Όταν ένας άντρας "αγοράζει" μια γυναίκα

Δεν είναι μόνο η επιλογή ενός γυναικείου κρέατος σε έναν οίκο ανοχής. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Κι ίσως ίσως πιο έντιμο, με την έννοια του οτι υπάρχει συγκατάθεση και μια αποδοχή των δυο πλευρών.
Θα μου πείτε, δεν υπάρχει στα παρακάτω γεγονότα; Ναι υπάρχει. Λίγο ή πολύ. Αλλά με σοκάρει περισσότερο να βλέπω την παράδοση της γυναικείας αξιοπρέπειας στη διάθεση του εκάστοτε αρσενικού "εγώ" σε συνθήκες ζωής παρά σε συνθήκες ξεκάθαρης οικονομικής συμφωνίας/ συναλλαγής.
Κάποια καθημερινά γεγονότα ανά περίπτωση σε μικροσκόπιο:
- Tρώει κέρατο και δε ρωτάει, φοράει, όμως, μαργαριτάρια αληθινά και κρατάει πάντα τσάντα Guzzi. Όταν είναι μαζί του σε παρέες τη μειώνει, κάθε φορά που εκείνη προσπαθεί να εκφράσει μια γνώμη που από καιρό αλλοιώθηκε ούτως ή άλλως. Ή της λέει να σωπάσει. Με λόγια ή με εξωλεκτική ανεπαίσθητη βία. Μετράει συνήθως τα γραμμάρια που πήρε στην περιφέρεια της με το βλέμμα του, ενώ εκείνος επιτρέπεται να έχει κοιλιά.  Κοιμούνται, ωστόσο,  κάθε βράδυ ήσυχα κάτω από την ίδια στέγη.
-Έχει ή δεν έχει υποψίες, εκείνος πηδάει αγοράκια, μαζί της όμως έχει κάνει μια νοικοκυρεμένη οικογένεια. Έχουν σημαντικό όνομα στην κοινωνία κι ας παθαίνει εκείνη πότε πότε υστερίες χωρίς να ξέρει γιατί. Είναι και θα είναι το μπιμπελό Του στην τραπεζαρία Του.
- Είναι σκεπτόμενη. Κι εκείνος είναι κατά τα άλλα μεγάλος ιδεολόγος. Τη συναντάει πότε πότε μόνο με τη μορφή πλαστικής κούκλας. Κάθε άλλη επαφή είναι μάλλον περιττή. Δεν ξέρω.
- Είναι ταλαντούχα, αξιόλογη με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι ταλαντούχος, αξιόλογος και σαδιστής Βασιλιάς. Αρκεί.
-Τον έχει ανάγκη σε μια ευάλωτη φάση της ζωής της. Εκείνος της προσφέρει μέσα από το επάγγελμά του ασφάλεια. Εκείνη τον θαυμάζει για εκείνο που το επάγγελμα δυνητικά προσφέρει. Εκείνος στην πραγματικότητα φτύνει πάνω σε εκείνο που το επάγγελμα δυνητικά προσφέρει. Το ψέμα σε αυτή την περίπτωση, όπως και στις δύο πρώτες, θα έπρεπε να γιορτάζεται ως έννοια κάθε βράδυ με τυμπανοκρουσίες.
- Την μαθαίνει από τότε που την είδε για πρώτη φορά στο μαιευτήριο να μην πιστεύει στον εαυτό της. Μια μικρογραφία της μαμάς που εκείνος παντρεύτηκε. Ή της μαμάς από την οποία μεγάλωσε. Για μια  γυναίκα καραδοκούν μεγαλύτεροι κίνδυνοι, της εμφυσά, κι εννοεί πως πρέπει να έχει προστάτη, αφέντη, οδηγητή. Κι έτσι κάπως τα δέντρα φυτρώνουν και πορεύονται.
- Αποφασίζει να πετύχει, δίνοντας τον εαυτό της σε αυτόν που της τον ζητά επανειλημμένως, εστιάζοντας μονίμως στη ρωγμή του στήθους της. Εκείνος έχει πάρει ό,τι κινείται. Εκείνη αποφασίζει να γίνει ό,τι κινείται. Στην καλύτερη των περιπτώσεων (καλύτερο για την ποιότητα του χαρακτήρα, χειρότερο για την επούλωση) να είναι ρομαντική και χαζή ταυτόχρονα, νομίζοντας πως την ερωτεύτηκε. Α, να θυμίσω οτι η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία είναι αδίκημα, αλλά τι είπα τώρα. Ας γελάσω τρανταχτά. Καταλήγοντας, να υπενθυμίσω πως εκείνος έχει πάντα μια γυναίκα που ή θα είναι με ηρεμιστικά ή στην κατάσταση της πρώτης περίπτωσης. Όπως και να χει, όταν πετυχαίνεις είναι καλό....

Θα μου πείτε, δεν ισχύουν αντίστοιχα γεγονότα από γυναίκες προς άντρες? Σαφώς και οι γυναίκες δεν είναι στο σύνολό τους αθώες παιδούλες, αλλά αυτό το σύμπτωμα της επιβολής του αντρικού "εγώ" σε γυναικεία χώρα είναι άξιο παρατήρησης και άξιο μεγάλου θυμού και οίκτου.
Οι ευθύνες και οι αποφάσεις απένατι στα γεγονότα, ωστόσο, είναι πάντα υπόθεση δύο πλευρών.
Ελπίζω και εύχομαι μια μέρα τα φύλα να γίνουν στ' αλήθεια ισότιμα στις συνειδήσεις όλων.

Αύγουστος 2013

Αυτός ο Αύγουστος μου έμαθε μερικά πραγματάκια. 

   Καταρχήν μου θύμισε πως είναι να χαλαρώνεις και να μην έχεις αυτή την παγωμένα μουδιασμένη αίσθηση άγχους στο στομάχι. Ξαφνικά σταμάτησα να έχω καθημερινούς πονοκεφάλους κι άρχισα να θυμάμαι πως είναι να νιώθεις ευτυχισμένα τη στιγμή. Επίσης συνειδητοποίησα πως το μέτρο, ακόμα κι αν το ξεπερνάς με πρόθεση κάποιες φορές, είναι τόσο δυνατό σημείο ευτυχίας, ακριβώς γιατί μαθαίνεις να το ακολουθείς και να το παλεύεις. Χτίζοντας ισορροπία, το να ξεφεύγεις με πρόθεση είναι ενδιαφέρον, ενώ το να είσαι μονίμως εκτός, προκαλεί δυστυχία. Κυρίως σε σένα, αλλά και στους άλλους. Ένιωσα τυχερή που μπόρεσα να πάω διακοπές, ενώ τόσοι άλλοι δεν μπόρεσαν. Δεν ένιωσα ενοχή, γιατί δεν έκλεψα από πουθενά για να πάω. Παρόλ' αυτά οτιδήποτε έμοιαζε με υποψία ή πράξη σπατάλης μου προκαλούσε αντίδραση και θυμό. Η εποχή του χλιδάτου πλούτου έχει προ πολλού αποκτήσει γραφική εικόνα στην καλύτερη των περιπτώσεων. 

   Συνειδητοποίησα πως η αξιοπρέπεια δε χωράει εκπτώσεις. Στα δύσκολα οι άνθρωποι φαίνονται. Στα δύσκολα παρατηρείς αντιδράσεις, στα δύσκολα βλέπεις μικρότητες ή μεγαλοσύνες. Ο καθένας μαθαίνει και χτίζει με τα πολεμοφόδια του.

   Με ένα μικρό μικρό κλικ στο κέντρο του εγκεφάλου μου αποφάσισα να πάρω το μέρος του όμορφου μαύρου κοπράκου που κάθε πρωί σα γνήσιος κολυμβητής έκανε μπάνιο δίπλα μας στη θάλασσά μας (κι όταν λέω "μας" εννοώ όλων των όντων αυτού του πλανήτη). Αποφάσισα βαθιά μέσα μου να πάρω το μέρος του, κυρίως όταν κάποιοι αντέδρασαν στην άμμο που πετούσε, παίζοντας χαρούμενα στην παραλία. Αποφάσισα βαθιά μέσα μου πως αυτή η χαρά δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα, αφού γεννιέται και πηγάζει από μια γεμάτη στιγμή. 

   Εκείνο το βράδυ που τρώγαμε και γελούσαμε στο διπλανό εστιατόριο, ένα αυτοκίνητο πέρασε από πάνω του. Δεν έφταιγε. Είχε πολύ σκοτάδι και ο αλητάκος ολόμαυρος κοιμόταν στη μέση του δρόμου.  Η ζωή είναι άδοξη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.  Όλοι οι άντρες του μαγαζιού πετάχτηκαν σα με κοινή απόφαση να σηκώσουν με τα χέρια τους το αυτοκίνητο στο οποίο είχε εγκλωβιστεί ο σκυλάκος. Μέσα σε αυτό το μούδιασμα σα να ξύπνησε απρόσμενα μια ξεχασμένη σκέψη. Ότι κι αν είσαι, από όπου κι αν προέρχεσαι, όσο "μεγάλος" ή "μικρός" κι αν δηλώνεις, στα δύσκολα γίνεσαι ομάδα, γιατί στα δύσκολα διακυβεύεται η Ζωή στην ολότητά της.

   Σηκώσανε το αυτοκίνητο. Ο σκύλος πετάχτηκε από κάτω κι εξαφανίστηκε στο σκοτάδι. Αν πέθανε λίγο πιο κάτω ή αν παίζει κάπου λιγότερο ανέμελος σε κάποια άλλη παραλία είναι θέμα οράματος. 

Γιατί οι πληροφορίες μας για τον μαύρο κολυμβητή της θάλασσάς μας από το βράδυ εκείνο έμειναν λειψές... 

Και γιατί η ζωή είναι άδοξη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. 'Όπως και να 'χει.

                                                                                                                     28-8-13

Το μικρό παραμύθι της διπλανής πόρτας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδάκι που δε γούσταρε τα γράμματα. "Άλλωστε τι σου δίνουνε? Να φας?" μονολογούσε κάθε πρωί ο πατέρας του που πήγαινε στη δουλειά. Ο νονός του ήταν μορφωμένος. "Ναι και τι κατάλαβε?" έλεγε η μάνα του καθώς προσπαθούσε να "ξεκολλήσει" την ξεραμένη πάστα από το μαξιλάρι του καναπέ που είχε κατασπαράξει ο "μορφωμένος" κάπρος τα Χριστούγεννα στην τυπική επίσκεψη για τα δώρα. "Ύστερα πάει στη γκόμενα κι η γυναίκα του απλώς φοράει το όνομα του και κοιμάται τα βράδια".
Τα χρόνια περνούσαν και το παιδάκι ένιωθε περήφανο που απεχθανόταν τους καθηγητές με τα δύστροπα νοήματα τους, τα βιβλία με τις δήθεν σύνθετες γνώσεις τους, τα περίπλοκα λόγια και τις βαθύτερες σκέψεις. "Πίστευε" του είπε ο καλοσυνάτος πνευματικός της οικογενείας. Κι είναι αλήθεια πως όσο περισσότερο πίστευε τόσο περισσότερο ένιωθε αγαλλίαση. "Πάνε να μας πείσουνε για τα ακατανόητα. Ο Θεός είναι ένας και μεγάλος. Κι έρχεται τώρα η επιστήμη να μας κάνει την καμπόσα".
Η επιστήμη. Μια ομάδα ανθρώπων που απ' το πουθενά βγάζει συμπεράσματα. Τα βράδια σκεφτόταν τη συμμορία του κόσμου. "Οι γιατροί χρησιμοποιούν την επιστήμη τους για να βγάλουν χρήματα. Η τεχνολογία βρομίζει τους ανθρώπους, τους εξαγοράζει. Ό,τι τους συμφέρει, έχει τον τίτλο "εξέλιξη". Η κοινωνική μόρφωση αξίζει πραγματικά. Τα άλλα είναι κουραφέξαλα για να κερδίζει κανείς εξουσία. "
Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να βγαίνει στους δρόμους. Με τους άλλους παλιόφιλους από το ποδόσφαιρο γκάζωναν με τα μηχανάκια στους δρόμους κι η αδρεναλίνη χτύπαγε κόκκινο. Η ελευθερία. Αυτή η ελευθερία κι αέρας να σου χαστουκίζει τα μάγουλα. Τέτοιες ώρες ο Θεός, όντως, παραήταν μεγάλος. Ήξερε, στ' αλήθεια ήξερε, ένιωθε,  πώς πίσω από αυτόν τον απέραντο ουρανό υπάρχει ένα χέρι που όλους τους βοηθάει. Ακόμα κι όταν σκοτώθηκε ο αγαπημένος του φίλος με τη μηχανή ένα φθινοπωρινό απόγευμα. Ο καλοσυνάτος πνευματικός της οικογένειας του είπε "μη στεναχωριέσαι, αγόρι μου, ο Θεός τον ήθελε κοντά του". Ύστερα από χρόνια όταν είδε τον πνευματικό να κλαίει για το χαμό της αδερφής του του κακοφάνηκε ανεπαίσθητα που πονούσε, ενώ ήξερε.
Ένα πρωί, καθώς πήγαινε να βρει δουλειά, ένα μικρόφωνο τον σταμάτησε στο δρόμο. "Γκάλοπ. Πόσο γνωρίζουμε τον κόσμο που ζούμε." Τον ρώτησαν αν θα μπορούσε με λίγα λόγια να περιγράψει το σύμπαν στο οποίο ανήκουμε. Είχε συγκεχυμένη σκέψη. Προτίμησε να πει "καναλάρχες, άλλη δουλειά δεν έχετε?" Το μεσημέρι καθώς έτρωγε το φαγητό του μπροστά στην τηλεόραση, άκουγε προσεκτικά, ωστόσο, τον υδροχόο της χοντρής αστρολόγου που πάντα έπεφτε μέσα.
Ήταν καλό παιδί. Κι ο κόσμος όλος σε επίθεση εξουσίας επάνω του. Έτσι ένιωθε. Θύμωνε εύκολα. Ξέσπαγε. Τώρα τελευταία είχε βρει  αποκούμπι σε μια ομάδα ανθρώπων που μαζεύονταν κάθε Παρασκευή και μιλούσανε για διάφορα. Ερευνούσαν τους αστρολογικούς τους χάρτες, μιλούσανε για χειρομαντεία, ανέλυαν τα όνειρά τους. Ένας ολόκληρος κόσμος άνοιγε μπροστά του. Για πρώτη φορά μάλιστα τελείωσε ένα ολόκληρο βιβλίο χωρίς να δυσανασχετήσει. "Ίσως τελικά να μη μισώ και τόσο τα γράμματα" σκέφτηκε.
Εκείνη την Παρασκευή γύρισε στο σπίτι. Έμενε ακόμα με τους δικούς του. "Πού ήσουνα, αγόρι μου? Άργησες." "Έκανα έρευνα" απάντησε και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του. "Έλα Παναγία μου, τι είσαι επιστήμονας?" "Σιγά ρε μάνα μην είμαι και νεκροθάφτης. Εδώ μιλάμε για ξύπνιους ανθρώπους, δεν τρώμε κουτόχορτο". Άνοιξε την τηλεόραση. Ειδήσεις.
Μια ζωή η ίδια ταύτιση ανάμεσα στους θεσμούς, τις έννοιες και τα γεγονότα. Κι η ίδια απόρριψη. Των εννοιών απ' τα γεγονότα. Μια ζωή η ίδια συγκεχυμένη σκέψη. Τόσο δυνατή που πάντα να υπάρχει εδώ ένας λύκος κι ένα αρνί. Και καθόλου η σύνθετη επιβίωση τους ή η αλήθεια τους. Μια ζωή χωρίς κριτική ματιά. Όχι τίποτα τόσο σπουδαίο, αφού όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα. Άλλα και τόσο σπουδαίο ταυτόχρονα.

Το επόμενο πρωί όλη η οικογένεια πήρε το πρωινό της ανελλιπώς, όπως κάθε Σάββατο.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς το ίδιο.

Το θέατρο που πιστεύω και νοσταλγώ

Απόσπασμα του Γιέρζι Γκροτόφκσι "Για ένα φτωχό θέατρο":
" Υπάρχει κάτι το ασύγκριτα οικείο και παραγωγικό την ώρα της δουλειάς με τον ηθοποιό, που εμπιστεύτηκε τον εαυτό του στα χέρια μου. Πρέπει να είναι προσεχτικός, να δείχνει εμπιστοσύνη και να νιώθει ελεύθερος, γιατί ο μόχθος μας συνίσταται στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του για το μη περαιτέρω. Η ανάπτυξή του περιβάλλεται στοργικά από την παρατήρηση, την έκπληξη, από την επιθυμία για βοήθεια. Η δική μου ανάπτυξη προβάλλεται πάνω του, ή μάλλον, συντελείται μέσα του. Τότε η κοινή μας ανάπτυξη γίνεται αποκάλυψη. Δεν πρόκειται εδώ για τη διδασκαλία κάποιου μαθητή, αλλά για το υπέρτατο ξάνοιγμα σε ένα άλλο πρόσωπο. Στο πρόσωπο αυτό υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί το φαινόμενο της "μοιρασμένης ή διπλής γέννησης". Ο ηθοποιός ξαναγεννιέται-όχι μόνο σαν ηθοποιός, αλλά και σαν άνθρωπος- και μαζί του ξαναγεννιέμαι κι εγώ. Είναι αδέξιος ο τρόπος που το εκφράζω, αλλά εκείνο που πετυχαίνουμε είναι η ολοκληρωτική αποδοχή ενός ανθρώπινου όντος από ένα άλλο. "

"Eyes Wide Shut" A Screenplay by Stanley Kubrick & Frederic Raphael

ALICE Oh, if you men only knew.

The look in her eyes changes, becoming cool and impenetrable, and BILL allows her hands to slip from his.

BILL  If we knew -? What do you mean by that?
ALICE (in a strangely harsh voice) About what you imagine, my dear.
BILL Hey, Alice, hey, look at me... The truth. Is there something you've kept from me?

ALICE looks down with a strange smile.

BILL (laughs) You're just trying to wind me up.
ALICE If you say so.
BILL If I say so? Wait a minute. I'm not going to let you get away with that... Seriously... Is there's something you haven't told me?

ALICE stops short of saying something.

BILL Say it.

ALICE nods.

ALICE Well, last summer at Cape Cod - I don't suppose you remember one night in the dining room, there was a young Naval officer sitting near us. He was with two other officers.
BILL As a matter of fact, I don't But what about him?
ALICE The waiter brought him a message during dinner, at which point he left the table?
Bill waits for her to continue.
ALICE Well...I first saw him that morning in the lobby. He was checking in and he was following the bellboy with his luggage to the elevator.
He glanced at me as he walked past but didn't stop until he had gone a few more steps. Then he turned and looked at me.
He didn't say anything. He didn't smile. In fact, it seemed to me that he scowled. Maybe I did the same thing.

ALICE stops for a moment.

ALICE I was very stirred by him. That whole day I lay on the beach, lost in dreams.
She stops.
BILL Go on.

ALICE thinks about how to continue.
BILL stares at her.

ALICE That afternoon you and I made love and talked about our future, and our child.
Later we were sitting on the balcony and he passed below us without looking up.
Just the sight of him stirred me deeply and I thought if he wanted me, I could not have resisted. I thought I was ready to give up you, the child, my whole future.
And yet at the same time - if you can understand it - you were dearer to me than ever, and I stroked your forehead and kissed your hair, and at that moment my love for you was both tender and sad.
At dinner I wore a white rose and you said I was very beautiful. It might not have been just an accident that he and his friends sat near us.
He didn't look up but I actually considered getting up, walking over to him and like someone in a movie, saying, 'Here I am, my love, for whom I have waited - take me.'
Well, it was about then that the waiter brought him the envelope. He read it, turned pale, said goodbye to his friends - and glancing at me mysteriously, he left the room.

ALICE stops for a moment.

ALICE I barely slept that night and woke up the next morning very agitated. I didn't know whether I was afraid that he had left or that he might still be there... But by dinner I realised he was gone and I breathed a sigh of relief.
Long silence
BILL And if he hadn't left?
Alice doesn't reply.
ALICE I don't know.

(αγαπημένη μου ταινία, αγαπημένη μου σκηνή...)

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΕΧΝΟΤΟΠΟΥ- EASTER CAMP

 

 

Oι γιορτές του Πάσχα και της Πρωτομαγιάς πλησιάζουν και ο παιδότοπος του ΤΕΧΝΟΤΟΠΟΥ έχει ετοιμάσει απογευματινές δραστηριότητες με πασχαλινά θέματα και ανοιξιάτικο άρωμα!!!

·         Σάββατο 27 Απριλίου: Διασκεδαστικά παιχνίδια με μπάλα στον κήπο

Ξέρετε πόσα απίθανα παιχνίδια υπάρχουν με πρωταγωνίστρια την μπάλα;;; Να μερικά: ΚΟΡΟΙΔΟ, ΜΗΛΑ, ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, ΨΕΙΡΕΣ, ΜΠΑΛΟΔΡΟΜΙΕΣ, ΜΠΟΟΥΛΙΝΓΚ, ΧΕΛΩΝΑΚΙΑ και πολλά πολλά ακόμη. Παιδιά, ελάτε να τα παίξουμε στον όμορφο κήπο μας και να διασκεδάσουμε με την ψυχή μας!!!

·         Μ.Δευτέρα: «Πανικός στο εργαστήρι του κυρ-Κούνελου!!!» (διαδραστικό παιχνίδι & εικαστικό εργαστήρι)

Παιδιά, κάποιος έκλεψε τα πασχαλινά αυγά από το εργαστήρι του κυρ Κούνελου!!! Ελάτε να τον βοηθήσουμε να τα βρει. Θα ψάξουμε σε κάθε γωνιά του σπιτιού και του κήπου ακολουθώντας τα στοιχεία που μας άφησε ο κλέφτης. Στη συνέχεια θα τα στολίσουμε με τρισδιάστατα σχέδια και θα τα βάλουμε σε καλαθάκια που θα έχουμε κατασκευάσει μόνοι μας!!!

·         Μ.Τρίτη: «Μικροί ζαχαροπλάστες, έτοιμοι;;;» (εργαστήρι ζαχαροπλαστικής & εικαστικών)

Σήμερα θα γίνουμε ζαχαροπλάστες και θα φτιάξουμε υπέροχα πασχαλινά κουλουράκια!!! Όσο αυτά θα ψήνονται εμείς θα κατασκευάσουμε όμορφα καλαθάκια για να τα βάλουμε μέσα.

·         Μ.Τετάρτη (Πρωτομαγιά):  «Ο Κέλτης Δρυίδης καλωσορίζει την Πρωτομαγιά» (θεατρικό παιχνίδι)

Παιδιά, ελάτε να παίξουμε ένα πρωτότυπο και διασκεδαστικό θεατρικό παιχνίδι!!! Θα γνωρίσουμε το σοφό Δρυίδη, θα ταξιδέψουμε μαζί του σε παραμυθένια δάση και θα παίξουμε με την άνοιξη. Παραδοσιακά έθιμα θα ζωντανέψουν μπροστά μας για να φτιάξουμε την πιο όμορφη ανοιξιάτικη ιστορία!

·         Τετάρτη 8 Μαΐου: Παίζουμε παραδοσιακά παιχνίδια στον κήπο!

Μαθαίνουμε και  παίζουμε τα παιχνίδια που έπαιζαν η μαμά και ο μπαμπάς μας όταν ήταν στην ηλικία μας!!! Πρόκειται για γνωστά ή λιγότερο γνωστά παιχνίδια που ποτέ δεν χάνουν τη μαγεία και τη δύναμη τους να ψυχαγωγούν και να εκτονώνουν τα παιδιά όλων των ηλικιών και… εποχών!

·         Πέμπτη 9 Μαΐου: «Το αδύναμο κοκόρι» (θεατρικό παιχνίδι)

Αυτή την Πέμπτη ξεκινάει νέα θεματική ενότητα θεατρικών παιχνιδιών που θα προσφέρονται κάθε Πέμπτη του Μάη με γενικό τίτλο «Παίζουμε με την παράδοση»: τα παιδιά γνωρίζουν παραδοσιακά παραμύθια, ποιήματα, τραγούδια και καλλιτεχνικά έργα μέσα από διαδραστικές αφηγήσεις και θεατρικά παιχνίδια.

 «Το αδύναμο κοκόρι» είναι η απίθανη ιστορία του «Κουτσοκόκορα» από το γνωστό λαϊκό παραμύθι. Θα μπορέσει το μικρό κοκοράκι να αντισταθεί στην πανίσχυρη βασίλισσα; Τα παιδιά συμμετέχουν σε ένα ευφάνταστο θεατρικό παιχνίδι που θα τα εισάγει στη δύναμη της θέλησης.

   Οι δραστηριότητες ξεκινούν στις 18:30 και διαρκούν από μία έως δύο ώρες. Αναφέρονται σε παιδιά από 2,5 ετών και πάνω, και το κόστος συμμετοχής συμπεριλαμβάνεται στο εισιτήριο εισόδου στον παιδότοπο (6 ευρώ για τις καθημερινές και 8 ευρώ για Παρασκευή έως Κυριακή, συμπ. & χυμός).

 

Επίσης από Μεγάλη Δευτέρα το Easter Camp του ΤΕΧΝΟΤΟΠΟΥ προσφέρει στα παιδάκια στιγμές γεμάτες παιχνίδια και καλλιτεχνικές δημιουργίες!!!

Αξέχαστα πρωινά καλούνται και φέτος το Πάσχα να περάσουν κοντά μας οι μικροί μας φίλοι από 2 έως 10 ετών. Τα παιδιά από 2-5 ετών εντάσσονται στο εργαστήρι προσχολικής αγωγής που λειτουργεί όλο τον χρόνο, ενώ τα μεγαλύτερα οργανώνονται σε άλλη ομάδα υπό την επίβλεψη παιδαγωγού-εμψυχώτριας. Πολύ παιχνίδι στον παιδότοπο και στον κήπο, εικαστικές, κινηματογραφικές και θεατρικές δραστηριότητες, ζαχαροπλαστική, υπολογιστές, παιχνιδομηχανές και πολλά άλλα απαρτίζουν το πρόγραμμα που κινείται γύρω από τον θεματικό άξονα της γιορτής του Πάσχα και της άνοιξης. Τα παιδιά φέρνουν από το σπίτι το δεκατιανό και μεσημεριανό γεύμα κι εμείς αναλαμβάνουμε να τα διατηρήσουμε στο ψυγείο, να τα ζεστάνουμε και να τους τα σερβίρουμε. Γίνονται δεκτά και παιδάκια που δεν έχουν βγάλει ακόμα την πάνα.

Ημέρες λειτουργίας προγράμματος: Μ. Δευτέρα έως Μ. Πέμπτη και Τετάρτη του Πάσχα έως Παρασκευή

Ώρες: 7:30 -17:30 (μετά τις 17.30 προσφέρεται φύλαξη στον παιδότοπο με επιπλέον κόστος το αντίτιμο εισόδου)

Κόστος: €20/ημέρα (+ΦΠΑ)

η ώρα προσέλευσης δεν είναι δεσμευτική, αλλά για να μην υπάρχει αναστάτωση στις δραστηριότητες καλό θα ήταν το παιδί να μην έρχεται αργότερα από τις 9:30.

 Θα χαρούμε ιδιαίτερα να σας δούμε σε κάποια από τις παραπάνω δραστηριότητες.

Σας ευχόμαστε Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

Συντεταγμένες απωθημένου

Ήταν ένα παγόβουνο.
Μια παγοκύστη για το χτύπημα.
Ήταν μια παγοστήλη.
Ήταν βαλσαμωμένη.
Ήταν σε όρθια συμπαγή μορφή.
Ήταν ένα παγόβουνο.
Βλέπεις την κίνηση μέσα. Βλέπεις την κίνηση από μέσα.
Βαλσαμωμένη.
Η πρώτη ψύξη.
Εκεί είναι το σοκ.
Για το χρόνο που δεν πάγωσε ποτέ και για τους γύρω.
Κι ύστερα η μορφή λέγεται μετάλλαξη.
Κι ύστερα η μετάλλαξη λέγεται ζωή.
Κι ύστερα φοράς το σακάκι σου και σε φωνάζουν χαμόγελο.
Κι ας αφήνεις μικρές λιμνούλες από αυτό που λιώνει.
Κι ας αφήνεις μικρούς λυγμούς για αυτό που στέγνωσε.
Αν πλησιάσεις, βλέπεις την κίνηση από μέσα.
Στο παγόβουνο.
Μια μορφή σουφρώνει τα χείλια και φιλάει.
Κι ο άντρας απέξω κοιτάει το ρολόι και ξύνει το κεφάλι, ξύνει ένα μολύβι, ξύνει  την εφημερίδα να δει αν μπορεί να αλλάξει την σύνταξη του άρθρου, την σύνταξη του κόσμου.
Κανείς απόψε δεν κατάλαβε πως δυο μορφές στάθηκαν μοιραία απέναντι, σε ένα κομμάτι γης.
Κι αν δυσανασχετώ, είναι για το φιλί που έμεινε μετέωρο σε ώρα ανάγκης.