Παραλήρημα με συνοχή

Η επαφή των ανθρώπων έχει άραγε στοιχεία δεδομένα ή μοιάζει περισσότερο με το ανέκδοτο του σκαντζόχοιρου με τη βούρτσα όσο η πρώτη ματιά στις μεγάλες έννοιες βαραίνει και κουράζεται? Η τύχη είναι ένας παράγοντας. Κι η ατυχία ένα γεγονός. Η διεκδίκηση πόσες πόρτες αντέχει κατά πρόσωπο και ποια νότα αισιοδοξίας κερδίζει την ανία στο τέλος? Ποιο είναι το τέλος και πόσες αρχές χωράει ένα νευρικό σύστημα? Ο αφρός είναι άραγε στοιχείο επιβίωσης? Και πόσες κάθετες τομές αντέχει ένα δράμα πριν οριστεί ως τραγωδία?

Κι η κωμωδία? 

Κι η κωμωδία?

 Η κωμωδία. 

Εδώ δεν μπαίνει ερωτηματικό. 

Η κωμωδία.

Γελάω με το ακατάλληλο σύμπαν που περιβάλω τις ερωτήσεις μου.

Πόσο ηλίθιο να μιλάς για το χαμό του σκουληκιού στην τεκίλα.

Αλλάζω φόντο. Βάζω αυτό με τα ακατάστατα σχήματα και το φούξια.

"Η επιλογή"

-Δείτε τα παιδάκια μας. Τους ενημερώσαμε οτι θα 'ρθετε. Όλα, ξέρετε, νιώθουν αγωνία κάθε φορά που κάποιος έρχεται. Ονειρεύονται μια οικογένεια.
- Εσείς τους προσφέρετε αγάπη?
-Φυσικά. Τα αγαπάμε πολύ και τα φροντίζουμε.
-Πώς βρέθηκαν εδώ?
-Αναμφισβήτητα κάποιος τα παράτησε.
-Αναμφισβήτητα.
-Εδώ δε νιώθουν οικογένεια? Δηλαδή αν φύγουν, δε θα τους λείψετε?
-Εδώ είναι ασφαλή και καλοδεχούμενα. Αλλά ονειρεύονται μια οικογένεια.
-Τους μιλάτε συχνά για την ιδέα της οικογένειας?
-Ασφαλώς.
-Και τι τους λέτε?
-Πως οι άνθρωποι για να αντιμετωπίσουν τις ανατροπές της ζωής χτίζουν καταφύγια.
-Εσείς μου είπατε πως εδώ νιώθουν ασφαλή. Άρα εσείς είστε το καταφύγιο τους.
-Αναμφισβήτητα.
-Και πώς γίνεται η επιλογή?
-Διαλέγετε.
-Με τι κριτήριο?
-Με ανθρώπινα κριτήρια.
-Όπως?
-Πώς νιώθετε τόσο εσείς όσο και το παιδί κατά τη συνεύρεσή σας.
-Κι αυτό το παιδάκι εκεί στη γωνία που κάθεται με γυρισμένη την πλάτη, τι είναι?
-Βρέθηκε  3 μηνών έξω από την πόρτα μας.
-Αναμφισβήτητα κάποιος το παράτησε.
-Αναμφισβήτητα.
-Κλαίει πολύ?
-Συνήθως τ' απογεύματα.
-Τρώει συχνά?
-Τρώει και κοιμάται λίγο.
-Μοιάζει αντικοινωνικό.
-Είναι απρόσιτος.
-Κι εσείς τι κάνετε γι' αυτό?
-Τ' απογεύματα κλαίμε κι εμείς για συμπαράσταση. Όσο μπορούμε.
-Έχει πρόγραμμα στον ύπνο?
- Δεν έμαθε ποτέ να κοιμάται στ' αλήθεια.
-Πώς το εξηγείτε αυτό?
-Ανεξήγητο. Προσπαθήσαμε πολλές φορές να οργανώσουμε τον τρόπο που κοιμάται.
-Μοιάζει σα να μη χαλαρώνει ποτέ.
 -Μιλά λίγο και...
-Και?
-Γράφει.
-Γράφει?
-Ναι, έχει ημερολόγιο.
-Και τι γράφει?
-Είναι λίγο περίεργο.
-Πείτε μου.
-Γράφει ιστορίες.
-Μα μοιάζει πολύ μικρό για να γράφει ιστορίες.
-Χθες μάλιστα το βράδυ..
-Ναι.
-Έγραψε κάτι για εσάς.
-Για εμένα?
-Ναι για εσάς.
-Μα δε με γνωρίζει.
-Κι όμως. Έγραψε...
-Πείτε μου.
-Έγραψε πως.
-Ναι.
-...υπό νορμάλ συνθήκες...
-Ναι.
-Θα διαλέγατε το κοριτσάκι με τα μπλε μάτια και τα μπουκλωτά ξανθά μαλλιά.
-Μα δε με ξέρει. Πώς είστε σίγουρη πως αναφερόταν σε μένα?
-Έγραψε πως...
-Ναι.
-...πάντα μια γυναίκα με μπλε μάτια και μπουκλωτά ξανθά μαλλιά διαλέγει το αντίστοιχο κοριτσάκι.
- Κάνει λάθος, πείτε του. Ούτε καν το ξέρω αυτό το κοριτσάκι με τα μπλε μάτια και τα μπουκλωτά ξανθά μαλλιά.
-Κάθεται εκεί στην άλλη πλευρά, δίπλα στο δέντρο, βλέπετε? Και παίζει με τις φίλες της.
-Είναι στ' αλήθεια πολύ όμορφη.
-Είναι.
-Κλαίει συχνά?
-Συνήθως γελάει.
- Τρώει πολύ?
-Τρώει και κοιμάται με όριο.
-Μοιάζει χαρά θεού.
-Είναι.
-Θα ήθελα να τη γνωρίσω.
-Και το αγόρι?
-Το αγοράκι δεν ξέρω.
- Είναι αστείο.
-Ποιο?
-Έγραψε πως υπό νορμάλ συνθήκες θα διαλέγατε το κοριτσάκι με τα μπλε μάτια και τα μπουκλωτα ξανθά μαλλιά, εκτός...
-Εκτός?
- Εκτός αν είσαστε ποιητής ή φιλόσοφος.
-Δεν καταλαβαίνω.
- Έγραψε πως τότε μόνο θα μπορούσατε να αντιληφθείτε την παρέμβαση.
-Μα είναι πολύ μικρό. Πώς είναι δυνατόν να γράφει?
-Είναι αρκετά μεγάλο, πιστέψτε με. Έχει τρεις βαθιές ρυτίδες στο μέτωπο και περπατάει αργά για να μην πέσει.

                                                                                              Φ.Γ.

ΚΙ ΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ 'ΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ- μουσικές εμφανίσεις στον ΚΟΜΗ

«ΚΙ ΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ 'ΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ»

Συχνά σωπαίνουμε, γιατί δεν μπορούμε ή φοβόμαστε να εκφραστούμε. Ονειρευόμαστε μια έκβαση, γιατί δεν έχουμε τη δύναμη να την πραγματοποιήσουμε. Τα λόγια καμιά φορά γίνονται γραφικά στην καθημερινότητα. Χάνουν τα συστατικά τους, χάνουν τη γεύση τους. Τα καλά τραγούδια δικαιώνουν όλα εκείνα τα λόγια που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στον παραλήπτη με τη δύναμη που κάποτε γεννήθηκαν. Κι ίσως γι' αυτό ερμηνεύονται ξανά και ξανά. Για να φτάσουν κάποτε.

Η Ελένη Καρακάση (φωνή), η Φανή Γέμτου (φωνή) και ο Παναγιώτης Παπαγεωργίου (πιάνο, φωνή) συναντιούνται στη μουσική σκηνή «Κόμης» (Λασκαράτου 20, Πατήσια- τηλ. επικοινωνίας: 21 0211 2135 ) κι ερμηνεύουν σπουδαία ελληνικά τραγούδια μεγάλων συνθετών (Λοΐζος, Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Θεοδωράκης, Μούτσης κ.α.) που χωρίς αυτά θα είχαμε πει τα μισά…

Κείμενα: Φανή Γέμτου

Από την Τρίτη 8 Ιανουαρίου και κάθε Τρίτη, στις 21:30.

Τιμή εισόδου: 8 ευρώ (συμπεριλαμβάνεται ένα ποτήρι κρασί)

ΑΦΙΣΑ: ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ www.ioustini.com

Οι κανόνες είναι άλλοι εδώ

Συνεχίζω να πιστεύω οτι εκείνοι που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή τη ζωή, είναι φτιαγμένοι από άλλο υλικό που δε δύναται να συμπορευτεί ούτε στο ελάχιστο με τη φύση της ύπαρξης, όπως μας δόθηκε. Είναι η ίδια αίσθηση, φαντάζομαι, με εκείνη που έχουν όλοι όσοι κάνουν αλλαγή φύλου.
Σκληρό, όμως αυτή η ζωή έχει να επιδείξει κυρίως σκληρότητα.
Οι αυτόχειρες είναι παιδιά ενός ανώτερου Θεού. Ευαίσθητοι δέκτες ενός βάθους που δυστυχώς δεν υπάρχει, μόνο αιωρείται. Τραυματίες μιας αιώνιας πάλης του κόσμου με το τρυφερό παιδί που κρύβουν μέσα τους. Κι αν σκεφτείς, πως ακόμα και σ' αυτό το θέμα, η εκκλησία είναι ένα από τα πιο "αφρώδη" και ρηχά δημιουργήματα του κόσμου μας, τότε αντιλαμβάνεσαι πολύ καλά, γιατί έχει μια τέτοια περίοπτη θέση στη Ζωή Αυτή.
Μπορώ να καταλάβω πολύ καλά. Κι αυτό είναι που πονάει. Από ένα μεταιχμιακό παρατηρητήριο κοιτώ. Και ξέρω. Πόση αλήθεια κρύβει ένας αυτόχειρας.
Κι ύστερα κοιτώ τα χρώματα και συνέρχομαι.
 "Τη ζωή πρέπει να τη διασχίζεις σα να απλώνεις βούτυρο στη φρυγανιά, όχι σα να κόβεις κρέας."
Οι κανόνες είναι άλλοι εδώ.
Κι έχουν γοητεία κάπου κάπου. Παρά τη σκληρότητα.
Τη γοητεία του καλειδοσκοπίου.
Αφού βρέθηκες εδώ, εξερεύνησέ το.
Σου το λέω εγώ, που δε μου είναι εύκολο συχνά.
Αφού βρέθηκες εδώ, εξερεύνησέ το.

Αδιέξοδα και πόρτες

Στονάρει η νότα, στονάρεις και συ και βρίσκεσαι λίγο πιο δίπλα, πού να σκεφτείς οτι για να βρεθείς εκεί που εκπέμπεις και δονείσαι, θα χρειαστεί επιστροφή στους ολόκληρους ρόλους κι άντε τώρα να ανατρέχουμε στο dna μας ή στις ιδέες της μοναδικότητας του άλλου και της κατακόρυφης διείσδυσης.  Καλά καθόμαστε δίπλα στο τζάκι, εγώ παρέα με το σκύλο κι εσύ με ένα αναψοκοκκίνισμα που τονίζει τις γωνίες και τα μήλα του προσώπου σου κι αυτό σ'αρέσει, το τσέκαρες καθώς πήγαινες στο μπάνιο, στον μεγάλο καθρέφτη του χωλ. Κι ύστερα πάω εγώ με το σκύλο κι εσύ με μια που αλείφεται λιπ κλος ροδάκινο κι ας μένουμε τα βράδια μπροστά στο τζάκι να ζεσταίνουμε τα αμίλητα.
Μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής δε θα έβλαπτε.
Κι η αγάπη είναι όλο εκείνο το μετά μιας εξομολόγησης.
Όχι η ασφαλής περιφορά των μυστικών πάνω στη σχάρα.
Γιατί όταν σε βλέπω, λυπάμαι σα να βλέπω με αεροπλάνο  κηλίδα πετρελαίου στον ωκεανό.
Όχι για σένα.
Για το είδος προς εξαφάνιση.

Η πορεία

Πεθαίνει. Μουδιάζεις.
Πεθαίνει. Κενό.
Πεθαίνει. Κατάθλιψη.
Πεθαίνει. Πονάς.
Πεθαίνει. Λυπάσαι.
Πεθαίνει. Κοιμάσαι. Ώρες.
Πεθαίνει. Δε σκέφτεσαι.
Πεθαίνει. Ακούς.
Πεθαίνει. Προσπερνάς.
Πεθαίνει. Πέθανες.

Στιγμή

μεσάνυχτα. ξυπνάς με μια αίσθηση πως πέθανες. δε θυμάσαι ούτε πριν ούτε μετά. μόνο μελωδία.  ολόκληρος μόνο ο ήχος.  ήχος που ανοίγει τη χαμένη μεγάλη ξύλινη εξώπορτα. ένα όνειρο. μεμιάς. μέσα σου. κάπου στα θεμέλια, το σπίτι κρύβει το καταφύγιο των παιχνιδιών. βελούδινο μπορντό στους τοίχους και στην αφή. από τα κλαδιά ένα παιδί. εσύ. το στομάχι σου γεννάει το παιδί. σου. εσύ. δε θυμάσαι. είσαι αυτή η αναγούλα που περιστρέφει τον κόσμο. είσαι 16 χρονών. υπάρχεις στους τοίχους, στα σύννεφα, διανύεις τους δρόμους, είσαι οι δρόμοι, με το στομάχι σφουγγαρίζεις την εικόνα, ερωτεύεσαι για να μην ξεράσεις, οι παλάμες διαχέονται στον αέρα . ποτέ το φιλί. ποτέ το φιλί δεν είχε τόσα μόρια. σε αγαπάω. σε αγαπάω. σε αγαπάω. μετά τον ήχο. θα το ξεχάσω. θα το.