"Έξω απ' αυτόν τον κόσμο" της Φ. Γέμτου

-Σε έχω ερωτευτεί.

- Κι εγώ.

fani's way: "Το γράμμα", Φ. Γέμτου

fani's way: "Το γράμμα", Φ. Γέμτου:    Κλείνουν τα μάτια μου. Κυρίως αυτό που κοιτάει προς τα πάνω. Νύσταξαν, είναι φανερό. Ε, δεν είναι και περίεργο. Εδώ το μικρό δάχτυλο του...

"Σουρεαλισμός" της Φ. Γέμτου

Να σου χτυπούν την πόρτα μέσα στα μεσάνυχτα,

φαντάσματα για να σου πουν αντίo.

Να ξημερώνει η μέρα στα χαλάσματα

κι  η νύχτα να ‘χει χτίσει το αστείο.

Να σε κοιτούν στα μάτια  χρόνια μελιστάλαχτα

και να κοιμούνται με άλλους στο γραφείο.

Να ‘χει η ανάσα σου γεμίσει μεροκάματα

για να αναπνεύσεις μια για πάντα στο φορείο.

Να σου ζητούνε απ’ το σώμα σου αποκόμματα,

τα σώματα που αρπάχτηκαν  να μείνουν.

Να σε ξεσκίζουν τα σκυλιά  στα χώματα,

τα πόδια σου να πάρουν, να ξεφύγουν.

Να σε κοιμίζουν μ’όνειρα και χρώματα

και το πρωί θεό  τη στύση τους να ορίζουν.

Να ‘χεις ξυπνήσει  σε ένα σπίτι με στερεώματα

κι όλα τ’ αστέρια από πάνω σου να τρίζουν.

Η κονσέρβα

μέσα  στα τρένα

δεν έληξε ποτέ

δεν είναι εκεί το θέμα.

Στα χαμένα

μιαν ασημένια

με λίγα γένια

ξεψύχησε.

Silent Night

Silent night,

Broken night.
All is fallen,
When you take your flight
I found some hate for you,
just for show.
You found some love for me,
thinking I'd go.
Don't keep me from crying to sleep
Sleep in heavenly peace.

Silent night,
Moonlit night.
Nothing's changed.
Nothing is right.
I should be stronger then,
weeping alone.
You should be weaker then,
sending me home.
I can't stop you fighting to sleep.
Sleep in heavenly peace.

"Η Διαθήκη" της Φ. Γέμτου

   Τη βρήκαν στη μπανιέρα. Μέσα σε ζεστό νερό. Και δίπλα της να επιπλέουν μιαν Ανάγκη για συναντήσεις, λυπημένη, μια μικρή ασπρόμαυρη Αθωότητα με ρόδινα χείλια κι ένα Χέρι σφιχτά κλεισμένο, θα μπορούσε να 'ναι το δικό της, αλλά πόσα χέρια να ανήκουν σε ένα σώμα. Όσο κι αν προσπάθησαν να το ανοίξουν, δεν μπόρεσαν. Μονάχα στο τέλος, όταν πια την έβγαλαν απ' το νερό και το νερό είχε κρυώσει- σημαντική λεπτομέρεια για εκείνες τις ψυχές που γεννήθηκαν πιο ζεστές από άλλες- η Αθωότητα, έτσι μικρή που ήταν, τρύπωσε μες στη χούφτα  και δεν ξαναφάνηκε ποτέ. 

   Την έθαψαν λίγο έξω από το σπίτι. Σε ένα λιβάδι με παπαρούνες. Εκείνη και το Χέρι. Το Χέρι και την Αθωότητα. Και θα μπορούσα να μη σας αναφέρω τίποτα από αυτά. Όμως, ειλικρινά, δεν ξέρω τι να κάνω με εκείνη την Ανάγκη για συναντήσεις, τη λυπημένη, που έμεινε χωρίς προειδοποίηση, χωρίς καν οίκτο, στο νερό να επιπλέει, το παγωμένο, σε μιαν έρημη μπανιέρα, λίγο πιο μέσα από ένα λιβάδι με παπαρούνες, μπολιασμένο με ένα σώμα που άφησε μοναδική διαθήκη στον κόσμο, τη λυπημένη εκδοχή των ονείρων. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω μ' αυτό το κληροδότημα.

Οικονομική Προσφορά για το live ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ, θέλοντας να τιμήσουν τους φίλους της σελίδας στο facebook, κάνουν στα μέλη της μια ιδιαίτερη προσφορά.

Για το live της Δευτέρας 15 Δεκεμβρίου ΔΕΚΑ από εσάς, αγοράζοντας  ΕΝΑ  εισιτήριο παίρνετε δώρο  ΑΛΛΟ ΕΝΑ! Το μόνο που χρειάζεται από εσάς, είναι να έχετε κάνει like στη σελίδα και κατόπιν να γράψετε στο inbox της σελίδας το όνομά σας με την αιτιολογία ΕΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ. Oι δέκα πρώτοι θα ενημερωθούν άμεσα μέσω facebook για την κατοχύρωση δύο εισιτηρίων στην τιμή του ενός για το live της Δευτέρας 15/12. 

ΕΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ: με ένα εισιτήριο δώρο άλλο ένα (στο εισιτήριο του δώρου δεν εμπεριέχεται η προσφορά ποτού, μόνο η είσοδος).

Μια φιλική προσφορά για τα μέλη της σελίδας μας και μόνο.

Διεύθυνση σελίδας: https://www.facebook.com/

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

«Λάθος μας πληροφόρησαν. Λάθος πορευτήκαμε. Ο έρωτας δε χρειάζεται δεκανίκια χρυσόσκονης και πέπλα μυστηρίου. Μεγαλώσαμε και ανακαλύψαμε, παντελώς μόνοι μας, πως θέλει αλήθεια. Την πιο ήρεμη κι αληθινή αλήθεια.»

Μέσα από ένα ιδιαίτερο πάντρεμα τραγουδιών τζαζ, ροκ και μουσικού θεάτρου, ελληνικών και ξένων, τρεις γυναίκες προσεγγίζουν στιγμιότυπα κι εκδοχές έρωτα που έπαψαν να υποστηρίζονται από το μαγικό «ραβδάκι» του. Υπενθυμίζοντας την αθωότητα του ερωτικού δοσίματος ως αφετηρία, η ιδέα του έρωτα γίνεται αντικείμενο παρατήρησης, ειρωνείας, ανατροπής και τέλος διαφορετικής οπτικής στην πορεία μιας ενήλικης ζωής που δεν σταμάτησε ποτέ να αιφνιδιάζεται και να επαναπροσδιορίζεται.

Ένα πρωτότυπο live θεατρικής κοπής που απευθύνεται σε όλους εκείνους που παρατηρούν τη ζωή τους μέσα στα χρόνια να αποκτά δυνατότητες καλειδοσκοπίου.

Κείμενα, δραματουργική σύνθεση, ιδέα: Φανή Γέμτου

Μουσική διδασκαλία: Έλλη Δαδήρα

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Φανή Γέμτου, Έλλη Δαδήρα, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου
Πιάνο, Μπάσο: Γιάννης Αναστασόπουλος
Κιθάρα: Νίκος Σκλάβος

Ντραμς: Χρήστος Παπαδόπουλος

Στη μουσική σκηνή του πολυχώρου "Χυτήριο" (Ιερά Οδός 44, Γκάζι, τηλ. επικοινωνίας 210 3412313)

Μετά την επιτυχημένη πορεία των πρώτων εμφανίσεων τις Δευτέρες του Νοεμβρίου, παρατείνονται οι παραστάσεις για Δεκέμβριο και Ιανουάριο.

Πρόγραμμα παραστάσεων:
Δευτέρες 1/12, 15/12, 22/12 και 5/1 (ώρα έναρξης 10:30 μ.μ.)

Τρίτη 23/12 μεταμεσονύχτια με extra χριστουγεννιάτικη εκδοχή (ώρα έναρξης 12:00 π.μ.)


Είσοδος: 10 ευρώ (με μπύρα ή κρασί) - Για προπώληση εισιτηρίων στο www.viva.gr

Φωτογραφία: Γιώργος Ψυχογιός
Γραφιστικά: Ιουστίνη Γιαννακοπούλου

"Η Γυναίκα της Ευτυχίας", Φ. Γέμτου

   Θα μείνω στην αγκαλιά σου, γιατί εκεί έξω νιώθω να σφίγγω το σαγόνι μου. Τις προάλλες κρατούσα τόσο δυνατά την τσάντα μου, που μούδιασε το χέρι μου κι ύστερα, χωρίς να το καταλάβω, αυτό το μούδιασμα ανέβηκε στην καρδιά. Κάπως έτσι πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μια μέρα μεσημέρι. Στο κέντρο της Αθήνας. Λόγω ανεξοικείωτης αγωνίας. Λιποθύμησα στη μέση του δρόμου. Και σκέφτομαι, πως, αν έμενα στην αγκαλιά σου, θα ήμουν ευτυχισμένη. Στ' αλήθεια ευτυχισμένη. Όχι φιλολογικά. Ευτυχισμένη, γιατί θα ανάσαινα ολόκληρη κι ο αυχένας μου δε θα χτιζόταν σε κάθε άμυνα από μικρά ψυχρά επώδυνα μπετόν. Αν δημιουργώ, αν δημιουργώ έστω και κάτι μικρό ή κάτι ανέλπιστα μεγάλο, είναι γιατί έχω ανάγκη αυτή την ευτυχία της ελευθερίας. Υπάρχει ένας κόσμος που ο αέρας είναι πυκνός και δικός σου, υπάρχει ένας κόσμος παράλληλος ακριβώς δίπλα στο χέρι που σφίγγω, στο σαγόνι που μουδιάζω, που απλώς απελευθερώνει την αναπνοή και την ανάγει σε λειτούργημα. Στην αγκαλιά σου θέλω να μείνω. Αλλά δεν ξέρω. Αν υπάρχει, υπήρξε κάποτε ή απλώς τη δημιούργησα. Μικρή ή ανέλπιστα μεγάλη.

   Ένα κοριτσάκι κλαίει απαρηγόρητο στα σκαλιά του κήπου με ένα σπασμένο τακούνι στο πόδι. Βρέχει. Έπαιζε και γλίστρησε στο μέλλον. Μπουκωμένο μερέντα.
  Με ένα σπασμένο τακούνι μπήκα στο μετρό. Βαλαντωμένη στο κλάμα. Μουτζουρωμένη από τη μάσκαρα. Δάκρυα και σταγόνες. Σε περίμενα ώρες, χρόνια. Στα σκοτάδια. Μετά έφυγα, ενώ ροχάλιζες. Έξω έβρεχε. Είπες μέσα στο σαδιστικό ύπνο σου "πού πας;" "άντε και γαμήσου". Βγήκα έξω. Έβρεχε. Αιωρήθηκα ανάμεσα στα ρυάκια. Έτρεξες να με προλάβεις. "άντε και γαμήσου". Το τακούνι σπάει. Μια θλιμμένη κουτσή μουτζούρα στο μετρό. Επιστροφή. 

   Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου, γιατί εκεί έξω νιώθω να σφίγγω το σαγόνι μου.

Δεν μπορώ, όμως, να μείνω ούτε εκεί. Είναι, ξέρεις, σκληρό να αγαπάς και να μην αγαπιέσαι. Πίνω το τσάι μου. Μουδιάζω συχνά. Αλλά δεν μπορώ να μείνω ούτε εκεί πια. Γιατί το εκεί δεν έχει τόπο πια κι ο χρόνος ακυρώθηκε. Στηρίχτηκα πολύ στην καλοσύνη των ανθρώπων. Κι αυτό επιτρέπει μια κάποια απόρριψη, αν το καλοσκεφτείς, ούτως ή άλλως.