Mad Girl’s Love Song

Mad Girl’s Love Song by Sylvia Plath

I shut my eyes and all the world drops dead;
I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)

The stars go waltzing out in blue and red,
And arbitrary blackness gallops in:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I dreamed that you bewitched me into bed
And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I think I made you up inside my head.)

God topples from the sky, hell's fires fade:
Exit seraphim and Satan's men:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I fancied you'd return the way you said,
But I grow old and I forget your name.
(I think I made you up inside my head.)

I should have loved a thunderbird instead;
At least when spring comes they roar back again.
I shut my eyes and all the world drops dead.
(I think I made you up inside my head.)

Περί θανάτου και χρόνου

    Eίναι τόσοι πολλοί αγαπημένοι, κοντινοί ή πιο μακρινοί, που έχουν φύγει, που αυτό το "ποτέ ξανά" δε μοιάζει πια με ανυπόφορη κατάσταση,αλλά με ολόκληρο παράλληλο σύμπαν, που κατοικείται από τις δικές μας απώλειες. Εκείνοι που έφυγαν κι εμείς. Κι ύστερα αλλαγή ρόλων: εμείς που φύγαμε κι εκείνοι.

   Η ζωή είναι σα γρατσουνιά. Δεν το ξέραμε. Δεν μας το 'πε ποτέ κανείς. Και μας πήρε μια ζωή, έχοντας την αίσθηση βαθιά μέσα μας πως έχει ρίζες. Μια γρατσουνιά είναι μπροστά στην αιωνιότητα. Κι εμείς βαλτώνουμε σε τραύματα αίματος. Αυτή είναι η ροή. Κι ύστερα μου 'ρχονται ξανά και ξανά τα λόγια του Herman Hesse στο Λύκο της Στέπας "Παίρνετε πολύ στα σοβαρά το γερό-Γκαίτε, νεαρέ μου φίλε. Δεν πρέπει να παίρνετε στα σοβαρά τους γέρους ανθρώπους που είναι κιόλας πεθαμένοι. Τους αδικείτε. Σ' εμάς τους Αθάνατους δεν αρέσει να παίρνονται τα πράγματα στα σοβαρά. Μας αρέσουν τα αστεία. Η σοβαρότητα, νεαρέ μου φίλε, είναι ένα ατύχημα, ένα σύμπτωμα του χρόνου. Συμβαίνει, μπορώ να πω εμπιστευτικά, όταν δίνει κανείς μεγάλη αξία στο χρόνο. Γιαυτό επιθυμούσα να φτάσω τα εκατό. Στην αιωνιότητα όμως δεν υπάρχει χρόνος. Η αιωνιότητα δεν είναι παρά μόνο μια στιγμή-αρκετή όμως για ένα αστείο."
   Αυτό το "ποτέ ξανά" είναι το πιο πληγωτικό κομμάτι που λειτουργεί στη φύση μας. Πάλεψα χρόνια με αυτό σε όλους τους τομείς: στις σχέσεις, στο θάνατο, στις βίαιες ανατροπές. Είναι ό,τι πιο σκληρό μπορώ να φανταστώ. Πολεμάς με ένα αγρίμι. Κι ίσως, λέω ίσως, ύστερα από τόση πάλη έρχεται κάποια στιγμή που κατανοείς πως η ήττα αυτή πρέπει να γίνει αποδεκτή. Χωρίς άλλη μάχη. Γιατί σ' αυτόν τον αγώνα το μέσο δεν είναι η μάχη. Προφανώς θέλει άλλο σύστημα προσέγγισης, γιατί αυτό σε πετάει έξω. Γιατί τα πράγματα ολοκληρώνονται στη στιγμή τους. Και μόνο. Και σ' αυτό δε χωράνε εξηγήσεις. Κι ενώ εσύ προχωράς γραμμικά με συνειρμό και όραμα, ο κόσμος έχει ήδη ολοκληρωθεί στις αποσπασματικές στιγμές του και πάλι ξαναγεννιέται. Κι εσύ σα χαμένος κόβεις βόλτες ανάμεσα σε θρησκείες που μιλούν για την αιωνιότητά σου που τόσο πολύ πόθησες. Μιλούν για το ενιαίο, ενώ η ροή είναι γεμάτη αποσπάσματα. Κόβεις βόλτες ανάμεσα σε θρησκείες που  έγιναν από σένα για σένα. Ξεχνώντας πως "η αιωνιότητα δεν είναι παρά μόνο μια στιγμή-αρκετή όμως για ένα αστείο." 

Μια ακόμα σκέψη

   Λοιπόν, άκου τι πιστεύω. Ζούμε σε μια εποχή που μάθαμε για τα καλά τι πάει να πει κορεσμός, διάβρωση, αποσάθρωση, κατάχρηση, ασυδοσία. Και τώρα βρισκόμαστε-όπως κι άλλες φορές σε στιγμές καίριες- σε εκείνο το σκαλοπατάκι που ή βουτάς στον γκρεμό ή παίρνεις φόρα με την πιο αληθινή ολόδική σου ανάσα και κάνεις ένα αποφασιστικό σάλτο για να υπερασπιστείς αυτό που είσαι στο κέντρο σου πέρα από το φόβο ή την κατηγόρια του γκρεμού.
   Το θέατρο πάντα με βοηθάει στη σκέψη μου τέτοιες στιγμές. Γιατί στο θέατρο μπορείς να παρακολουθήσεις από πολύ κοντά-ούσα μέρος της διαδικασίας- με ποιους τρόπους και κάτω από ποιες συνθήκες ένα σύνολο μπορεί να κάνει θαύματα, να μιλήσει για αλήθειες, να λειτουργήσει από κοινού, να μεγαλουργήσει ή να συμβιβαστεί με την ιδέα μιας ακόμα παράστασης που δεν έχει διάθεση να γεννήσει κόσμους παρά μονάχα ψέμματα,  να καμωθεί τέχνη, να αναμασήσει ευκολίες και να αναπαράγει αντιλήψεις χωρίς όραμα. Το θέατρο είναι μια πολιτική διαδικασία. Όχι με την έννοια του πολιτικού θεάτρου που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά με την έννοια του αυτοπροσδιορισμού του. Ένα σύνολο ανθρώπων απόλυτα εκτεθειμένων στον πυρήνα τους που μέσα από την προσωπική τους ελευθερία συνθέτουν ένα παζλ παράλληλων δράσεων-θέσεων με στόχο τη διερεύνηση του είδους μας και του φαινομένου της ζωής. Έννοιες όπως δικαιοσύνη, ελευθερία, εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αλληλεγγύη είναι βασικά στοιχεία της θεατρικής φύσης και διαπραγμάτευσης. Όταν μια θεατρική διαδικασία χωλαίνει σε αυτά και στο στόχο, αυτό που παρακολουθούμε είναι ακαθόριστες προθέσεις με ασύμβατες παραμέτρους.
    Όπως ακριβώς και στη ζωή. Τίποτα δεν μπορεί στ' αλήθεια να ανθίσει, αν ο στόχος είναι μικρόψυχος ή διαστρεβλωμένος. Η αλήθεια είναι πως έχουμε συνηθίσει να ζούμε με αυτό το επίπεδο κομμάτι που δε ριζώνει μέσα μας κι έχουμε μάθει μέχρι και να θαυμάζουμε τις καλύτερες εκδοχές αυτού. Αυτό σίγουρα δεν είναι μόνο στοιχείο της εποχής μας, γιατί πάντα το πιο εύκολο είναι πιο εύπεπτο κι ο άνθρωπος, είναι γεγονός, δύσκολα βουτάει στις μεγάλες θάλασσες. Όταν, όμως, ξεμυτίσει από κάποια απρόσμενη γωνιά, ένα τέτοιο παράδειγμα πυρηνικής έκφρασης, τότε όλοι- ή ίσως αρκετοί- με διαφορά χρόνου αντιλαμβάνονται τη διαφορά. Και τότε λες: "Ναι, όντως, τώρα κάτι συμβαίνει στ' αλήθεια."
Αν κάτι για μένα ορίζεται ως επανάσταση, δεν είναι τίποτα άλλο από αυτή την αθόρυβη βουτιά προς τα μέσα που δημιουργεί ικανά σύνολα και δυνατά οράματα.

"Δυο γυναίκες"

-με κοίταξε απλώς. με κοίταξε με εκείνα τα υγρά μάτια... και μου είπε με παντρεύεσαι

-δυσκολεύομαι να πιστέψω πως γίνονται έτσι οι προτάσεις

-και πώς  γίνονται κατά τη γνώμη σου

-μετά από πολύ κόπο σε ένα όνειρο ενός φανταστικού κόσμου

-πολύ δύσκολα τα σκέφτεσαι

-όχι εγώ. εκείνα. όλα εκείνα σκέφτονται δύσκολα για μένα

-δε σου 'χει τύχει

-ναι δε μου 'χει τύχει

-εμένα με κοίταξε απλώς με εκείνα τα υγρά μάτια και μου είπε, θέλω ένα παιδί από σένα

-κι εμένα μου το ζήτησε κάποτε, τότε, κάποτε, σε ένα γράμμα ή ύστερα από ένα καλό γαμήσι

-είναι ο άντρας της ζωής μου

-κι εμένα

-δε σου ανήκει.πια

-ούτε εσένα

-ναι αλλά με κάποιον τρόπο είναι δικός μου

-με κάποιον τρόπο είναι και δικός μου, μόνο που δε χρειάζεται να το μοιραστώ μαζί σου. ούτε με εκείνον

-είναι κάπως άρρωστο αυτό δε βρίσκεις

-θα μπορούσες να το πεις κι έτσι. ύστερα από πολλή σκέψη κατέληξα πως η ερμηνεία της ζωής είναι καθαρά προσωπική σκέψη. ούτε ξέρεις ούτε θα μάθεις ποτέ πώς λειτουργεί η καρδιά και το βλέμμα μου

-ναι αλλά υπάρχουν και κάποια αντικειμενικά πράγματα αναμφισβήτητα, όπως π.χ. πως κοιμάται   μαζί μου κάθε βράδυ και μου λέει σαγαπώ

-έχεις δικιο, αυτό κανείς δεν πρόκειται να στο στερήσει παρά μόνον εκείνος ή Εκείνος. όμως ποτέ στ’ αλήθεια δε θα μάθεις τη μικρή τρύπα της καρδιάς του ή τα συρτάρακια που ανοιγοκλείνουν μέσα του σε στιγμές ευάλωτες.

-ούτε κι εσύ

-μα εγώ γλυκιά μου, ακριβώς σ’ αυτό το κενό αιωρούμαι. έχω έρθει στον κόσμο γι’ αυτόν και μόνο το λόγο. για να οσφραίνομαι τις ρωγμές

-με φοβίζεις

-δε διεκδικώ τίποτα, παρά μόνο τον κόσμο της ανάμνησης που δεν είναι ψεύτικος, γιατί κάποτε υπήρξε κι ό,τι υπήρξε δεν πεθαίνει

-είσαι άρρωστη. και τι καταφέρνεις μ’αυτό

-τίποτα. ηρεμώ  απλώς στην παραλία για να μη χαθώ στη θάλασσα

-είσαι δειλή

-με νίκησες ούτως ή άλλως. δε τίθεται τέτοιο θέμα. ούτως ή άλλως

-δυσκολεύομαι να πιστέψω  πως δε διεκδικείς τίποτα

-γιατί

-τόσος κόπος για  ένα όνειρο ενός φανταστικού κόσμου

                                                                               Φ.Γ.

"Τo απόγευμα που συμβιβαστήκαμε"

Α= ΚΟΡΗ

Β=ΜΑΝΑ

Γ=AΝΤΡΑΣ

Β: Το έθαψες μέσα σου.Τελείωσε. Σούπα;

Α: Το στρίμωξα με ό,τι βρήκα κι έκλεισα την πόρτα.

Β: Το κλειδί;

Γ: Ποιο κλειδί;

Β: Κλείδωσες;

Α:Νομίζω.

Β: To σκρίνιο;

Α: Δεν έχει ρόδες το σκρίνιο.

Β: Έπρεπε να το σύρεις. Μπροστά από την πόρτα. Έχεις δύναμη.

Α: Θα μας άκουγαν από τους ορόφους.

Β: Αλάτι;

Α: Θα χτυπούσαν με το σκουπόξυλο το ταβάνι πάλι.

Γ: Πάλι;

Β: Ωραία η σούπα;

Γ: Τι εννοείς πάλι;

Β: To έθαψες μέσα σου. Τελείωσε τώρα. Είχε κοκαλώσει και χρειάστηκε να κλοτσήσεις με το πόδι, όταν χτύπησε το κουδούνι. Συμβαίνουν αυτά.

Γ: Άνοιξες την πόρτα κι ήμουν εγώ. Περιμένατε κανέναν άλλον;

Α: Περίμενα τον ταχυδρόμο.

Γ: (στην Α) Μεταφέρεις συχνά το σκρίνιο στο πάτωμα;

Α: Άνοιξα την πόρτα κι ήσουν εσύ. Συμβαίνουν αυτά.

Β: Οι ταχυδρόμοι δε δουλεύουν τα απογεύματα. Θα μπορούσες να είχες κλειδώσει καλύτερα.

Α: Θα μπορούσα να έχω λίγο νερό;

Γ: Αυτή η πόρτα πού οδηγεί;

Α: (στον Γ) Ποιος είσαι;

Β: (στον Γ) Σπίτι είναι. Όλες οι πόρτες κάπου οδηγούν.

Γ: Κάποτε άνοιξα μια πόρτα και βγήκα στο φεγγάρι. Ποτέ δεν ξέρεις.

Α: Κάποτε άνοιξα μια πόρτα που δεν έκλεινε.

Β: Κάποτε θα ψάχνεις για πόρτες και θα πιάνεις τοίχο.

Α: Έχεις ένα φάκελο στην τσέπη σου.

Γ: Ένα γράμμα για σένα. Ο Θεός σου εύχεται τα καλύτερα.

Α: Οι ταχυδρόμοι δε δουλεύουν τα απογεύματα. 

Γ: Κάποιοι κάνουν κι υπερωρίες. 

Β: Ο κύριος έφερε το γράμμα σου. Ο κύριος είναι ταχυδρόμος.

Α: ...Ταχυδρόμος; Και ποιο είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα που μεταφέρατε ποτέ σε γράμμα;

Γ:  Το πιο συνηθισμένο... Σκρίνια σε σχήματα καρδιάς. Μια ζωή. Ναι. Είμαι συνηθισμένος στα σκρίνια.

Β: Απελπιστικά κουραστικό. Δεν επαναστατήσατε ποτέ; Με τέτοιο βάρος.

Γ: Θα ήταν κουτό. Πόσοι παρθένοι  έχουνε απομείνει σε αυτή τη γη?

Α: Και το δικό σας σκρίνιο;

Γ: Ενσωματωμένο στους τοίχους. Χαμαιλέων.

Α: Και το σκουπόξυλο;

Γ: Όταν χτυπάει, εγώ φτιάχνω φραπέ. Εκμεταλλεύομαι τη δόνηση.

Α: Κι όσοι αυτοκτόνησαν για το μεγάλο τους έρωτα;

Γ: Πέταξαν τα σκρίνια τους στον αέρα και σκότωσαν κι όλους εκείνους που βρέθηκαν άδικα από κάτω.

Α: Το έθαψα μέσα μου. Είχε κοκαλώσει και χρειάστηκε να το κλοτσήσω με το πόδι, να το γδάρω με τα νύχια, να το σκίσω με τα δόντια, να το μασήσω και να το καταπιώ.

B: Πρέπει να παντρευτείς. Κατάπιε το κλειδί ή ρίξτο στον υπόνομο.

Α: Το γράμμα μου είναι λεπτό σα σελιδοδείκτης.

Γ: Έτσι είναι, αν έτσι θέλετε.

Α: Το στρίμωξα με ό,τι βρήκα κι έκλεισα την πόρτα. 

Β: Σούπα;

Α: Έχετε ένα εξόγκωμα στο κεφάλι.

Γ: Βρέθηκα άδικα από κάτω. Είμαι συνηθισμένος στα σκρίνια που δε σύρθηκαν στην ώρα τους.  Κι εσείς, αλήθεια, (στην Β) είσαστε ένα σκρίνιο από μόνη σας.

Β: Με τρώει το σαράκι.

                                                                            Φ.Γ

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Καρυδάκη

Η ΛΑΡΙΣΑΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΑΝΟ, ΤΟ ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ

Φ.Γέμτου: Κεφάλαιο της ζωής μου το Θεσσαλικό

     

«Νιώθω ότι ανήκω και εδώ, είναι η πατρίδα μου και εδώ, έχω πολύ αγαπημένους ανθρώπους εδώ, συγγενείς, φίλους. Είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου η Λάρισα και το Θεσσαλικό θέατρο γιατί μου έχει δώσει την ευκαιρία να δημιουργήσω ουσιαστικά. Και τον Κώστα τον Τσιάνο τον αγαπάω, εκτός από την εκτίμηση που τρέφω γι’ αυτόν, τον έχω αγαπήσει μέσα στα χρόνια. Το Θεσσαλικό είναι ένα κεφάλαιο της καρδιάς μου».

Η Φανή Γέμτου είναι παλιά μας γνώριμη. Όχι μόνο γιατί κατάγεται από τη Λάρισα, είναι κόρη του Λαρισαίου τ. πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Πέτρου Γέμτου, αλλά και γιατί παίζει στο Θεσσαλικό θέατρο φέτος για πέμπτη φορά. Απόφοιτη του Θεάτρου Τέχνης, της Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακό στο μιούζικαλ στο Λονδίνο, με σεμινάρια σε Λονδίνο και Δανία, υποστηρίζει ότι είναι εγκεφαλικός τύπος αλλά εμείς πιστεύουμε πως είναι βαθιά συναισθηματική. Γιατί επέλεξε το δρόμο της καρδιάς της που είναι το θέατρο και το τραγούδι. Μόνο που θέλει να το κάνει με γνώση και έρευνα. Και μέσα από μια ομάδα. Η κουβέντα μας ξεκίνησε από την «Οικογένεια Τοτ» και το ρόλο της, τη Μαρίσκα.

Πώς πάει λοιπόν;
Καλά. Προσπαθούμε με πολύ κέφι. Είναι μια δουλειά που αγαπάμε πάρα πολύ και ο κόσμος την έχει αγκαλιάσει. Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο έργο, διαφορετικό απ” όσα έχει ανεβάσει τα τελευταία χρόνια το Θεσσαλικό Θέατρο, βαθιά πολιτικό και λαϊκό. Είναι ουσιαστικά μια ιστορία εύληπτη που ο καθένας μπορεί να παρακολουθήσει κι απ' την άλλη έχει πολλά επίπεδα, δημιουργεί πολλούς προβληματισμούς και σκέψεις. Είναι από τις παραστάσεις που τη συζητάς για καιρό αφού τη δεις. Πραγματεύεται ουσιαστικά τις ανθρώπινες σχέσεις, πώς επιβάλλεται το ένα άτομο στο άλλο και πόσο εισβάλει στον ελεύθερο χώρο του. Γι’ αυτό και είναι  βαθιά πολιτικό, δεν είναι μικροπολιτικό. Αναφέρεται στις  σχέσεις των ανθρώπων σε μια κοινωνία όπου υπάρχουν αναγκαστικά επιβολές. Αλλά δεν πρέπει να υπάρχουν και όρια; Μέχρι ποιου σημείου μπορεί να επιβληθεί ο δυνατός στον αδύναμο;

Παίζεις έναν περίεργο ρόλο. Ποια είσαι τελικά Μαρίσκα Τοτ;
Υποδύομαι τη Μαρίσκα, τη μάνα του Γιάννος που λείπει στον πόλεμο και γι’ αυτόν γίνεται όλη η… φασαρία. Έρχεται ο ταγματάρχης του για να τον φιλοξενήσουμε στο ήσυχο χωριό μας επειδή έχουν σπάσει τα νεύρα του από τις συνεχείς επιδρομές των εχθρών κι αυτός επιβάλλεται στις αθώες ζωές μας. Αυτό είναι και το μεγαλείο του έργου. Παρουσιάζει το άγονο έδαφος στο οποίο πατάει η εξουσία. Ξεκινάει σε μια κοινωνία στην απόλυτη αθωότητά της. Κι εκεί εισβάλει η εξωτερική δύναμη με επιπτώσεις που έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα του καθένα. Άλλος τσαλακώνεται, άλλος συντάσσεται απολύτως, άλλος παραπέει, άλλος αντιστέκεται. Η Μαρίσκα αντιμετωπίζει ένα τεράστιο δίλημμα. Αφορά στην επιβίωση του γιου της, όχι για να τον βολέψει αλλά αν θα πεθάνει ή θα ζήσει και στα όριά της. Τι μπορεί να ανεχτεί για να σώσει τη ζωή του παιδιού της; Το πρόβλημα είναι ότι ο ταγματάρχης δεν είναι ξεκάθαρα κακός, ξεκάθαρα παράλογος. Έχει μια ιδιαιτερότητα στη συμπεριφορά του αλλά είναι και ταγματάρχης, υπερασπίζεται την πατρίδα κι επιπλέον απ' αυτόν εξαρτάται η ζωή του παιδιού της. Αυτό ακριβώς είναι επικίνδυνο και στη ζωή. Οι ύπουλες επιβολές. Αυτό που φαίνεται άλλο και είναι άλλο. Ο όχι ξεκάθαρος εχθρός. Και πώς να σταθείς απέναντί του; Αυτό δε μας συμβαίνει και τώρα; Το κακό μας που γίνεται για το… καλό μας. Η Μαρίσκα ως φύση προσπαθεί να ισορροπήσει τα πράγματα.

Σ” ένα πρώτο επίπεδο φαίνεται συμβιβασμένη.
Ναι, αλλά δεν είναι. Πιστεύω ότι ζει σ' ένα τεράστιο δίλημμα και όταν αντιμετωπίζεις τέτοια διλήμματα δε μπορείς να είσαι κάθετη. Αν ήμουν στη θέση της δεν ξέρω τι θα 'κανα. Πιστεύω ότι θα ήμουν πιο κοντά στο Λουί Τοτ που αντιδρά με βάση την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πράγμα που η Μαρίσκα το χάνει, όχι συνειδητά αλλά κάτω από την πίεση του διλήμματος.

Γιατί το δίλημμα το “χει μόνο η μάνα και όχι ο πατέρας;
Το “χει και ο πατέρας. Τον νοιάζει κι αυτόν και υποχωρεί και ανέχεται αλλά όχι στο βαθμό της μάνας. Το μητρικό ένστικτο είναι μεγάλη υπόθεση. Δεν έχει, ωστόσο, αυτό να κάνει μόνο με τις μητέρες. Νομίζω πως έχει να κάνει γενικότερα με τις μεγάλες αγάπες.

Το Θεσσαλικό Θέατρο είναι μεγάλο κεφάλαιο της ζωής σου. Είναι η πέμπτη σου συνεργασία.
Σωστά μετράς. Ήμουν στους «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Στ. Τσακίρη, στο «Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης» του Μαριβό σε σκηνοθεσία Ευ. Γαβρηιλίδη, στη «Διαθήκη» του Μ. Ποντίκα και στους «Αγαπητικούς της βοσκοπούλας» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου και τώρα στην «Οικογένεια Τοτ». Η μια δουλειά καλύτερη από την άλλη. Το Θεσσαλικό το αγαπάω πολύ, τη Λάρισα την αγαπάω πολύ…

Σε τραβάει το αίμα, γι’ αυτό.
(γελάει) Έτσι ακριβώς. Νιώθω ότι ανήκω και εδώ, είναι η πατρίδα μου και εδώ, έχω πολύ αγαπημένους ανθρώπους εδώ, συγγενείς, φίλους. Είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου η Λάρισα και το Θεσσαλικό θέατρο γιατί μου έχει δώσει την ευκαιρία να δημιουργήσω ουσιαστικά. Και τον Κώστα τον Τσιάνο τον αγαπάω, εκτός από την εκτίμηση που τρέφω γι’ αυτόν, τον έχω αγαπήσει μέσα στα χρόνια. Το Θεσσαλικό είναι ένα κεφάλαιο της καρδιάς μου.

Και η μουσική είναι ένα κεφάλαιο της καρδιάς σου.
Αλήθεια είναι αυτό. Το τραγούδι δεν ήτανε, προέκυψε. Μικρή έκανα πιάνο αλλά μόνο για τρία τέσσερα χρόνια. Μετά το άφησα. Ώσπου γύρω στα είκοσι, σ” ένα ταξίδι στο Λονδίνο είδα τους «Άθλιους» του Ουγκό σε μιούζικαλ. Ερωτεύτηκα. Ζήλεψα τρελά, δε μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια και είπα (παρόλο που εγώ δεν τραγουδούσα ούτε στο μπάνιο, στη σχολή το απέφευγα, τραγουδούσα μόνο όταν ήμουν υποχρεωμένη, είμαι πολύ συνεσταλμένος άνθρωπος) θέλω να το κάνω κι εγώ. Άρχισα κλασικό τραγούδι και μετά έκανα μεταπτυχιακό στο Λονδίνο στο μιούζικαλ και μέχρι σήμερα κάνω μαθήματα και τοποθέτηση φωνής. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ το πάντρεμα της υποκριτικής με το τραγούδι.

Γι’ αυτό κάνεις μουσικές παραστάσεις.
Ναι, με τραβάει πολύ το είδος. Και στην Ελλάδα δεν το 'χουμε δουλέψει πολύ. Δεν έχουμε μουσικό θέατρο. Τα τελευταία χρόνια γίνονται κάποια πράγματα. Είναι κάτι που αγαπώ πολύ, που θέλω να το κάνω αν βοηθήσουν και οι συνθήκες. Προσωπικά μ' αρέσει πολύ να ερευνώ τα πράγματα, μ' αρέσει  η πειραματική πλευρά της δουλειάς μας και πάντα επιθυμούσα να βρω  ανθρώπους να το μοιραστώ όλο αυτό και να το πάμε παρακάτω…

Είσαι ομαδικός τύπος.
Ναι πιστεύω στις ομάδες. Μόνο μέσα σ” αυτές μπορώ να λειτουργήσω. Είμαι του συνόλου. Μ” αρέσουν οι ομάδες, μ” αρέσουν οι φιλίες, οι παρέες, οι οικογένειες.

Μια τέτοια περίπτωση ήταν το «Αυτή κι αυτή»;
Ακριβώς. Είχαμε ιδρύσει μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία μουσικού θεάτρου με την Ελένη Καρακάση και κάναμε μια μουσική κωμωδία με τραγούδια τόσο από την αγγλική και αμερικάνικη όσο και από την εγχώρια μουσική θεατρική σκηνή, αλλά και με πρωτότυπα τραγούδια γραμμένα ειδικά για την παράσταση που συνόδευαν την ιστορία σε όλα τα στάδιά της, ερμηνευμένα ζωντανά επί σκηνής. Την ιστορία δυο γυναικών που συναντιούνται τυχαία σ” ένα παγκάκι και ανακαλύπτουν πως έχουν τον ίδιο άντρα! Κι όλα αυτά ακροβατούν μέσα σε ένα pop art περιβάλλον ανάμεσα στο γκροτέσκο και το ρεαλιστικό. Όπου οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη. Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτή τη δουλειά. Είναι αυτό που αγαπώ να κάνω. Δημιουργήσαμε κάτι απ” την αρχή.

Αυτή είναι η αγαπημένη σου δουλειά ή η Βιρτζίνια Γουλφ που έπαιξες όταν ακόμη ήσουν στο δεύτερο έτος της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης;
Πολλές είναι οι αγαπημένες μου δουλειές πια, καθεμιά για διαφορετικό λόγο αλλά αυτή που αναφέρεις με σημάδεψε. Και γιατί ήμουν ακόμη στη σχολή, και γιατί αγαπώ πολύ αυτό το έργο και για την τιμή που μου έκανε ο δάσκαλός μου Μίμης Κουγιουμτζής να με επιλέξει. Η αδρεναλίνη στα ύψη.

Είχες αδυναμία στον Κουγιουμτζή.
Ναι, γιατί ήταν ο δάσκαλος στη σχολή που κατάφερε να σπάσει τις άμυνές μου, μ” έκανε να ξεπεράσω αυτά που νόμιζα όριά μου. Με βοήθησε να απαλλαγώ από το περίβλημά μου και να βρω την ουσία μου, να κοιτάξω μέσα μου. Αυτό είναι ανεκτίμητο.

Πώς και επέλεξες το Θέατρο Τέχνης;
Είχα δει τη Γέρμα με τη Ρένη Πιττακή. Δεν έδωσα πουθενά αλλού, μόνο στο Τέχνης. Πάλι ένιωσα πως εκεί ανήκω.

Από μικρή ήθελες να γίνεις ηθοποιός;
Ναι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Έλεγα ή αστροναύτης ή ηθοποιός.

Είναι συναφή επαγγέλματα (γέλια)
Μην το συζητάς… στην Ελλάδα το να” σαι ηθοποιός είναι σα να πετάς στο διάστημα.

Τελείωσες και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έκανες μεταπτυχιακό στο Λονδίνο. Εσύ, μια κόρη πρύτανη, δε σκέφτηκες ποτέ την ακαδημαϊκή καριέρα; Όχι τίποτε άλλο, για να γλιτώσεις την ταλαιπωρία.
Πού ξέρω; Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Νομίζω πως όλα τα πράγματα έχουν την ταλαιπωρία τους. Οπότε για να μπορέσεις να αντέξεις, είναι σοφότερο να διαλέξεις να κάνεις αυτό που αγαπάς. Κι εγώ θέλω να κάνω θέατρο και να τραγουδάω. Αυτό αγαπάω. Αυτό θέλει η καρδούλα μου. Απλώς ταυτόχρονα μου είναι απαραίτητο η τέχνη να γίνεται επιστήμη. Μου αρέσει η μέθοδος. Δε θεωρώ  σημαντικό να λειτουργείς αποκλειστικά και μόνο με το ένστικτο. Είναι πολύ βασικό, αλλά πρέπει να συνδυάζεται με τη γνώση και την έρευνα. Έτσι αντιλαμβάνομαι τη δουλειά μου.

"Είναι αρρώστια τα τραγούδια" τις Δευτέρες του Φεβρουαρίου

φωτο Μιχάλης Κόντος

φωτο Φώτης Νατσιούλης

Ο Φεβρουάριος ξεκινάει με ένα ακόμα δυνατό live. Ύστερα από ένα μήνα πετυχημένων μουσικών εμφανίσεων στο Stathmos Music Bar του αγαπημένου φίλου Πάνου Καραισκου, στη Λάρισα , ο Πασχάλης Τσαρούχας και η Φανή Γέμτου ανανεώνουν το ραντεβού τους στο γνωστό στέκι για να ερμηνεύσουν ελληνικά τραγούδια που σημάδεψαν τις τελευταίες δεκαετίες και τις ζωές μας.

Στα πλήκτρα ο Θέμης Σαμαντζής.
Στην κιθάρα ο Τάκης Κατσαβάκης.

φωτο Φώτης Νατσιούλης

Στο μπουζούκι ο Βαγγέλης Τσιαπλές.

Τις Δευτέρες του Φεβρουαρίου σας περιμένουμε να τραγουδήσουμε μαζί αγαπημένα τραγούδια.

Ώρα έναρξης: 10:30 μ.μ

Stathmos Larisis -Σταθμός Λαρίσης
ΦΑΡΣΑΛΩΝ 22, 2410 626253

φωτο Φώτης Νατσιούλης