"Ο φόβος του φόβου του εαυτού", Φανή Γέμτου

Ο αβάσταχτος πόνος του να βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο καταστάσεις. Το ασύνειδο μούδιασμα στον έρωτα που παλιώνει, που σ' αφήνει με ένα φορεμένο χαμόγελο και μια υπερβολική χρήση της λέξης "σ' αγαπώ" για να καλύψεις τις τρύπες, να μη φανούν τα κενά. Η ανάγκη για έναν καινούργιο έρωτα, που κι αυτός αναπόφευκτα παλιώνει. Η ανία του τώρα. Η τύψη της ανίας. Η τύψη για το πλήγωμα που προκαλείς. Που πονάει πιο πολύ κι από τη δική σου πληγή. Μια προσπάθεια να καλύψεις την ατελή φύση της ζωής, να μην πονέσεις ό,τι αγάπησες. Κι η ανάγκη σου να δείχνει αντίθετα. Εκεί που όλα πονάνε, αλλά εκτοξεύονται και σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός.

Και πας εκεί. Εκεί που δεν μπορείς να αντισταθείς. Εκεί που δεν μπορείς παρά να πας. Και ζεις αυτό που διατάραξε την ηρεμία σου. Αυτό που πληγώνει ό,τι αγάπησες και σε αγάπησε. Που πληγώνει το είναι σου, αλλά δεν μπορείς να αντισταθείς. Και το ζεις με όλη σου την καρδιά, αφήνοντας άλλη μια καρδιά πίσω, που την εμπεριέχεις . Κι η ζωή συνεχίζεται με τη λειτουργία που ακόμα και το καινούργιο αποκτά την κανονικότητα μιας ακόμα εκδοχής που εξαερώνεται. Ο φόβος του φόβου της μετάβασης κι ύστερα η ζωή ξανά σε ατελή πορεία. Όσο κι αν προσπαθήσεις, το κενό υπάρχει. Θες, δε θες. Μελαγχολία σε μια αχτίδα φωτός στο πεζοδρόμιο και το απόγευμα περνάει χωρίς να σε ρωτήσει.

Ενώ εσύ είσαι γεμάτη ερωτήσεις.

Μόνο στο λούνα παρκ, στο τρελό στροβίλισμα, τα μέλη σου εκτοξεύονται στο άπειρο. Ναρκωτικό για μια συνάντηση αέρος με εκείνα που δεν αφήνεις να βγουν σε ώρες ανθρώπινες. Η καρδιά είναι γεμάτη κρατήρες. Στο στροβίλισμα ο αέρας παίρνει τα δάκρυα και τα κολλάει στους διπλανούς. Παίρνει τα δάκρυα και χαράζει τη διαδρομή. Και το βράδυ μαγειρεύεις κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο για την οικογένεια.

Μια διαπίστωση ζωής

    Έχω την αίσθηση- χρόνια τώρα- οτι η ζωή ερχόμενη σε επαφή με τον άνθρωπο κουβαλάει το θαύμα της προσαρμοστικότητας όχι μόνο σε επίπεδο βιολογικό, αλλά και σε επίπεδο εσωτερικής διαχείρισης. Από όπου και να την πιάσεις, με όποιο επιχείρημα κι αν την ορίσεις και σε όποια φάση της  μπορεί να υπάρξει με όλους τους τρόπους. Είναι σαν την Λερναία Ύδρα με τα άπειρα κεφάλια. Όποιο επιχείρημα κι αν διαλέξεις, πάντα ξεφυτρώνει ένα άλλο που λειτουργεί ως σκαλοπατάκι για την επόμενη επιλογή. Κανείς δεν έχει την ίδια οπτική με τον άλλον. Εξαρτάται από την γωνία που κάθεσαι κι όλα παίρνουν τη διάσταση τους ειδικά για σένα. Αν πω τώρα ας πούμε "από σήμερα θα τα βλέπω όλα θετικά" υπάρχει στ' αλήθεια μια γωνία, όπου αν καθίσεις, φαίνονται όλα θετικά. Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος μπορεί να "αποφασίσει" μέσα του- πολλές φορές κι ερήμην του, λόγω πολύπλοκων διαδικασιών του αιτιακού πλέγματος- "πιστεύω στην αστρολογία" κι όλα τότε τα σημάδια να αποκωδικοποιούνται σύμφωνα με αυτή την οπτική.
 
   Ζούμε μέσα σε ένα θαύμα ακριβώς γιατί επενεργούμε ως οντότητες στο περιβάλλον. Δε ζούμε θαύματα ξεκομμένα από θεούς και δαίμονες. Ζούμε μια ζωή καλειδοσκοπική.  Ο τρόπος που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τον περιβάλλοντα κόσμο επηρεάζεται από το τι γνωρίζουμε ή το τι πιστεύουμε. Βλέπουμε μόνο ότι κοιτάμε. Το να κοιτάμε είναι μία πράξη "επιλογής" και ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας πράξης, αυτό που βλέπουμε έρχεται κοντά μας. Ποτέ δεν κοιτάμε ένα και μόνο πράγμα, κοιτάμε πάντα τη σχέση ανάμεσα στα πράγματα και τον εαυτό μας. Η όρασή μας ενεργεί συνεχώς, κινείται συνεχώς, συγκρατεί τα πράγματα σ' έναν κύκλο γύρω της, συνιστώντας αυτό που είναι παρόν για μας όπως είμαστε.Η όραση είναι εξαιρετικά επιλεκτική και καθοδηγείται από ό, τι ο παρατηρητής θέλει να δει. (http://www.artmag.gr/art-articles/provlimatismoi/773-vision-the-way-we-are-seeing-the-world)Είμαστε σαν τη μύγα που βλέπει σπασμένες αλήθειες, έχει στερεοσκοπική όραση. Δεν έχουμε πολλά μάτια σαν εκείνη, αλλά ψυχολογικά έχουμε τη δυνατότητα να τη μιμηθούμε. Με ένα βλέμμα μας μπορούμε να αντικρίσουμε το κομμάτι της εικόνας που μας εμπεριέχει.

    Θεωρώ μεγαλειώδη αυτή την ιδιότητα της ζωής, όταν έρχεται σε επαφή με τον άνθρωπο. Δεν την υποτιμώ. Υποκλίνομαι και παρατηρώ. Μου προκαλεί βαθύτατο δέος. Αυτή η ιδιότητα γεννάει την τέχνη. Γεννάει την φαντασία. Γεννάει, ωστόσο, και την εκμετάλλευση των μαζών. Είναι κάτι σαν πυρηνικός αντιδραστήρας. Αν μεσολαβήσει η χειραγώγηση, μπορεί να προκαλέσει στα χρόνια μετάλλαξη στο ανθρώπινο dna και στον εγκέφαλο. Ένα τεράστιο μυστικό κρύβεται πίσω από τις θρησκείες, τις αστρολογίες κι όλα εκείνα που μεταφέρουν το θαύμα έξω από τον άνθρωπο. Το μυστικό είναι το εξής: ότι αφαιρούν αυτή την ιδιότητα από τον άνθρωπο και την μεταθέτουν σε ένα ακέραιο κεντρικό σύστημα που γνωρίζει καλύτερα. Να μια καλή αρχή για αυτή τη χειραγώγηση αιώνων που καταδυναστεύει το ανθρώπινο IQ.

    Η ζωή είναι καλειδοσκοπική. Είναι μυστήρια. Είναι διαφορετική για τον καθένα και αποτελεί το εξωτερικό περιβάλλον μιας εσωτερικής δυσπρόσιτης ατομικής λειτουργίας. Καμιά θρησκεία δε σου μιλάει για την υποκειμενική της απόχρωση που μοιάζει αντικειμενική λόγω υπαρξιακής ανασφάλειας του συνόλου. Γιατί, αν αποκαλύψει το μυστικό, γίνεται από πραγματικότητα αλήθεια κι αυτό δε θα το επεδίωκε ποτέ.
 
   Από μικρή σέβομαι βαθιά αυτή την ιδιότητα που κρύβουν τα μάτια. Από μικρή, όμως, είχα και μια έμφυτη περιέργεια, να ξεφύγω από το υποκειμενικό μου και να το παρατηρήσω. Κι από εκεί και πέρα αρχίζει η επιστήμη. Συχνά κλείνω τα μάτια-που τόσο αγαπώ- και βλέπω με το μυαλό μου.

                                                                                                                              Φ.Γ.

How can I find a way...

Words, don't come easy to me
How can I find a way to make you see I Love You
Words don't come easy

Words, don't come easy to me
This is the only way for me to say I Love You
Words don't come easy

Well I'm just a music man
Melody's so far my best friend
But my words are coming out wrong and I
I reveal my heart to you and
Hope that you believe it's true cause

Words, don't come easy to me
How can I find a way to make you see I love You
Words don't come easy

This is just a simple song
That I've made for you on my own
There's no hidden meaning you know when I
When I say I love you honey
Please believe I really do cause

Words, don't come easy to me
How can I find a way to make you see I Love You
Words don't come easy

It isn't easy
Words don't come easy

Words, don't come easy to me
How can I find a way to make you see I Love You
Words don't come easy

Don't come easy to me
This is the only way for me to say I Love You
Words don't come easy

Words don't come easy

Χωρίς τίτλο

Γνώριμα χαμένη. Αφημένη.
Σε εκείνο το ήρεμο κοίταγμα
και στο κενό του χρόνου.
Αγκάλιασέ με και αγάπα με,
γιατί είναι πολύτιμο.
Αιώνες τώρα.
Για μένα.
Από σένα.

fani's way: "Μια απλή παρατήρηση" , Φ. Γέμτου

fani's way: "Μια απλή παρατήρηση" , Φ. Γέμτου: Πόδια σε διάσταση. Κέντρο βάρους εκεί που πρέπει. Κι ανάμεσα μας βουνά, ποτάμια, καλώδια, πόλεις, χρόνια, χιόνια, παράσιτα στους ήχους, σ...

Τα γοητευτικά αντράκια της συμφοράς

• έχουν ουσιαστικές ανάγκες αμοιβάδας, αλλά το καλύπτουν κάτω από μια γοητευτική παρουσία
• ο εγωισμός τους προτρέχει πάντα της επικοινωνίας
• έχουν την βαθιά, σχεδόν ασύνειδη πεποίθηση οτι συναναστρέφονται με καρέκλες κι όχι με ανθρώπους, ωστόσο δεν το ομολογούν
• έχουν την ικανότητα πάντα να ελίσσονται μεταξύ αυτού που είπαν ή έπραξαν κι αυτού που αναίρεσαν σα να μην τρέχει τίποτα
• μεταθέτουν πάντα τις ευθύνες
• η ευθύνη για κείνους είναι ένα μπαλάκι που απλώς ανήκει σε κάποιον άλλον κι αν το πήραν κάποια στιγμή είναι γιατί κάνουν νερά τα δικά σου μάτια, εκείνοι δεν το άγγιξαν ποτέ. Άλλωστε δεν στο ζήτησαν, εσύ γιατί το δίνεις;
• ξέρουν να αγαπούν, όσο δεν κουνιέσαι. Αν κουνηθείς, αντιλαμβάνονται οτι η καρέκλα έχει κι αντίδραση
• έχουν έναν μικρό χρυσαυγίτη κάπου μέσα τους που υποτιμάει επί της ουσίας τη διαφορετικότητα. Όχι  από πεποίθηση και ιδεολογία, από λωβοτομή. Αχ, αυτές οι μαμάδες....
• ο λόγος τους δεν ανταποκρίνεται στο καθαρό τους κούτελο αλλά στην άμεση ανάγκη του γεννητικού τους οργάνου
• η προσωπική ανάγκη τους υπερκαλύπτει ο,τιδήποτε άλλο υπάρχει στο χώρο
• Ο τρόπος διεκδίκησής τους στο αντικείμενο του πόθου τους έχει ενδιαφέρον και γοητεία για τον παραπάνω λόγο. Όταν όμως αλλάξει πορεία η διάθεση του βασιλιά, ο άλλος απλώς γίνεται ένα με τον περιβάλλοντα χώρο.
• το χειρότερο από όλα είναι πως όταν μεγαλώσουν γεννάνε μικρότερα τέτοια αντράκια κι η ζωή συνεχίζεται 

"Η ευθεία γραμμή", Φ. Γέμτου

 
Έχω μια ευθεία γραμμή. Κάποιες φορές σα να χάνει την ευθύγραμμη σταθερότητά της, με αποτέλεσμα να γέρνει προς τα κάτω. Γέρνει πότε λίγο, πότε πολύ, πότε ανεπανόρθωτα μέχρι την επόμενη επανόρθωση, ελπίζω. Όταν λέω "κάτω", εννοώ το πάτωμα, γιατί βρίσκομαι στη Γη κι έτσι υπάρχουν ακόμα κάποιες βασικές σταθερές. Αν ταξίδευα με ένα διαστημόπλοιο στο διάστημα, το "κάτω" δεν θα ήταν αρκετό για να ορίσω την πορεία της.

   Κάθε παιδί γεννιέται με μια ευθεία γραμμή συνημμένη κάπου στην άυλη πλευρά του εαυτού του . Κι αν υπάρχει Θεός, σίγουρα μοίρασε κατά τύχη στον αέρα συστάδες ευθείων γραμμών, λιγότερες πάντως από τα παιδιά που γεννιούνται σε αυτή τη Γη κι ύστερα  πήγε διακοπές σε άλλο Γαλαξία. Γιατί, μη γελιόμαστε, υπάρχουν και κάποια παιδιά, που δεν τους καταχωρήθηκε ούτε μια τελεία στα πρακτικά της ζωής τους.

   Μια ευθεία γραμμή πάντα ξεγελάει στην αρχή. Γιατί μοιάζει αναμενόμενη, ομαλή κι έχει ανοιχτό ορίζοντα. Το λάθος είναι ότι κανείς δε σου υπόσχεται την ατέρμονη ευθύτητα της. Και κανείς δε σου μίλησε ποτέ για το εύθραυστο υλικό της. Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης κολλημένες στο πίσω μέρος της, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει εργοστάσιο παραγωγής, όπως πίστευαν παλιότερα κι ακόμα πιστεύουν κάποιοι γλυκύτατοι χαζούληδες ή καιροσκόποι του αιώνα μας. Οι συστάδες τέτοιων γραμμών που αφέθηκαν στον αέρα και προσγειώθηκαν πάνω στα σώματα των παιδιών που υφίστανται στον πλανήτη, έφτασαν και φτάνουν στους δέκτες τους πότε τεθλασμένες από τον πολύ αέρα, πότε λιωμένες από την καταιγίδα, πότε ολόισιες και ζηλευτές από την καλοτυχία, πότε γδαρμένες από την ανώμαλη προσγείωση, πότε απλώς σπασμένες στα δύο, στα τέσσερα, στα οκτώ, πάντα όμως καταφθάνουν την ακριβή στιγμή που ένα παιδί παίρνει την πρώτη του ανάσα σε αυτόν τον κόσμο.

   Μια τέτοια ευθεία γραμμή βιώνεται ως δεδομένη από όλους, εκτός από 'κείνα τα παιδιά που δεν πήραν ποτέ στ' αλήθεια  bonus για το πρώτο κλάμα τους ,γεννημένα απλώς και μόνο ως δείγματα παράπλευρης απώλειας στο βωμό που λέγεται Φύση. Ακολουθούμε την ευθεία γραμμή που μας ανήκει σε όλη τη ζωή μας. Καθώς εκείνη μεταβάλλεται μες τα χρόνια, αλλάζει μορφή και πυκνότητα, στόχο και λειτουργικότητα, εμείς την καβαλάμε και πορευόμαστε. 

   Η δική μου γραμμή έχει κάτι παράξενο που οφείλω να το μοιραστώ. Στο κάτω μέρος της (κι εδώ το "κάτω" το εννοώ ή δεν το εννοώ σα να ήμουν στο διάστημα) ξεφυτρώνουν αδίστακτα κάτι ρίζες που φτάνουν ως το κέντρο του σύμπαντος. Ούτε κι εγώ ξέρω πραγματικά μέχρι πού. Αλλά αυτό συχνά φέρνει πόνο στα κόκκαλα, γιατί οι γραμμές κάπου στο βάθος ενώνονται όλες σε ένα σημείο ή μοιάζει να επικοινωνούν εκεί που το πυκνό ορίζει τη στιγμή. Κι εδώ δεν υπάρχουν λόγια.
Το στομάχι  εξατμίζεται.