Ημερολόγιο κατάντιας και διαμαντιού 1

Τρίτη 7 Ιουνίου

•  Στο δρόμο παρκαρισμένο αυτοκίνητο, το πρώτο σε σειρά, με ηλιοκρύπτη, που εμποδίζει την ορατότητα στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν  να διασχίσουν τον δρόμο χωρίς να τρακάρουν. Σήμερα είδα τουλάχιστον τέσσερα. Στα αρχίδια τους. Αυτοί να μην μπουν μέσα και να καίει το τιμόνι. Αν θες ηλιοκρύπτη, βάλτο κάπου που να μην ενοχλεί, γιατί μέσα από το παρμπρίζ σου, ηλίθιε, βλέπουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα, αν έρχεται κανείς από την άλλη πλευρά. 
• Παιδιά Λυκείου που δουλεύουν συστηματικά για την παράστασή μας. Που προτείνουν, ακούνε, εκφράζονται και νικούν την τεμπελιά για χάρη μιας κοινής απόφασης. Βραβείο. Απ' την καρδιά μου τουλάχιστον.
• Άκουσα ιστορία για άνθρωπο που σιχαίνεται τα ζώα. Τον εαυτό του ;
• Είδα χαμόγελο παιδικό σε πρόσωπα μεγάλων.

"Μια σπάνια εμπειρία", Φανή Γέμτου

Κάποτε ένα προϊστορικό τέρας βγήκε από το στόμα μου. Δεν είχα ιδέα πως ήταν μέσα μου. Μεγάλωσε ξαφνικά και απότομα κι έσκισε το περίβλημά μου με την ένταση που σκίζει ο Hulk τα ρούχα του, όταν μεταλλάσσεται. Κανείς δε μου είχε μιλήσει γι' αυτό. Και ποτέ δε είδα κάτι ανάλογο να συμβαίνει σε άλλον. Μπορεί να το υπονοούσαν κάποιοι, αλλά ποτέ δεν είδα καθαρά να τους συμβαίνει, όπως συνέβη σε μένα. Όταν συνέβη σε εμένα, ήταν τόσο μεγάλο το δέος και τόσο απρόσμενη η συνέπεια, που έμεινα κουλουριασμένη έξω από τον εαυτό μου, χωρίς τον εαυτό μου, παρακολουθώντας τον εαυτό μου. Είναι αυτή η αίσθηση του μετατραυματικού σοκ, που δεν ορίζεις ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι. Αν κάποτε μου ζητηθεί να διηγηθώ σε κάποιον μια σπάνια εμπειρία, αυτή θα επιλέξω. Αυτή που έσκισε τον πυρήνα μου και με έκανε να υπάρχω διευρυμένη, κουβαλώντας δύο εαυτούς, τον μικρό και τον τεράστιο, τον γνωστό και τον άγνωστο, τον οικείο και τον ανοίκειο. Αυτός ο πόνος του ξεσκίσματος, της μετατόπισης από το δικό μου ένα στο δικό μου διευρυμένο δύο, αυτό το απαράμιλλο μέγεθος της στιγμής που χωράει την έκρηξη δύο εαυτών σε έναν, αυτό το μοιραίο άνοιγμα του κλειστού σε ανοιχτό σύστημα χωρίς έλεος, αυτό για μένα ήταν ο έρωτας. Κι εκείνος ο τρίτος, ο εισβολέας, με άλλους δυο εαυτούς, τον δικό του μικρό κι εκείνον τον απόλυτα διευρυμένο, πώς να φανταστεί οτι ο έρωτας δεν έχει να κάνει με δύο ανθρώπους, όπως μας είπαν, αλλά με ολόκληρη στρατιά τεράτων; Γιατί, ναι, κάποτε και σε εκείνον, τον τρίτο, τον εισβολέα, βγήκε από το στόμα του ένα προϊστορικό τέρας έτοιμο να καταπιεί τον κόσμο.

Αν κάποτε μου ζητηθεί να διηγηθώ σε κάποιον μια σπάνια εμπειρία, αυτή θα επιλέξω. Γιατί κανείς δεν διηγείται τα πράγματα ως έχουν, παρά μονάχα ως διανθίζονται. Κι εγώ οφείλω να πω την αλήθεια γι'αυτή τη διεύρυνση. Ως πρέπει. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

"Το ψέμα" Φανή Γέμτου

Δεν είμαι ψεύτης.
Ποτέ δεν ήμουν.
Φυλάω τις αλήθειες,
που βολεύουν.
Που καρποφορούν.
Κι ύστερα κοιμάμαι
με την γλύκα των λόγων σου
και των δικών σου
και των δικών σου.
Μέχρι να χαθείς,
να μη θυμάμαι
κι ύστερα πάλι
σε μια άλλη γλύκα
θα ομολογήσω πως δεν είμαι ψεύτης
ποτέ δεν ήμουν
και θα δεινοπαθήσω για λίγο
με το ψέμα του κόσμου.
Όταν θα φεύγω μόνο, άλλη μου γλύκα,
να κοιτάς ψηλά.
Δεν ξέρω γιατί,
αλλά σέρνω κάθε τόσο στα παπούτσια μου
εκείνες τις ματωμένες πετσέτες από σπασμένα δόντια.
Τόση αλητεία στους δρόμους.
Να κοιτάς ψηλά.
Και να με σκέφτεσαι.

"Το όνειρο της νύχτας μου, 5 Φεβρουαρίου 2016", Φανή Γέμτου

   Είμαι καθισμένη σε μια καρέκλα. Όπως όλοι μπροστά και πίσω μου. Είμαστε όλοι ντυμένοι στα ασπρόμαυρα, πολύ σικάτοι. Όλοι γύρω μου ευπαρουσίαστοι. Μπροστά στο κέντρο βρίσκονται κάποιοι άντρες με μούσια, όρθιοι, σε ετοιμότητα, που κάνουν όλες τις δουλειές, που δεν ξέρω, όμως, ποιες είναι. Ευπαρουσίαστοι, με μαύρα σακάκια και άσπρα πουκάμισα. Συνεννοούνται μεταξύ τους. Στα αριστερά μου, μπροστά μπροστά, βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι που βλέπω μόνο την πλάτη τους και τα μαλλιά τους. Ασπρόμαυρα ντυμένοι κι εκείνοι. Βλέπω τα κοτσάκια τους, τα μαύρα μαλλιά τους (κανείς δεν έχει ξανθά μαλλιά, ούτε εμείς, ούτε εκείνοι) έχω την αίσθηση των μπλεγμένων δακτύλων τους. Δεν ξέρω γιατί τους ξεχωρίζω σε εμάς κι σε εκείνους, ίδιοι είμαστε, απλώς η δική τους εικόνα είναι λίγο πιο ξεθωριασμένη. Έχω μια ανησυχία. Σα να θέλω να φέρω εδώ κάποιον από εκείνους, δεν ξέρω ποιόν, αλλά θέλω. Λέω διαισθητικά σε κάποιον από τους μουσάτους φευγαλέους δυναμικούς τύπους. Του λέω διαισθητικά "μήπως να το διαπραγματευτούμε;" . Εστιάζω στο πολυάσχολο πρόσωπο του μουσάτου με την απόσταση να μας χωρίζει.    Μου λέει διαισθητικά "ίσως και να γίνεται". 
Και ξέρω εκείνη τη στιγμή, ενώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει κατά τη διάρκεια, πως εμείς είμαστε οι ζωντανοί κι εκείνοι οι νεκροί. Και ξυπνάω με την πεποίθηση πως γίνεται.

Μία φιλική συμβουλή

Πονάει, λέει, στο στέρνο.
Δωστης λίγο οινόπνευμα να κάψει το μέσα της
κι ύστερα θύμισέ της πως εδώ το στέρνο έχει περιττή λειτουργία.
 Εδώ οι άνθρωποι έχουν ένα κεφάλι, ναι, αλλά καθόλου λαιμό.
Τα πόδια ξεκινούν κατευθείαν από το κάτω μέρος του κεφαλιού και τα χέρια από τα μάγουλα.
Θύμισέ της να αφήσει, ωστόσο, την ακτινογραφία της στο τραπεζάκι του καθιστικού σε θέση φωτογραφίας για να γνωρίζουν οι νεότεροι τα μέλη που εξαφανίστηκαν στην εξέλιξη.
Και πες της να μην πολυμιλάει γιαυτό, γιατί θα τη θεωρήσουν γραφική κι είναι κρίμα.
Πονάει, λέει, στο στέρνο.
Ξυδάκι. 

"Κοσμοθεωρία σε δυο λέξεις", Φανή Γέμτου

   Ένα πεδίο αναφοράς από τράπουλες. Λεπτές, παχιές, χρωματιστές, σκισμένες, ολοκαίνουργιες, φθαρμένες τράπουλες. Τράπουλες με όλους τους αριθμούς, με τις ντάμες τους, τους βαλέδες και τους βασιλιάδες τους. Όλες ίδιες, μονάχα το πίσω τους διαφορετικό. Μια διαρκής επανάληψη τραπουλόχαρτων σε έναν κενό χώρο. Και μόνη ταυτότητα η πλάτη τους. Κι οι συνδυασμοί καθόλου δικοί τους, οι συνδυασμοί  στα χέρια των παικτών. Τα χέρια εκείνων που δεν ανήκουν στον κενό χώρο, αλλά παρεμβαίνουν για να ορίσουν τους συνδυασμούς και μόνο. Και να νικήσουν ή να χάσουν. Για τις τράπουλες, όμως, για κείνα τα πολλά, ατέρμονα τραπουλόχαρτα, τα αιωρούμενα σε έναν άγνωστο τόπο δεν υπήρξε ποτέ νίκη, παρά μονάχα κίνηση. Για εκείνη την κίνηση σας λέω, που θα μπορούσε στο πιο βαθύ όνειρό της να γευτεί την ένωση των τραπουλόχαρτων, τη διείσδυση των πολτών τους σε μια και μόνο σφαίρα, το μοίρασμα της μπογιάς τους σε ένα και μόνο χρώμα. 
   Δεν πιστεύω στα χέρια των παικτών. Και δεν πιστεύω μάλλον σε καμία  άχρονη σφαίρα. Την κίνηση εμπιστεύομαι και το όνειρό της. Κι ας μη σωθώ.

"ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ" έρχεται ξανά το 2016

Όταν τρεις γυναίκες performers (Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Έλλη Δαδήρα, Φανή Γέμτου) ξορκίζουν κι απομυθοποιούν τον έρωτα μέσα από ροκ, τζαζ, μιούζικαλ μελωδικές εκδοχές και τέσσερις άντρες μουσικοί γκαζώνουν, αφήνοντας πίσω τους νότες έτοιμες να εκραγούν, το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερο live θεατρικής κοπής που δεν επιδέχεται ετικέτα. Εκεί ανάμεσα στα σουρεαλιστικά κείμενα και στα διαφορετικά μουσικά είδη βρες μια θέση κι απόλαυσέ το μαζί μας. 

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ.

Έρχεται μέσα στο 2016 στο Χυτήριο,

ανανεωμένο κι ανατρεπτικό!

Πάρτε μια γεύση από τις προηγούμενες εμφανίσεις μας:

  ΜΕIΝΕΤΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Πάτα εδώ

Φανή Γέμτου

Έλλη Δαδήρα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Γιάννης Αναστασόπουλος

Έλλη Δαδήρα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου


Φανή Γέμτου