"Έβαλε ένα πώμα", Φ. Γέμτου

Έβαλε ένα πώμα για να μην εκτοξευθούν όλα έξω από την τρύπα. Κι ήταν πολλά. Γιατί ήταν πολλά. Όταν κατακάθονταν, δεν υπήρχε πρόβλημα. Ήξερε κι αυτή, χωρίς πώματα και χωρίς τιθασεύσεις, να τα γαληνεύει. Όλα κυλούσαν ήρεμα και διαχειρίσιμα, χωρίς να αναμοχλεύονται ουσίες.
Ήταν μια από εκείνες τις μέρες. Εκείνες τις απρόσμενες μέρες που προμηνύεται έκρηξη. Ήταν μια μέρα που το πώμα δε φτάνει για να διαχειριστεί το ανθρακικό. Τον είδε στην άκρη της εικόνας της. Τον είχε διαγράψει κάποτε από την άκρη της εικόνας της. Πώς τρυπώνουν κάποτε στις εικόνες εκείνα που πονάνε περισσότερο; Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στον πλανήτη Γη μια μικρή ορθολογίστρια μύγα χάνει τα φτερά της.
Τον είδε στην άκρη της εικόνας της. Και θα μπορούσε να χε χώσει το πώμα πιο βαθιά στο στόμα της. Και θα μπορούσε να το χε σφηνώσει μέχρι το λάρυγγα, μη τυχόν και ξεφύγει δόση ανθρακικού. Το χε ξανακάνει. Ήξερε. Το χε ξανακάνει, όχι από επιλογή. Από ανάγκη. Πονάει πολύ το ανθρακικό, όταν φτάνει στον ουρανίσκο και τότε δεν υπάρχει λύση. Αν ανέβει μέχρι εκεί, ο κόσμος κατακερματίζεται σε μικρές εκδοχές εικόνας. Δεν είναι τυχαίο που οι μύγες βλέπουν καλειδοσκοπικά. Σε ένα παράλληλο σύμπαν μπορεί κάποτε να ερωτεύτηκαν ανεπανόρθωτα κι αντί να ρευτούν από τη δόση του ανθρακικού, τη μη διαχειρίσιμη , άφησαν να διαβρώθεί το νεύρο του ματιού  τους, εκείνο το διαχειρίσιμο, μόνο και μόνο για να αλλάξει οπτική. Όχι από επιλογή. Από ανάγκη. Από θάνατο.
Ονειρεύτηκε μια εικόνα. Την πιο προβλέψιμη. Το ανθρακικό διαπέρασε τη ρωγμή κι έφτασε στον ουρανίσκο. Και μαζί με τον ουρανίσκο μούσκεψαν και τα μάτια. Και μαζί με τα μάτια γέμισε το στομάχι πεταλούδες. Και μαζί με τις πεταλούδες, ξαναφύτρωσαν φτερά σε όλες τις αλογομυγες του κόσμου που χτύπησαν σε τοίχο, και μαζί με τον τοίχο, εκτοπίστηκαν όλα τα πώματα που εμποδίζουν παλίρροιες και όνειρα και σφραγίζουν καταπακτές και μαζί με κάθε καταπακτή αναδύθηκε από το κέντρο του σύμπαντος μια λάβα, μια λάβα που θα φοβόταν κι ο ίδιος ο Θεός. Εκείνη ποτέ δε φοβήθηκε τη λάβα από μόνη της. Ήταν πάντοτε θαρραλέα με τις λάβες της. Μα τι να τις κάνεις αν καίνε μόνο εσένα;
Αυτή ήταν η τραγωδία της. Ένα πώμα χωμένο στο στόμα και το ουίσκι μέσα στο μπουκάλι. Κι ο κόσμος γύρω να υπάρχει, απολύτως λογικά κι αδιαπραγμάτευτα.

"Πριν το τίποτα", Φανή Γέμτου

Πόσο τα βαριέμαι όλα αυτά, είπε.Έκλεψε τη μαφία και ταξίδεψε σε όλο το κόσμο.Ο πλανήτης είναι μεγάλος. Κάπου θα τον θυμούνται ως κλέφτη. Κάπου ως εκδικητή. Κάπου ως ονειροπόλο και κάπου ως ταξιδευτή. Στο τέλος των πάντων, όμως, εκείνος θα έχει βγει νικητής απέναντι στην ανία του λίγου. Κι ας ρίσκαρε κάποτε τη ζωή του. Για μια δεξαμενή λεφτά. Όχι όχι λεφτά. Για μια δεξαμενή προοπτικές. Κι ας ρίσκαρε με φόβο ένα απρόσμενο τέλος από τα χέρια του αληθινού κλέφτη.Εκείνο που μένει στο τέλος, ούτως ή άλλως, είναι το τίποτα.Εκείνος, λοιπόν, είχε τα κότσια για το πριν.Ήτανε θέμα απόφασης.Ήτανε θέμα αμφισημίας.

"Μην το πείτε", Φ. Γέμτου

Έτρεχε πάντα με αναμμένο το κοντέρ κι ας μην το 'ξερε. Σε ένα δωμάτιο. Κι ας μην το 'ξερε.Το έμαθε λίγα χρόνια μετά, όταν έφαγε τα μούτρα της στον τοίχο και το κοντέρ δεν έκανε ούτε μια παύση. Ούτε μία. Εκείνη σταμάτησε μόνο για λίγο και κοίταξε γύρω της. Όλα να τρέχουν ανελέητα κι εκείνη να παρατηρεί την αέναη κίνηση με τα μούτρα σπασμένα από τον τοίχο.

Τότε είδε για πρώτη φορά τον τοίχο. Τότε είδε για πρώτη φορά τον εαυτό της να παρατηρεί τον τοίχο και την αέναη κίνηση γύρω της. Τότε είδε για πρώτη φορά τα βάζα με τις εξωπραγματικές τουλίπες, την κολλημένη ταπετσαρία με το ηλιοβασίλεμα, τα χέρια της με τις μπογιές, τις μεγάλες χρωματιστές κουβέντες -ζωγραφισμένες στον τοίχο-, την αντανάκλαση του πλανήτη στα παραθυρόφυλλα και στο ταβάνι, τα μαύρα φορέματα των κοριτσιών με το άσπρο χαμόγελο, τα φιλημένα στόματα από το πάντα και το πουθενά, τα νιάτα που έφυγαν, τα γηρατειά που εγκλωβίστηκαν στο αναπόφευκτο τώρα, τις απαγορευμένες θέες των αυτόχειρων, τα μυστικά που κρύφτηκαν νηφάλια από το ίδιο δωμάτιο στις πιο ονειρικές κρυψώνες της ταχύτητας.

Είχε δύο δυνατότητες.
Να μείνει εκεί, παρατηρώντας  ή
να ξεγραπωθεί από το τραύμα της και
να συνεχίσει μαζί με την κίνηση.
Έκανε το εξής:
Ξεγραπώθηκε σαν από αδιαπραγμάτευτη ανάγκη,
αφήνοντας με συνείδηση το μάτι της να αιωρείται μεταξύ τοίχου και ταχύτητας.
Κι ύστερα πέρασαν χρόνια.
Με ένα ποτήρι κρασί βγαίνει στην βεράντα.
Κοιτάει το φεγγάρι και ξέρει.
Δεν υπάρχει καλύτερη στολή παραλλαγής για το μάτι της στο κέντρο του ουρανού.
Εκείνη τρέχει. Τρέχει. Αέναα. Δε γίνεται αλλιώς.
Εκείνο αιωρείται πάντα μεταξύ τοίχου και ταχύτητας.
Μην το πείτε, αλλά-μεταξύ μας-
τα κατάφερε.

"Αλτσχάιμερ", Φανή Γέμτου

Πόσα φιλιά, πες μου, πόσα φιλιά ξεχάστηκαν,
πόσα δάκτυλα λατρεμένα στους καρπούς, 
πόσοι ψίθυροι ταξιδεμένοι ως τους αστραγάλους,
πες μου, πόσες ανάσες από κείνες που φέρνουν ρίγη αύγουστο μεσημέρι,
πόσα μικρά κι αναίτια βλέμματα έπαψαν να ριζώνουν πια μέσα στο ένστικτο
κι ύστερα μέσα στα όνειρα, μέσα στους εφιάλτες. Δεν έχω πια εφιάλτες, ούτε όνειρα.
Πόσα βράδια, πόσα βράδια, πες μου, πόσα βράδια πέφτουμε πια σε λήθαργο,
δεν κλαίμε, το δάκρυ είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, κανείς δεν μας βοήθησε,
δεν κλαίμε, γιατί κάθε ρίζα έχει κοντύνει και κάθε βλέμμα έχει τραβηχτεί πίσω από τις κουρτίνες, εκεί που το δένρο ξεκουράζεται μες τους χυμούς του και δεν νιώθει πια την παραμικρή νοσταλγία. Εγώ, εγώ που κολυμπούσα πάντα μέσα στη δίνη των μαγεμένων ουσιών του κόσμου, πες μου πώς ξεβράστηκα μέσα στους αχινούς και μέσα στην πηχτή την άμμο, πότε συνέβη και γιατί;  Καμιά βελόνα δε στέκεται ικανή να με ξυπνήσει, γιατί είναι μάταιος κι ο πόνος και το τρύπημα. 
Μόνο καμιά φορά, για δευτερόλεπτα, ανοίγει η πύλη 
και τότε σφαδάζω σαν πατημένη από τρακτέρ κι ονειροπόλα, 
τάχα σαν τότε, μα στ' αλήθεια, μέσα στο πρώτο βραδινό αεράκι.

Η εξομολόγηση της ημέρας

Ξύπνησα με μια σκέψη. Αν κάτι στη ζωή μου μού προκαλούσε πάντα φρίκη μέσα μου, ήταν η εν δυνάμει στιγμή που εγκλωβίζεται κανείς στις λάθος επιλογές και τις λούζεται μια ζωή. Αυτό από μόνο του, προσωπικά, μού προκαλεί και θα μού προκαλεί αληθινή κατάθλιψη. Η έννοια της ατομικής ελευθερίας λειτουργεί πολύ έντονα μέσα μου. Γι' αυτό έχω αποφύγει σε όλη μου τη ζωή να κάνω επιλογές, για τις οποίες δεν ήμουν ποτέ με τα μπούνια μέσα (τουλάχιστον να λουστείς τις συνέπειες, αλλά να ποθείς κάτι πολύ) από ένστικτο να συντηρήσω τη δυνατότητα της επιλογής στο μέλλον. Όταν διαβλέπω εκείνο που θα λουστώ, προσπαθώ να το αποφύγω, ωστόσο δεν είναι εύκολο να το εξηγήσω με λόγια. Ο συμβιβασμός ήταν πάντα ένα θέμα που μου μαύριζε την εικόνα κι οι κεραίες μου πάντα αναγνώριζαν τους πιο επιρρεπείς σε αυτόν. Κι ύστερα το λίγο των ανθρώπων. Το λίγο των ανθρώπων με συνέθλιβε πάντα. Μέσα στα χρόνια αυτή η θλίψη απέκτησε από πόνο θέση κι αποφάσισε μόνη της (κι εδώ το δικαίωμα της επιλογής) να μην έχει ανάγκη το λίγο τους. Αυτάρκης. Για το πολύ των ανθρώπων θα μπορούσα να θυσιάσω ακόμα και τη ζωή μου.

Μετά από αυτή τη μίνι εξομολόγηση, είναι λογικό γιατί κάνω τέχνη. 

Τουλάχιστον πια ξέρω συνειδητά.

"Το δικό μου θέατρο", Φανή Γέμτου

Όλα τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου, ανήκω στο θέατρο.

Όλα τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν ανήκω σε κάθε θέατρο.

Όλα τα χρόνια της ζωής μου ψάχνω να ορίσω τι είναι θέατρο. Για μένα.

Όλα τα χρόνια της ζωής μου δεν μπορώ να βάλω νερό στο κρασί μου για εκείνα που η καρδιά μου συγκλονίζεται και να πω πως με τη λέξη "επάγγελμα" είμαι ικανή να υποβιβάσω την καρδιά και το μυαλό μου σε μικρά τίποτα με ζάχαρη.

Όλα τα χρόνια της ζωής μου αναγνωρίζω αυτές τις καταπακτές που σε οδηγούν στο πιο βαθύ πηγάδι κι εκεί με βρίσκω. Στις απομιμήσεις με χάνω.

Όλα τα χρόνια της ζωής μου δεν μπόρεσα σε μάκρος χρόνου να κάνω εκπτώσεις σε αυτό και να πω "δεν πειράζει".

Κι αν το είπα, το προσπάθησα.

Για να νιώσω οτι ελίσσομαι, αλλά δεν μπόρεσα.

Όλα τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου, ανήκω στο θέατρο.

Όλα τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν ανήκω σε κάθε θέατρο.

Ημερολόγιο κατάντιας και διαμαντιού 1

Τρίτη 7 Ιουνίου

•  Στο δρόμο παρκαρισμένο αυτοκίνητο, το πρώτο σε σειρά, με ηλιοκρύπτη, που εμποδίζει την ορατότητα στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν  να διασχίσουν τον δρόμο χωρίς να τρακάρουν. Σήμερα είδα τουλάχιστον τέσσερα. Στα αρχίδια τους. Αυτοί να μην μπουν μέσα και να καίει το τιμόνι. Αν θες ηλιοκρύπτη, βάλτο κάπου που να μην ενοχλεί, γιατί μέσα από το παρμπρίζ σου, ηλίθιε, βλέπουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα, αν έρχεται κανείς από την άλλη πλευρά. 
• Παιδιά Λυκείου που δουλεύουν συστηματικά για την παράστασή μας. Που προτείνουν, ακούνε, εκφράζονται και νικούν την τεμπελιά για χάρη μιας κοινής απόφασης. Βραβείο. Απ' την καρδιά μου τουλάχιστον.
• Άκουσα ιστορία για άνθρωπο που σιχαίνεται τα ζώα. Τον εαυτό του ;
• Είδα χαμόγελο παιδικό σε πρόσωπα μεγάλων.

"Μια σπάνια εμπειρία", Φανή Γέμτου

Κάποτε ένα προϊστορικό τέρας βγήκε από το στόμα μου. Δεν είχα ιδέα πως ήταν μέσα μου. Μεγάλωσε ξαφνικά και απότομα κι έσκισε το περίβλημά μου με την ένταση που σκίζει ο Hulk τα ρούχα του, όταν μεταλλάσσεται. Κανείς δε μου είχε μιλήσει γι' αυτό. Και ποτέ δε είδα κάτι ανάλογο να συμβαίνει σε άλλον. Μπορεί να το υπονοούσαν κάποιοι, αλλά ποτέ δεν είδα καθαρά να τους συμβαίνει, όπως συνέβη σε μένα. Όταν συνέβη σε εμένα, ήταν τόσο μεγάλο το δέος και τόσο απρόσμενη η συνέπεια, που έμεινα κουλουριασμένη έξω από τον εαυτό μου, χωρίς τον εαυτό μου, παρακολουθώντας τον εαυτό μου. Είναι αυτή η αίσθηση του μετατραυματικού σοκ, που δεν ορίζεις ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι. Αν κάποτε μου ζητηθεί να διηγηθώ σε κάποιον μια σπάνια εμπειρία, αυτή θα επιλέξω. Αυτή που έσκισε τον πυρήνα μου και με έκανε να υπάρχω διευρυμένη, κουβαλώντας δύο εαυτούς, τον μικρό και τον τεράστιο, τον γνωστό και τον άγνωστο, τον οικείο και τον ανοίκειο. Αυτός ο πόνος του ξεσκίσματος, της μετατόπισης από το δικό μου ένα στο δικό μου διευρυμένο δύο, αυτό το απαράμιλλο μέγεθος της στιγμής που χωράει την έκρηξη δύο εαυτών σε έναν, αυτό το μοιραίο άνοιγμα του κλειστού σε ανοιχτό σύστημα χωρίς έλεος, αυτό για μένα ήταν ο έρωτας. Κι εκείνος ο τρίτος, ο εισβολέας, με άλλους δυο εαυτούς, τον δικό του μικρό κι εκείνον τον απόλυτα διευρυμένο, πώς να φανταστεί οτι ο έρωτας δεν έχει να κάνει με δύο ανθρώπους, όπως μας είπαν, αλλά με ολόκληρη στρατιά τεράτων; Γιατί, ναι, κάποτε και σε εκείνον, τον τρίτο, τον εισβολέα, βγήκε από το στόμα του ένα προϊστορικό τέρας έτοιμο να καταπιεί τον κόσμο.

Αν κάποτε μου ζητηθεί να διηγηθώ σε κάποιον μια σπάνια εμπειρία, αυτή θα επιλέξω. Γιατί κανείς δεν διηγείται τα πράγματα ως έχουν, παρά μονάχα ως διανθίζονται. Κι εγώ οφείλω να πω την αλήθεια γι'αυτή τη διεύρυνση. Ως πρέπει. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

"Το ψέμα" Φανή Γέμτου

Δεν είμαι ψεύτης.
Ποτέ δεν ήμουν.
Φυλάω τις αλήθειες,
που βολεύουν.
Που καρποφορούν.
Κι ύστερα κοιμάμαι
με την γλύκα των λόγων σου
και των δικών σου
και των δικών σου.
Μέχρι να χαθείς,
να μη θυμάμαι
κι ύστερα πάλι
σε μια άλλη γλύκα
θα ομολογήσω πως δεν είμαι ψεύτης
ποτέ δεν ήμουν
και θα δεινοπαθήσω για λίγο
με το ψέμα του κόσμου.
Όταν θα φεύγω μόνο, άλλη μου γλύκα,
να κοιτάς ψηλά.
Δεν ξέρω γιατί,
αλλά σέρνω κάθε τόσο στα παπούτσια μου
εκείνες τις ματωμένες πετσέτες από σπασμένα δόντια.
Τόση αλητεία στους δρόμους.
Να κοιτάς ψηλά.
Και να με σκέφτεσαι.

"Το όνειρο της νύχτας μου, 5 Φεβρουαρίου 2016", Φανή Γέμτου

   Είμαι καθισμένη σε μια καρέκλα. Όπως όλοι μπροστά και πίσω μου. Είμαστε όλοι ντυμένοι στα ασπρόμαυρα, πολύ σικάτοι. Όλοι γύρω μου ευπαρουσίαστοι. Μπροστά στο κέντρο βρίσκονται κάποιοι άντρες με μούσια, όρθιοι, σε ετοιμότητα, που κάνουν όλες τις δουλειές, που δεν ξέρω, όμως, ποιες είναι. Ευπαρουσίαστοι, με μαύρα σακάκια και άσπρα πουκάμισα. Συνεννοούνται μεταξύ τους. Στα αριστερά μου, μπροστά μπροστά, βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι που βλέπω μόνο την πλάτη τους και τα μαλλιά τους. Ασπρόμαυρα ντυμένοι κι εκείνοι. Βλέπω τα κοτσάκια τους, τα μαύρα μαλλιά τους (κανείς δεν έχει ξανθά μαλλιά, ούτε εμείς, ούτε εκείνοι) έχω την αίσθηση των μπλεγμένων δακτύλων τους. Δεν ξέρω γιατί τους ξεχωρίζω σε εμάς κι σε εκείνους, ίδιοι είμαστε, απλώς η δική τους εικόνα είναι λίγο πιο ξεθωριασμένη. Έχω μια ανησυχία. Σα να θέλω να φέρω εδώ κάποιον από εκείνους, δεν ξέρω ποιόν, αλλά θέλω. Λέω διαισθητικά σε κάποιον από τους μουσάτους φευγαλέους δυναμικούς τύπους. Του λέω διαισθητικά "μήπως να το διαπραγματευτούμε;" . Εστιάζω στο πολυάσχολο πρόσωπο του μουσάτου με την απόσταση να μας χωρίζει.    Μου λέει διαισθητικά "ίσως και να γίνεται". 
Και ξέρω εκείνη τη στιγμή, ενώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει κατά τη διάρκεια, πως εμείς είμαστε οι ζωντανοί κι εκείνοι οι νεκροί. Και ξυπνάω με την πεποίθηση πως γίνεται.

Μία φιλική συμβουλή

Πονάει, λέει, στο στέρνο.
Δωστης λίγο οινόπνευμα να κάψει το μέσα της
κι ύστερα θύμισέ της πως εδώ το στέρνο έχει περιττή λειτουργία.
 Εδώ οι άνθρωποι έχουν ένα κεφάλι, ναι, αλλά καθόλου λαιμό.
Τα πόδια ξεκινούν κατευθείαν από το κάτω μέρος του κεφαλιού και τα χέρια από τα μάγουλα.
Θύμισέ της να αφήσει, ωστόσο, την ακτινογραφία της στο τραπεζάκι του καθιστικού σε θέση φωτογραφίας για να γνωρίζουν οι νεότεροι τα μέλη που εξαφανίστηκαν στην εξέλιξη.
Και πες της να μην πολυμιλάει γιαυτό, γιατί θα τη θεωρήσουν γραφική κι είναι κρίμα.
Πονάει, λέει, στο στέρνο.
Ξυδάκι. 

"Κοσμοθεωρία σε δυο λέξεις", Φανή Γέμτου

   Ένα πεδίο αναφοράς από τράπουλες. Λεπτές, παχιές, χρωματιστές, σκισμένες, ολοκαίνουργιες, φθαρμένες τράπουλες. Τράπουλες με όλους τους αριθμούς, με τις ντάμες τους, τους βαλέδες και τους βασιλιάδες τους. Όλες ίδιες, μονάχα το πίσω τους διαφορετικό. Μια διαρκής επανάληψη τραπουλόχαρτων σε έναν κενό χώρο. Και μόνη ταυτότητα η πλάτη τους. Κι οι συνδυασμοί καθόλου δικοί τους, οι συνδυασμοί  στα χέρια των παικτών. Τα χέρια εκείνων που δεν ανήκουν στον κενό χώρο, αλλά παρεμβαίνουν για να ορίσουν τους συνδυασμούς και μόνο. Και να νικήσουν ή να χάσουν. Για τις τράπουλες, όμως, για κείνα τα πολλά, ατέρμονα τραπουλόχαρτα, τα αιωρούμενα σε έναν άγνωστο τόπο δεν υπήρξε ποτέ νίκη, παρά μονάχα κίνηση. Για εκείνη την κίνηση σας λέω, που θα μπορούσε στο πιο βαθύ όνειρό της να γευτεί την ένωση των τραπουλόχαρτων, τη διείσδυση των πολτών τους σε μια και μόνο σφαίρα, το μοίρασμα της μπογιάς τους σε ένα και μόνο χρώμα. 
   Δεν πιστεύω στα χέρια των παικτών. Και δεν πιστεύω μάλλον σε καμία  άχρονη σφαίρα. Την κίνηση εμπιστεύομαι και το όνειρό της. Κι ας μη σωθώ.

"ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ" έρχεται ξανά το 2016

Όταν τρεις γυναίκες performers (Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Έλλη Δαδήρα, Φανή Γέμτου) ξορκίζουν κι απομυθοποιούν τον έρωτα μέσα από ροκ, τζαζ, μιούζικαλ μελωδικές εκδοχές και τέσσερις άντρες μουσικοί γκαζώνουν, αφήνοντας πίσω τους νότες έτοιμες να εκραγούν, το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερο live θεατρικής κοπής που δεν επιδέχεται ετικέτα. Εκεί ανάμεσα στα σουρεαλιστικά κείμενα και στα διαφορετικά μουσικά είδη βρες μια θέση κι απόλαυσέ το μαζί μας. 

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ.

Έρχεται μέσα στο 2016 στο Χυτήριο,

ανανεωμένο κι ανατρεπτικό!

Πάρτε μια γεύση από τις προηγούμενες εμφανίσεις μας:

  ΜΕIΝΕΤΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Πάτα εδώ

Φανή Γέμτου

Έλλη Δαδήρα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Γιάννης Αναστασόπουλος

Έλλη Δαδήρα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου


Φανή Γέμτου

Μεσημεριανή σκέψη

   Ακόμα κι αν η καθημερινότητα είναι γεμάτη επαναλήψεις, ο τρόπος που κοιτάει κανείς από μέρα σε μέρα διαφέρει ριζικά. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές κοιτάμε ολόκληρα και συνειδητοποιούμε το βάρος, τον όγκο, την ουσία των όντων και των αντικειμένων της άμεσης ή περιφερειακής μας όρασης και πόσες φορές η όραση μας "φλουτάρει" μη αναγνωρίζοντας πραγματικά τίποτα, ενώ τα μάτια στρέφονται ακαθόριστα προς τα μέσα μας.
   Στη δεύτερη περίπτωση έχεις δύο δυνατότητες. Ή να χαθείς στα βάθη ή να κάνεις ελεύθερη κατάδυση και να βγάλεις στην επιφάνεια τα μυστικά του βυθού. Για να συμβεί το τελευταίο πρέπει να μάθεις δεξιοτεχνικά να συνδέεις την εσωστρεφή ματιά με τη συνειδητή παρατήρηση του χώρου που μοιράζεσαι. Είναι θέμα διαχείρισης. Επώδυνης. Αλλά διαχείρισης. Αν τα καταφέρεις, σου αξίζει ένα χειροκρότημα.
   Και κάπως έτσι γεννιούνται οι καλλιτέχνες.

Σταθμός

Κάποτε δίναμε.
Τώρα γερνάμε.

"Πραξικόπημα", Φ. Γέμτου

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Έσπασε την καρέκλα του.

Πέταξε τα αποφάγια του ψαριού στο κεφάλι του άντρα που καθόταν στο διπλανό τραπέζι.

Σκούπισε τη μύτη του πάνω στο κοριτσάκι που έπαιζε λάστιχο.

Δυο γονείς σε διαφορετικά τραπέζια το μάλωσαν.

Κάποια κυρία πήγε να το χαϊδέψει.

Οι γονείς του εκεί. Παιδί είναι.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Ο ταβερνιάρης πλησίαζε.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Ο ταβερνιάρης πλησίασε.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Οι γονείς του εκεί. Παιδί είναι.

-"Παιδί είναι" απάντησαν,

-"κι εγώ ο ταβερνιάρης".

"Σκυταλοδρομία", Φ. Γέμτου

Έβγαλε τρίχες.

'Εχασε τρίχες.

Βάρυνε στα σημεία.

Το βλέμμα πήρε τη γραμμή της στεναχώριας στο σχήμα

κι όλα τα σχήματα στο σώμα κύρτωσαν από επείγουσα εντολή, αδικαιολόγητη.

Οι αστράγαλοι κι οι φλέβες,

το μαλακό ξεχείλωμα της περασμένης σφριγηλότητας,

οι αστράγαλοι και οι καρποί κι οι φλέβες.

H αργή στροφή του την ώρα που εσύ διανύεις και προσπερνάς.

Η αργή στροφή, μια δήλωση πως σε λαμβάνει ετεροχρονισμένα,

όταν εσύ έχεις ήδη προσπεράσει

κι ύστερα από μακριά παρατηρείς

τη δική του αργή στροφή στη σχετικότητα του χρόνου.

Που δεν αντικρύζει τίποτα,

γιατί εσύ έγινες κιόλας καπνός

κι εκείνος ένας ακόμα γέρος

στο ντουλάπι της ιστορίας.

Κάποτε

θα σε προσπεράσουν με την ταχύτητα φωτός

κι ύστερα

μια μέρα

δε θα υπάρχει ούτε ένα γράμμα για να σε προσδιορίσει.

"Οντολογία" Φ. Γέμτου

Να έβγαζες,
λέει,
το κεφάλι
σα σαλιγκάρι
μέσα
από το καβούκι
και να
ξεδιπλωνόσουν.

"Λεξιλόγιο ωριμότητας" Φανή Γέμτου

πρόθεση (η): εσωτερική τάση, σκοπός, ουσιαστικό, ικανό να δημιουργήσει εκρήξεις, όταν είναι από καθαρό υλικό. Καταποντίζεται συχνά από ένα άλλο ουσιαστικό που αρχίζει από δέλτα, αλλά λυπάμαι να το αναφέρω σε αυτό το λήμμα.
δειλία (η): εσωτερικό εμπόδιο με εξωτερικό αποτέλεσμα, ουσιαστικό, ικανό να παγώσει τρικυμίες, να σιγάσει κραυγές, να μουδιάσει θύελλες.
Περπατώ στο δρόμο. Βλέπω παντού προθέσεις κρεμασμένες σε ψηλά δέντρα και κάτι διαολάκια δειλίες να πηδούν ανεξέλεγκτα σα μεγάλα ελατήρια για να τις φτάσουν. Δεν τις φτάνουν ποτέ. Εκείνες τις νεκρές.
διαπίστωση (η): ουσιαστικό ώριμο, έτοιμο να πέσει από το δέντρο, τώρα που ό,τι ονειρευτήκαμε στ' αλήθεια, απομυθοποιήθηκε.

"Ανίχνευση", Φανή Γέμτου

   Όταν όλα τελειώσουν, δε θα υπάρχει κανείς να μιλήσει για κείνη την ευκαιρία που χάθηκε.Ωστόσο χάθηκε. Όσο κι αν θρηνήσει το μυρμήγκι, καμιά αιωνιότητα δεν πρόκειται να χωρέσει στο δωμάτιο του. Στο 'χαν πει. Τα μόρια του αέρα. Πως εκείνο που τελειώνει δεν έχει έλεος, ούτε θλίψη. Παρά μονάχα παρουσία. Η παρουσία της απουσίας ήταν πάντα το γεγονός των ζωντανών. Κι εκείνων που πέθαναν χωρίς να το μάθουν.
   Κι έρχεσαι τώρα να μου πεις πως υπάρχεις. Πως είσαι η ευκαιρία που χάθηκε. Κι εγώ χαμογελώ με την αβεβαιότητα του παιδιού που είδε το τέρας του Λοχ Νές στο βάθος του διαδρόμου. Και θα μπορούσα να πω πως είναι παραίσθηση ή απύθμενη ανάγκη μου για τη δική σου παρουσία και δεν πιστεύω, μ' ακούς, δεν πιστεύω πως είμαστε δεμένοι μεταξύ μας με κλωστές, γιατί αν ήμασταν, μ' ακούς, αν ήμασταν, θα 'χες φροντίσει να με βγάλεις απ' το αμφίβολο βάθος του νερού την ώρα που πνιγόμουν, δε θα περίμενες με το σαγόνι στραμμένο προς τα πάνω να ικετεύσω το δικό σου επιδέξιο χέρι στην καρδιά μου.
   Εγώ όταν αγαπώ ένα λουλούδι, μ' ακούς, όταν αγαπώ ένα λουλούδι, μαθαίνω να ακούω τα πέταλά του με στηθοσκόπιο. Δεν κάθομαι στο σύννεφό μου να αγναντεύω τις δονήσεις του. Δεν έχω μάθει να φοβάμαι να φωνάζω, ακόμα κι αν η φωνή μου έχει χιλιάδες ρίζες δειλίας στο κέντρο της, δεν έχω μάθει να φοβάμαι να φωνάζω, ακόμα κι αν η ενοχή μου είναι πιο μεγάλη κι απ' τον ήλιο.
   Ο εγωισμός ήταν πάντα ίδιον των μικρών κι ανέραστων διπόδων. Μη μου μιλάς για ζωτικότητα, λοιπόν, όταν ο εγωισμός σου θρέφεται από την δική μου τυφλότητα. Εσύ ήσουν, λένε, η πιο σοφή. Εσύ η μεγαλύτερη. Εγώ απλώς εδώ. Χωρίς να ξέρω ούτε πώς, ούτε γιατί. Μην περιμένεις να σε βρω στα μονοπάτια, αν δεν μου κλείσεις πρώτα εσύ το μάτι. Γιατί, αν σε βρω εγώ στα μονοπάτια, δεν είμαι σίγουρη, αν θα βρω πραγματικά εσένα ή την δική μου αδήριτη ανάγκη να σε βρω στα μονοπάτια. Στο λέω, λοιπόν, μια και καλή: θέλω να σε συναντήσω, μα όχι έτσι, μες στη δική μου φαντασία, μα μέσα σε μια αλήθεια γεμισμένη από αλήθειες πιο πυκνές κι απ' τις δικές μου τις αλήθειες. Για μένα οι συναντήσεις έχουν νόημα στις επιμέρους διεισδύσεις.
Πώς να σε διεισδύσω; Και από πού;
Εγώ θα έχω τις κεραίες μου ανοιχτές. Θα είμαι δύσπιστη, να ξέρεις, μα γεμάτη.