Εντερικές διαταραχές

Είμαι εδώ. Γύρω απ' τον πυρήνα. Η στροφή ήτανε πάντα εκεί μακριά και δεν φαινότανε. Δεν πίστεψα ποτέ οτι θα ερχότανε η στιγμή να στρίψω. Κάτι μου λέει μέσα μου πως μετά τη στροφή θα είμαι αλλιώς. Μετά τη γαλάζια στροφή. Γιατί η κόκκινη ίσως να 'ταν κι η αναμενόμενη. Κοντά στον πυρήνα.

Απολογισμός γενεθλίων

Καθώς κλείνω τα 38:

• δεν τρέφω πια αυταπάτες
• νιώθω οτι ανήκω  στην άλλη όχθη των πιο μεγάλων απ' τους μικρότερους χωρίς αυτό να με βαραίνει 
• δεν βαλτώνω σε υπερσυναισθηματισμούς και επιδιώκω να ελέγχω και να ορίζω τον εαυτό μου
• στοχεύω προς τον αφρό κι όχι προς την κατακόρυφη βουτιά
• δεν ονειρεύομαι ακατάσχετα
• δεν οραματίζομαι, αλλά δε με πειράζει
• σκέφτομαι λιγότερο καλλιτεχνικά
• θέλω να κάνω ταξίδια
• δεν πνίγομαι σε όλα όσα θέλω να κάνω κι ας μην τα κάνω
• θέλω να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπάω 
• θέλω να δω κι άλλα πράγματα που δεν ονειρεύτηκα ποτέ
• δεν είμαι καλή, είμαι καλά
• κλείνω κύκλους
• ανοίγω καινούργιους
• πιστεύω πως η ζωή αρχίζει και τελειώνει σε μια στιγμή και δεν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά. 
• εξοικειώνομαι ή τουλάχιστον είμαι κοντά.

και τώρα που τα γράφω όλα αυτά, σα να βουρκώνω λίγο, αλλά όχι πολύ κι αυτό είναι καλό... Χρόνια μου καλά:)

"Η ευτέλεια του να δέχεσαι να ζεις χωρίς γνώση"

Μη γνώση -διαστρεβλωμένος στόχος- κακό αποτέλεσμα. Όσο κι αν προσπαθήσεις με αυτά τα "μη μέσα", στην καλύτερη γίνεσαι συμπαθής λόγω παρορμητικής ευκολίας. Αυτό το "μη γνώση" είναι που με εκνευρίζει...Οι "αρχηγοί" πάντοτε πρέπει να ξεκινάνε από γνώση. Αλλιώς το οικοδόμημα χρειάζεται πολλά χέρια και προσπάθεια,όπως όλα, καθώς χτίζεται- ωστόσο -πάνω σε στρεβλά θεμέλια.
Είναι θλιβερό να προτιμούμε να ερμηνεύσουμε το οτιδήποτε με τα βολέματά μας, την ημιμάθεια μας, την κουτοπονηριά μας και την αντίληψη οτι όλα μπαίνουν σε ένα τσουβάλι. Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα. Κι είναι καιρός τα σύνολα να ανεβάζουν τον πήχυ για "αρχηγό" κι όχι ο "αρχηγός" να γίνεται βασιλιάς λόγω ενός χαρίσματος που αντιστοιχεί ενδεχομένως σε κάτι, όχι όμως και στα υπόλοιπα. Ο καθένας πρέπει σε ένα εγχείρημα να είναι ικανή συνθήκη κι όχι πιθανή.

"Άλλη μια αλήθεια"

Πώς γίνεται ένας ψίθυρος στ' αυτί να έχει ξεπεράσει το χρόνο; Να έχει αψηφήσει όλα τα κύματα λήθης; Να βγαίνει πάντα αλώβητος μέσα από τόσες εμπειρίες και να νικά; Πώς γίνεται μια αίσθηση να σε ορίζει και να σε πεθαίνει, αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια; Είναι δύο ζωές. Είναι η ζωή που ρέει και παρέρχεται χωρίς σταματημό κι η ζωή που αιωρείται ακέραια παντού σε μια ανείπωτη συμπύκνωση που δεν επιτρέπει ρωγμές. Κι εγώ ξέρω πως αυτή η δεύτερη δε θα με κάνει ποτέ να νιώσω αρκετά φυσιολογική. Με το 'να πόδι στο εδώ και τ' άλλο στο πάντα.
Δε μιλώ για μελοδραματικά σενάρια και ρομαντικές εξομολογήσεις.
Μιλώ για εκείνο το ολόκληρο που δε διαπραγματεύεται.
                                                                                        Φ.Γ.

FLYING

"Για σένα"

Είναι αυτοί οι συνδετικοί κρίκοι- καταλαβαίνεις;- που δε ριζώνουν.
Είναι όλα όσα είπες σε μιαν άλλη ζωή κι έχεις μείνει με την κούραση οτι ποτέ δεν εισακούστηκαν. Κι ας μη θυμάσαι τι ακριβώς.
Είναι τα βράδια που κάποτε ονειρευόσουνα και τώρα απλώς κοιμάσαι.
Είναι η λάμψη που γυρίζει προς τα μέσα και δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς τόση ενέργεια.
Είναι που θέλεις, αλλά δε θυμάσαι τι ακριβώς.
Με μια γόμα, να σβήσεις τη φθορά, να μείνει από κάτω εκείνο το μικρό σταθερό διαμαντάκι που σου ανήκει. Σε όριζε κάποτε και τώρα σα να το αναπολείς με περισσότερη αλήθεια. Να πάρεις ένα μεγάλο τροχό για να ξυπνήσεις τα υγιή κύτταρα του εγκεφάλου σου.
Κάποτε αγαπούσες, γαμώτο. Ερωτευόσουνα. Τι είναι αυτό που σε κάνει να μεταφράζεις τον κόσμο σε όρια; Δεν σου επιτρέπω- μ΄ακούς;- δε σου επιτρέπω να φοβάσαι. Κάποτε ήσουνα ατρόμητη. Κάποτε στόχευες με αυτοπεποίθηση. Και σε χαιρόμουν γι' αυτό. Τώρα στοχεύεις. Το χούι ποτέ δε φεύγει. Στοχεύεις, γιατί έτσι ζεις. Αλλά έχεις δει πολλές πόρτες να κλείνουν και σε κάθε τρίξιμο μουδιάζει άθελα σου η σπονδυλική σου στήλη.
Όλοι πεθαίνουν. Και τι έγινε; Σπάσε τα μούτρα Του τώρα! Προσπέρασε και αναδημιούργησε! Θέλω να σε δω να νικάς.
                                                                                       Φ.Γ.

"Μια άλλη οπτική", Φ. Γέμτου

Αν το στόμα μας ήτανε μέρος των εντέρων μας, θα ήτανε κατανοητό, γιατί αυτό το μεταξύ εκείνου που λέγεται και εκείνου που δε λέγεται, μοιάζει ως επί το πλείστον με κακοχωνεμένη τροφή με διαταραχές στην κένωση. Τώρα όμως που το στόμα είναι η πύλη του μυαλού και των συναισθημάτων, πώς να εκλάβω ακριβώς τις ασυνέπειες στα λόγια? Σαν παράπλευρη απώλεια της εντερικής κοιλότητας, μάλλον. Άρα πάλι στα ίδια ερχόμαστε. 

Κοίτα να δεις, που η ισορροπία είναι εξωγήινο εμφύτευμα στο μυαλό κι αργότερα θα τη βρούμε να απεικονίζεται σκαλισμένη σε σπηλιές στην Ήπειρο, αμφιλεγόμενης προελεύσεως. Κοίτα να δεις, που σε λίγο θα εξοικειωθούμε με την αληθινή μας γλώσσα χωρίς ενοχή: το μούγκρισμα. 

Γιατί ή θα μιλάμε, μουγκρίζοντας ή θα μουγκρίζουμε, ευελπιστώντας κάποτε να μιλήσουμε. Το μπαστάρδεμα είναι για τους ανυποψίαστους. Κι εγώ προτιμώ να είμαι ή μοσχάρι ή άνθρωπος. Όχι μοσχάρι που νομίζει οτι είναι άνθρωπος. 

Κι αν το καλοσκεφτείτε, το φεγγάρι δεν είναι τίποτε άλλο από το μάτι του Κύκλωπα εξωγήινου που έτυχε να γεννηθεί μαύρος.