"Τέλος αθωότητας, ελήφθη." της Φ. Γέμτου

Μικρό ζούσε μέσα στην εξάρτηση. Κι η εξάρτηση ήταν δεδομένη. Αναμενόμενη. Εξάρτηση από αγκαλιά. Εξάρτηση από θηλή. Εξάρτηση από γάλα. Εξάρτηση από κλάμα. Από γέλιο. Από ύπνο. Μεγαλώνοντας, του πήραν τη βολή του. Βίαια. Μόνο και μόνο γιατί μεγάλωσε, χωρίς ούτε καν να το ζητήσει. Έπρεπε τώρα να πει μέσα του, να πείσει τον εαυτό του, πως δεν εξαρτάται από τίποτα. Του πήραν την αγκαλιά. Τη θηλή. Το γάλα. Το κλάμα. Το γέλιο. Του πήραν τον ύπνο. Κι ήταν φυσιολογικό. Δεδομένο. Αναμενόμενο.
Ακόμα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως δεν αντιλήφθηκε νωρίτερα τους κανόνες του παιχνιδιού. Έξυπνο ήταν. Κι είναι που τώρα αναγκάζεται να κρατάει σφιγμένη την μεγάλη πια καρδούλα του για να υποδύεται, πως αγαπάει λιγότερο όλα εκείνα που ανακάλυψε σκληρά, πως θα πεθάνουν μια μέρα. Γιατί η εξάρτηση- απενοχοποιημένα  την είχε μέσα του, όχι όπως οι μεγάλοι- παραμένει ριζωμένη στο κέντρο του στομαχιού του. Γεννήθηκε απ' αυτήν, δεν φταίει.
Έτσι πάνε και πάνε τόσα μικρά στο δρόμο προς τα τείχη.
Κι αν κάποιος εξωγήινος κοιτάξει μιαν αυγή από πάνω, θα δει έναν ολόκληρο πλανήτη στην επιφάνειά του να κατοικείται από ανθρώπους. Αυτό βλέπω κι εγώ. Δεδομένο. Αναμενόμενο. Αν κάποιος εξωγήινος κοιτάξει μιαν αυγή από πάνω, θα δει έναν ολόκληρο πλανήτη να κατοικείται από ανθρώπους. Στην επιφάνειά του. Γιατί ακριβώς από κάτω από τον καθένα τους-δε φαίνεται, η εξακρίβωση είναι μόνο για εκείνα τα μάτια που ξέφυγαν της συνήθειας- υπάρχουν θαμμένες οι ρίζες της εξάρτησης που ένα μεθυσμένο βράδυ έσκαψαν βαθιά στο χώμα.
Την επόμενη μέρα ξύπνησαν ήδη μεγάλοι.

Ξεχνώντας, όσο καλύτερα μπόρεσε να προσποιηθεί ο καθένας, για χάρη της επιβίωσης.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ, μια θεατρική συναυλία

MΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

Μέσα από ένα ιδιαίτερο πάντρεμα τραγουδιών τζαζ, ροκ και μουσικού θεάτρου, ελληνικών και ξένων, τρεις γυναίκες προσεγγίζουν στιγμιότυπα κι εκδοχές έρωτα που έπαψαν να υποστηρίζονται από το μαγικό «ραβδάκι» του. Υπενθυμίζοντας την αθωότητα του ερωτικού δοσίματος ως αφετηρία, η ιδέα του έρωτα γίνεται αντικείμενο παρατήρησης, ειρωνείας, ανατροπής και τέλος διαφορετικής οπτικής στην πορεία μιας ενήλικης ζωής που δε σταμάτησε ποτέ να αιφνιδιάζεται.

Μια θεατρική συναυλία για τα μεγάλα συναισθήματα και τις μικρές δυνατότητες.

Κείμενα, δραματουργική σύνθεση, ιδέα: Φανή Γέμτου

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά):Φανή Γέμτου, Έλλη Δαδήρα, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Πιάνο, Μπάσο: Γιάννης Αναστασόπουλος
Ηλεκτρική Κιθάρα, Σαξόφωνο: Ορέστης Ζυρίνης
Ντραμς: Xρήστος Παπαδόπουλος

Σε διαδικασία προβών και ανεύρεσης μουσικής σκηνής.

(ΕΝ)THROUGH THE EYES OF THE BIG GIRLS

"We were wrongly informed. Wrongly moved on. Love does not need crutches of glitter and mystery veils. We grew up and found out entirely on our own that love needs truth. The calmest and truest truth. "

A theatrical concert about big feelings and small opportunities.

Performers: Fani Gemtou, Elli Dadira, Marouska Panagiotopoulou

Musicians: Giannis Anastasopoulos, Orestis Zyrinis, Christos Papadopoulos

Work in progress.

Εκείνο το αιχμηρό κάτι

Εκείνο το αιχμηρό κάτι που ξύνει,
που τρυπάει βαθιά,
που πιάνει ένα κομματάκι έντερο και το στρίβει,
που σε ορίζει πριν καν υποψιαστείς οτι ορίστηκες,
εκείνο το αιχμηρό κάτι
που ξυπνάει τα από καιρό κοιμώμενα,
που δε σε ρώτησε ποτέ κι ας το ρωτάς εσύ με ξεχασμένη περιοδικότητα
κι ας το κυοφορείς σε μια ξεχωριστή μεμβράνη
δίπλα με εκείνα που συνήθως σε σκοτώνουν-
συγκυριακός θάνατος σαν υαλοκαθαριστήρας σε χαλάζι
ή και το αντίστροφο.
Εκείνο το αιχμηρό ο,τιδήποτε , θέλω να πω,
το φιλοξενώ τρεις μέρες τώρα στο κρεβάτι μου.
Το κέρδος πως το ονόμασα.
Το κέρδος πως τίποτα δεν πλανάται πια
στον κόσμο του αέναου φόβου.
Κι ο μόνος τρόπος για να μάθεις να ζεις
είναι να αποδέχεσαι το γεγονός χωρίς να το θρηνείς ή να το αποθεώνεις.
Το γεγονός καθ΄εαυτό. Ολόκληρη κοσμοθεωρία.
Το μάτι μου κοιτάει μπροστά.
Και το τιμόνι είναι στα χέρια μου.
                                                         Φ.Γ

Τόσες οπτικές και μια ανημπόρια

Υπάρχεις με αυτή τη αίσθηση του αδιαχώρητου.

Το αγρίμι χτυπάει στους τοίχους κι η ώρα περνάει.

Ο πύραυλος εκτοξεύεται προς τη σελήνη. Ξανά και ξανά.

Τα ανίψια σου μεγαλώνουν με την ταχύτητα νεράιδας. Εκεί που ήταν η κοιλιά, τώρα είναι το γόνατο, σε λίγο τα μαλλιά θα φτάνουν στο φεγγάρι κι ίσως μια μέρα, μια νύχτα, σε μια αλλόκοτη μετάβαση μακριά από το χρόνο που μας έδεσε πριν γεννηθούμε,   ο πύραυλος να προσκεφαλωθεί στα μαλλιά σου, Ελισάβετ, κι ο ουρανός να σε καλωσορίσει για βασίλισσα. Κι ο Πέτρος να βρέχει από πάνω για να γλιστρήσουν οι μικροί αστροναύτες στις χοντρές μακριές σου τρίχες. 

Γιατί ο κόσμος δεν είναι τίποτε άλλο από μια ερμηνεία τη φορά.

Γι' αυτό έχει νόημα η τέχνη. 

Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε τόσα ανεξήγητα με μια μονάχα οπτική;

Και πώς αλλιώς, ναι πώς αλλιώς, να εξασκηθείς για τον αληθινό θάνατο εάν δε χορτάσεις από μεγάλες δόσεις αιωνιότητας;

Άνοιξα το στόμα μου. 

Το αγρίμι εκτοξεύθηκε στον ουρανό.

Το φεγγάρι παραμέρισε με αυτή την ψευδαίσθηση του αδιαχώρητου στο σύμπαν.

Κι εκεί στη θέση του  μια τρύπα.

Ένας μικρός στρογγυλός αταξινόμητος χρόνος. Ένα μικρό στρογγυλό κενό μέσα στο μαύρο.

 Δυο γέροι του μάπετ σόου σε μορφή κύκλου-ποιος ξέρει;- ή ο καλά κρυμμένος κύκλωπας που ποτέ δεν εντοπίστηκε, παρά μονάχα από τους πιο παρατηρητικούς. 

 Ή ένας ακόμα αποθηκευτικός χώρος για το πολύ της γης που δε χωράει.

Κάθε πρωί ξυπνάω κουρασμένη με ένα φανταστικό φτυάρι στα χέρια και μια απογοήτευση που δε μπόρεσα.

                                                                                     Φ.Γ.

«Η πολιτιστική δημιουργία είναι διαβατήριο ελευθερίας» συνέντευξη με τη Φανή Γέμτου| Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λάρισας

«Η πολιτιστική δημιουργία είναι διαβατήριο ελευθερίας» | Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λάρισας

Σκέψεις πάνω στην πολιτική του σήμερα

   Όπου και να κοιτάξεις γύρω σου, βλέπεις κι έναν υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο. Κι ενώ στην αρχή φαντάζει γραφικό μέσα σε μια συγχυσμένη Ελλάδα, εκ των υστέρων μπορεί να αντιληφθεί κανείς την αιτία. Σαν τον άνθρωπο που κάνει δίαιτα και μετά πέφτει με τα μούτρα στο ψυγείο, γιατί δεν μπόρεσε ποτέ στ' αλήθεια να κάνει βίωμα του την υγιεινή διατροφή. Γιατί η αποστασιοποίηση και η αποχή από την πολιτική ζωή λόγω της αρρωστημένης, μικροπολιτικής  και απομυθοποιημένης πορείας της όλα αυτά τα χρόνια, οδηγεί ολοφάνερα σε ένα "γιατί όχι κι εγώ;", βάζοντας τον καθημερινό άνθρωπο σε διαδικασία προσέγγισης των κοινών. Κι ενώ το τελευταίο είναι καθ' όλα καλό κι αποδεκτό, παρατηρείται το φαινόμενο μιας μαζικής υποψηφιότητας χωρίς αυτοκριτική κι αυτογνωσία. Γιατί οποιαδήποτε μορφή κορεσμού φέρνει πάντα ένα ξέσπασμα, που συνήθως οδηγεί τα πράγματα στην απέναντι όχθη. H ισορροπία είναι αποτέλεσμα πολλών ανισόρροπων ζυμώσεων και βάσει αυτού-σκέφτομαι- είναι μια εξέλιξη η σημερινή αναγκαιότητα.
   Ωστόσο, είμαστε όλοι εδώ. Μέσα σε μια Ελλάδα που συνήθισε να γεννάει και να δέχεται διαφθορά.  Μέσα σε μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της και μετά κατηγορεί το σύμπαν που δεν συνέτρεξε. Μέσα σε μια Ελλάδα που χρειάζεται ουσιαστικά βήματα για να έρθει σε ισορροπία, όχι μόνο οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Είμαστε όλοι μέσα σε μια αέναη παρωχημένη πολιτική διαδικασία που έχει εισβάλλει στα γονίδια μας και δεν ξέρουμε πώς να απεμπλακούμε από αυτή.
   Η Ελλάδα δεν πρόκειται να φτιάξει από τα μεγάλα λόγια κι από παντός επιστητού σωτήρες. Το είδαμε, το ζήσαμε. Ούτε μια σχέση της μιας νύχτας δε φτιάχνεται έτσι. Ας ορίσει ο καθένας ένα κομμάτι που γνωρίζει και μπορεί να προσφέρει με μέθοδο κι εντιμότητα, ας αποφασίσει να ΜΗ βάλει νερό στο κρασί του στα δύσκολα, ας εστιάσει στα έργα κι όχι στις επιδείξεις "έργων" κι ας γίνει έτσι μια μικρή αρχή στην ωριμότητα. Είναι σημαντικό να αναδεικνύουμε ανθρώπους που  δεν κάνουν φασαρία, αλλά κάνουν δουλειά. Κι είναι θέμα εξέλιξης να αντιληφθούμε κάποτε σε συλλογικό επίπεδο πως κι οι εκλογές δεν είναι ντέρμπι με ξύλο, αλλά μια ακόμα αθόρυβη διαδικασία της κοινωνίας μας που επιζητά συνεργασίες και τοποθετεί κάποιους ανθρώπους σε θέσεις, έτσι ώστε να κάνουν τη δουλειά τους προς όφελος του συνόλου κι όχι για εξυπηρέτηση κάποιων συμφερόντων.
   Θέλει γενναιότητα από όλους μας. Να πάμε κόντρα σε ένα σύστημα που όσο και να το πολεμάμε, έχει γίνει βίωμά μας, ζώντας το από μέσα.  Σαν το παιδί που ξέρει τα αρνητικά του πατέρα του, μια ζωή τα πολεμάει, αλλά στις κοινωνικές του συναναστροφές ανακαλύπτει με έκπληξη πως δεν μπορεί παρά να μοιάζει στα σημεία με εκείνον που πολεμά. Δεν χρειάζεται να κρίνουμε τα πάντα ανελλιπώς με την ευκολία εκείνου που δε συμμετέχει. Ας κρίνουμε τους εαυτούς μας αθόρυβα κι ας αποκτάμε γνώμη αργά και σταθερά χωρίς εμπάθεια για 'κείνο που θα μας κάνει καλύτερους από τον εαυτό μας κι όχι αναγκαστικά από τους άλλους.
   Προσωπικά μεγάλωσα σε μια γενιά που η πολιτική έμοιαζε πάντα με κακοστημένο αστείο. Τα αποτελέσματα αυτού βιώνουμε. Αντί να τα αφήσουμε, ωστόσο, στην τύχη τους, ας δούμε και την εκδοχή να κάνουμε κάτι προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ακόμα και στα δύσκολα. Κυρίως στα δύσκολα. Εκεί ακριβώς που όλα σε οδηγούν να μοιάσεις με 'κείνο που πολεμάς.

Mad Girl’s Love Song

Mad Girl’s Love Song by Sylvia Plath

I shut my eyes and all the world drops dead;
I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)

The stars go waltzing out in blue and red,
And arbitrary blackness gallops in:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I dreamed that you bewitched me into bed
And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I think I made you up inside my head.)

God topples from the sky, hell's fires fade:
Exit seraphim and Satan's men:
I shut my eyes and all the world drops dead.

I fancied you'd return the way you said,
But I grow old and I forget your name.
(I think I made you up inside my head.)

I should have loved a thunderbird instead;
At least when spring comes they roar back again.
I shut my eyes and all the world drops dead.
(I think I made you up inside my head.)