TO ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Μια μουσικοχορευτική θεατρική παράσταση για παιδιά. Η ποιητική διαδρομή μιας σημαντικής ημέρας στη ζωή ενός αγοριού ιδωμένη μέσα από τα "μάτια" της Καρδιάς του και του Μυαλού του.

 Μια παράσταση με πολλές συγκινητικές, αστείες και έντονες στιγμές, όπως αρμόζουν στην αληθινή ζωή.

Η περιπέτεια του μικρού Γιώργου την ημέρα των γενεθλίων του δεν είναι το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσε να "πάρει" κανείς. Ή μήπως είναι; Όλοι μοιάζει να τον έχουν ξεχάσει. Μέσα σε ένα πρωινό μαθαίνει να πολεμάει για ό,τι ονειρεύεται  κι αγαπάει. Μέσα σε ένα σκοτεινό βρεγμένο κήπο μαθαίνει πως ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Μέσα σε ένα βροχερό απόγευμα μαθαίνει να ζει αληθινά.

Σχεδιασμός αφίσας: Ιουστίνη Γιαννακοπούλου
Σκίτσο: Υρώ Γέμτου

Ένα ποιητικό μιούζικαλ με φορμαλιστικά στοιχεία για παιδιά , που πραγματεύεται την πορεία του ανθρώπου προς τη συνειδητοποίηση της ζωής μέσα από μια ανατρεπτική μυθοπλαστική ματιά. Γιατί σε αυτό το έργο δεν πρωταγωνιστεί ο Γιωργάκης, αλλά η Καρδιά του και το Μυαλό του. Μέσα από τα στάδια της αμφιβολίας, της ανασφάλειας, της αμφισβήτησης, του ξαφνιάσματος, της ανάγκης για διαφορετικότητα, της αγάπης, της μαγείας, του έρωτα, του παιχνιδιού, της βαθιάς συναίσθησης εκείνου που τελειώνει ή ξαναρχίζει μεμιάς,   οι δυο πρωταγωνιστές μας βιώνουν τη δική τους περιπέτεια που λέγεται ζωή.

ΔΗΠΕΘΕ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ 2013

Κείμενο, Σκηνοθεσία, Βίντεο: Φανή Γέμτου
Σκηνικά: Γεωργία Μπούρδα
Κοστούμια: Βάλια Συριοπούλου
Μουσική: Δημήτρης Παναρετάκης
Χορογραφίες: Δημήτρης Δανιηλίδης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρυστάλλα Σκόρδου, Αλέξανδρος Βάρθης

Πρεμιέρα για τα σχολεία: ΔΕΥΤΕΡΑ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ   Ώρα έναρξης: 10 π.μ.

Πρεμιέρα για το κοινό:  ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  Ώρα έναρξης:  8 μ.μ.

Το Παιχνίδι της Καρδιάς και του Μυαλού
κάθε πρωί στη σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.
για τα σχολεία της περιοχής μας
και για το κοινό, το Σάββατο 9 και 16 Νοεμβρίου
και το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου στις 8 το βράδυ
Για κρατήσεις θέσεων μπορείτε να καλείτε στο τηλ.25310-37770

Μια διαχρονική φήμη

   Βάζει μπρος- πρώτη φορά σε νταλίκα- πρέπει να μοιάζει νταλικέρης, δεν πρέπει και πάλι να γίνει ο περίγελος του κόσμου, ούτε- όμως- ο κόσμος περίγελός του....είναι τόσο μπερδεμένο.... βάζει μπρος.... ξεριζώνει  την κόκκινη, στρογγυλή, ολόδική του  μύτη,  το απόλυτα όμορφο, ολόδικό του ανάγλυφο δάκρυ, το λευκό, αγνό, ολόδικό του πρόσωπο, πρέπει να μοιάζει άντρας, να πειστεί ότι είναι άντρας, γιατί οι άντρες είναι πολλοί, του είπαν,  ενώ εκείνος  μόνος.

   Μια φορά κι έναν καιρό σκλήρυνε απότομα ο κόσμος κι αυτό το λένε ωριμότητα. Εδώ στη γη.

Οι Δευτέρες του Οκτώβρη μας

 
    Δύο Δευτέρες (21/10 και 28/10) απέμειναν, πριν τελειώσουν τα live μας στον πολυχώρο "Χυτήριο" (Ιερά Οδός 44, Κεραμεικός). 
   
Η πορεία: Μαζί με την Ελένη Καρακάση και τον Παναγιώτη Παπαγεωργίου ξεκινήσαμε μια σειρά μουσικών εμφανίσεων από την άνοιξη του 2012 με αφετηρία τη μουσική σκηνή του πολυχώρου "Αγγέλων Βήμα", συνεχίσαμε το χειμώνα στη μουσική σκηνή "Κόμης", ενώ το καλοκαίρι φιλοξενηθήκαμε για μία μουσική εμφάνιση στο Μελτέμι Ραφήνας. Μια άλλη ευχάριστη πρόσκληση: στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπενετάτου του Π. Ψυχικού. Καθώς και στο αγαπημένο στέκι χρόνων: στο διαχρονικό "Εν Δελφοίς". Πριν ένα μήνα περίπου παρουσιάσαμε τη δουλειά μας- σε συνεργασία με το Θεσσαλικό θέατρο- στο Θέατρο του Μύλου, στη Λάρισα.

Κι αν τραγουδάμε, είναι για 'κείνα που δε λέγονται: μια μουσική δουλειά με θεατρική διάθεση και αμεσότητα. Με τραγούδια ερμηνευμένα σα μικρές εξομολογήσεις για όλα εκείνα που δεν μπορούν να ειπωθούν στην καθημερινότητα λόγω συνθηκών, συστολής ή κεκτημένης ταχύτητας. Με τραγούδια αγαπημένων ελλήνων συνθετών (Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Λοΐζος, Μούτσης, Ξαρχάκος, Πλέσσας, Κραουνάκης, Αττίκ κ.α.) που χωρίς αυτά θα είχαμε πει τα μισά.

   Οι Δευτέρες του Οκτώβρη μας φτάνουν σιγά σιγά στο τέλος τους. 
Πριν γίνουν παρελθόν, ελάτε να τραγουδήσουμε μαζί εκείνα που αγαπήσαμε βαθιά και χρειάστηκε μια μελωδία για να τα κάνει τραγούδι.

Ερμηνεύουν: Ελένη Καρακάση (φωνή), Παναγιώτης Παπαγεωργίου (πιάνο, φωνή), Φανή Γέμτου (φωνή)

Κείμενα, Επιμέλεια Προγράμματος: Φανή Γέμτου
Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου
Ημέρες παραστάσεων: Όλες οι Δευτέρες του Οκτωβρίου (7, 14, 21, 28/10)
Ώρα έναρξης: 9:15 μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210-3412313

  

Όταν ένας άντρας "αγοράζει" μια γυναίκα

Δεν είναι μόνο η επιλογή ενός γυναικείου κρέατος σε έναν οίκο ανοχής. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Κι ίσως ίσως πιο έντιμο, με την έννοια του οτι υπάρχει συγκατάθεση και μια αποδοχή των δυο πλευρών.
Θα μου πείτε, δεν υπάρχει στα παρακάτω γεγονότα; Ναι υπάρχει. Λίγο ή πολύ. Αλλά με σοκάρει περισσότερο να βλέπω την παράδοση της γυναικείας αξιοπρέπειας στη διάθεση του εκάστοτε αρσενικού "εγώ" σε συνθήκες ζωής παρά σε συνθήκες ξεκάθαρης οικονομικής συμφωνίας/ συναλλαγής.
Κάποια καθημερινά γεγονότα ανά περίπτωση σε μικροσκόπιο:
- Tρώει κέρατο και δε ρωτάει, φοράει, όμως, μαργαριτάρια αληθινά και κρατάει πάντα τσάντα Guzzi. Όταν είναι μαζί του σε παρέες τη μειώνει, κάθε φορά που εκείνη προσπαθεί να εκφράσει μια γνώμη που από καιρό αλλοιώθηκε ούτως ή άλλως. Ή της λέει να σωπάσει. Με λόγια ή με εξωλεκτική ανεπαίσθητη βία. Μετράει συνήθως τα γραμμάρια που πήρε στην περιφέρεια της με το βλέμμα του, ενώ εκείνος επιτρέπεται να έχει κοιλιά.  Κοιμούνται, ωστόσο,  κάθε βράδυ ήσυχα κάτω από την ίδια στέγη.
-Έχει ή δεν έχει υποψίες, εκείνος πηδάει αγοράκια, μαζί της όμως έχει κάνει μια νοικοκυρεμένη οικογένεια. Έχουν σημαντικό όνομα στην κοινωνία κι ας παθαίνει εκείνη πότε πότε υστερίες χωρίς να ξέρει γιατί. Είναι και θα είναι το μπιμπελό Του στην τραπεζαρία Του.
- Είναι σκεπτόμενη. Κι εκείνος είναι κατά τα άλλα μεγάλος ιδεολόγος. Τη συναντάει πότε πότε μόνο με τη μορφή πλαστικής κούκλας. Κάθε άλλη επαφή είναι μάλλον περιττή. Δεν ξέρω.
- Είναι ταλαντούχα, αξιόλογη με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι ταλαντούχος, αξιόλογος και σαδιστής Βασιλιάς. Αρκεί.
-Τον έχει ανάγκη σε μια ευάλωτη φάση της ζωής της. Εκείνος της προσφέρει μέσα από το επάγγελμά του ασφάλεια. Εκείνη τον θαυμάζει για εκείνο που το επάγγελμα δυνητικά προσφέρει. Εκείνος στην πραγματικότητα φτύνει πάνω σε εκείνο που το επάγγελμα δυνητικά προσφέρει. Το ψέμα σε αυτή την περίπτωση, όπως και στις δύο πρώτες, θα έπρεπε να γιορτάζεται ως έννοια κάθε βράδυ με τυμπανοκρουσίες.
- Την μαθαίνει από τότε που την είδε για πρώτη φορά στο μαιευτήριο να μην πιστεύει στον εαυτό της. Μια μικρογραφία της μαμάς που εκείνος παντρεύτηκε. Ή της μαμάς από την οποία μεγάλωσε. Για μια  γυναίκα καραδοκούν μεγαλύτεροι κίνδυνοι, της εμφυσά, κι εννοεί πως πρέπει να έχει προστάτη, αφέντη, οδηγητή. Κι έτσι κάπως τα δέντρα φυτρώνουν και πορεύονται.
- Αποφασίζει να πετύχει, δίνοντας τον εαυτό της σε αυτόν που της τον ζητά επανειλημμένως, εστιάζοντας μονίμως στη ρωγμή του στήθους της. Εκείνος έχει πάρει ό,τι κινείται. Εκείνη αποφασίζει να γίνει ό,τι κινείται. Στην καλύτερη των περιπτώσεων (καλύτερο για την ποιότητα του χαρακτήρα, χειρότερο για την επούλωση) να είναι ρομαντική και χαζή ταυτόχρονα, νομίζοντας πως την ερωτεύτηκε. Α, να θυμίσω οτι η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία είναι αδίκημα, αλλά τι είπα τώρα. Ας γελάσω τρανταχτά. Καταλήγοντας, να υπενθυμίσω πως εκείνος έχει πάντα μια γυναίκα που ή θα είναι με ηρεμιστικά ή στην κατάσταση της πρώτης περίπτωσης. Όπως και να χει, όταν πετυχαίνεις είναι καλό....

Θα μου πείτε, δεν ισχύουν αντίστοιχα γεγονότα από γυναίκες προς άντρες? Σαφώς και οι γυναίκες δεν είναι στο σύνολό τους αθώες παιδούλες, αλλά αυτό το σύμπτωμα της επιβολής του αντρικού "εγώ" σε γυναικεία χώρα είναι άξιο παρατήρησης και άξιο μεγάλου θυμού και οίκτου.
Οι ευθύνες και οι αποφάσεις απένατι στα γεγονότα, ωστόσο, είναι πάντα υπόθεση δύο πλευρών.
Ελπίζω και εύχομαι μια μέρα τα φύλα να γίνουν στ' αλήθεια ισότιμα στις συνειδήσεις όλων.

Αύγουστος 2013

Αυτός ο Αύγουστος μου έμαθε μερικά πραγματάκια. 

   Καταρχήν μου θύμισε πως είναι να χαλαρώνεις και να μην έχεις αυτή την παγωμένα μουδιασμένη αίσθηση άγχους στο στομάχι. Ξαφνικά σταμάτησα να έχω καθημερινούς πονοκεφάλους κι άρχισα να θυμάμαι πως είναι να νιώθεις ευτυχισμένα τη στιγμή. Επίσης συνειδητοποίησα πως το μέτρο, ακόμα κι αν το ξεπερνάς με πρόθεση κάποιες φορές, είναι τόσο δυνατό σημείο ευτυχίας, ακριβώς γιατί μαθαίνεις να το ακολουθείς και να το παλεύεις. Χτίζοντας ισορροπία, το να ξεφεύγεις με πρόθεση είναι ενδιαφέρον, ενώ το να είσαι μονίμως εκτός, προκαλεί δυστυχία. Κυρίως σε σένα, αλλά και στους άλλους. Ένιωσα τυχερή που μπόρεσα να πάω διακοπές, ενώ τόσοι άλλοι δεν μπόρεσαν. Δεν ένιωσα ενοχή, γιατί δεν έκλεψα από πουθενά για να πάω. Παρόλ' αυτά οτιδήποτε έμοιαζε με υποψία ή πράξη σπατάλης μου προκαλούσε αντίδραση και θυμό. Η εποχή του χλιδάτου πλούτου έχει προ πολλού αποκτήσει γραφική εικόνα στην καλύτερη των περιπτώσεων. 

   Συνειδητοποίησα πως η αξιοπρέπεια δε χωράει εκπτώσεις. Στα δύσκολα οι άνθρωποι φαίνονται. Στα δύσκολα παρατηρείς αντιδράσεις, στα δύσκολα βλέπεις μικρότητες ή μεγαλοσύνες. Ο καθένας μαθαίνει και χτίζει με τα πολεμοφόδια του.

   Με ένα μικρό μικρό κλικ στο κέντρο του εγκεφάλου μου αποφάσισα να πάρω το μέρος του όμορφου μαύρου κοπράκου που κάθε πρωί σα γνήσιος κολυμβητής έκανε μπάνιο δίπλα μας στη θάλασσά μας (κι όταν λέω "μας" εννοώ όλων των όντων αυτού του πλανήτη). Αποφάσισα βαθιά μέσα μου να πάρω το μέρος του, κυρίως όταν κάποιοι αντέδρασαν στην άμμο που πετούσε, παίζοντας χαρούμενα στην παραλία. Αποφάσισα βαθιά μέσα μου πως αυτή η χαρά δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα, αφού γεννιέται και πηγάζει από μια γεμάτη στιγμή. 

   Εκείνο το βράδυ που τρώγαμε και γελούσαμε στο διπλανό εστιατόριο, ένα αυτοκίνητο πέρασε από πάνω του. Δεν έφταιγε. Είχε πολύ σκοτάδι και ο αλητάκος ολόμαυρος κοιμόταν στη μέση του δρόμου.  Η ζωή είναι άδοξη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.  Όλοι οι άντρες του μαγαζιού πετάχτηκαν σα με κοινή απόφαση να σηκώσουν με τα χέρια τους το αυτοκίνητο στο οποίο είχε εγκλωβιστεί ο σκυλάκος. Μέσα σε αυτό το μούδιασμα σα να ξύπνησε απρόσμενα μια ξεχασμένη σκέψη. Ότι κι αν είσαι, από όπου κι αν προέρχεσαι, όσο "μεγάλος" ή "μικρός" κι αν δηλώνεις, στα δύσκολα γίνεσαι ομάδα, γιατί στα δύσκολα διακυβεύεται η Ζωή στην ολότητά της.

   Σηκώσανε το αυτοκίνητο. Ο σκύλος πετάχτηκε από κάτω κι εξαφανίστηκε στο σκοτάδι. Αν πέθανε λίγο πιο κάτω ή αν παίζει κάπου λιγότερο ανέμελος σε κάποια άλλη παραλία είναι θέμα οράματος. 

Γιατί οι πληροφορίες μας για τον μαύρο κολυμβητή της θάλασσάς μας από το βράδυ εκείνο έμειναν λειψές... 

Και γιατί η ζωή είναι άδοξη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. 'Όπως και να 'χει.

                                                                                                                     28-8-13

Το μικρό παραμύθι της διπλανής πόρτας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδάκι που δε γούσταρε τα γράμματα. "Άλλωστε τι σου δίνουνε? Να φας?" μονολογούσε κάθε πρωί ο πατέρας του που πήγαινε στη δουλειά. Ο νονός του ήταν μορφωμένος. "Ναι και τι κατάλαβε?" έλεγε η μάνα του καθώς προσπαθούσε να "ξεκολλήσει" την ξεραμένη πάστα από το μαξιλάρι του καναπέ που είχε κατασπαράξει ο "μορφωμένος" κάπρος τα Χριστούγεννα στην τυπική επίσκεψη για τα δώρα. "Ύστερα πάει στη γκόμενα κι η γυναίκα του απλώς φοράει το όνομα του και κοιμάται τα βράδια".
Τα χρόνια περνούσαν και το παιδάκι ένιωθε περήφανο που απεχθανόταν τους καθηγητές με τα δύστροπα νοήματα τους, τα βιβλία με τις δήθεν σύνθετες γνώσεις τους, τα περίπλοκα λόγια και τις βαθύτερες σκέψεις. "Πίστευε" του είπε ο καλοσυνάτος πνευματικός της οικογενείας. Κι είναι αλήθεια πως όσο περισσότερο πίστευε τόσο περισσότερο ένιωθε αγαλλίαση. "Πάνε να μας πείσουνε για τα ακατανόητα. Ο Θεός είναι ένας και μεγάλος. Κι έρχεται τώρα η επιστήμη να μας κάνει την καμπόσα".
Η επιστήμη. Μια ομάδα ανθρώπων που απ' το πουθενά βγάζει συμπεράσματα. Τα βράδια σκεφτόταν τη συμμορία του κόσμου. "Οι γιατροί χρησιμοποιούν την επιστήμη τους για να βγάλουν χρήματα. Η τεχνολογία βρομίζει τους ανθρώπους, τους εξαγοράζει. Ό,τι τους συμφέρει, έχει τον τίτλο "εξέλιξη". Η κοινωνική μόρφωση αξίζει πραγματικά. Τα άλλα είναι κουραφέξαλα για να κερδίζει κανείς εξουσία. "
Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να βγαίνει στους δρόμους. Με τους άλλους παλιόφιλους από το ποδόσφαιρο γκάζωναν με τα μηχανάκια στους δρόμους κι η αδρεναλίνη χτύπαγε κόκκινο. Η ελευθερία. Αυτή η ελευθερία κι αέρας να σου χαστουκίζει τα μάγουλα. Τέτοιες ώρες ο Θεός, όντως, παραήταν μεγάλος. Ήξερε, στ' αλήθεια ήξερε, ένιωθε,  πώς πίσω από αυτόν τον απέραντο ουρανό υπάρχει ένα χέρι που όλους τους βοηθάει. Ακόμα κι όταν σκοτώθηκε ο αγαπημένος του φίλος με τη μηχανή ένα φθινοπωρινό απόγευμα. Ο καλοσυνάτος πνευματικός της οικογένειας του είπε "μη στεναχωριέσαι, αγόρι μου, ο Θεός τον ήθελε κοντά του". Ύστερα από χρόνια όταν είδε τον πνευματικό να κλαίει για το χαμό της αδερφής του του κακοφάνηκε ανεπαίσθητα που πονούσε, ενώ ήξερε.
Ένα πρωί, καθώς πήγαινε να βρει δουλειά, ένα μικρόφωνο τον σταμάτησε στο δρόμο. "Γκάλοπ. Πόσο γνωρίζουμε τον κόσμο που ζούμε." Τον ρώτησαν αν θα μπορούσε με λίγα λόγια να περιγράψει το σύμπαν στο οποίο ανήκουμε. Είχε συγκεχυμένη σκέψη. Προτίμησε να πει "καναλάρχες, άλλη δουλειά δεν έχετε?" Το μεσημέρι καθώς έτρωγε το φαγητό του μπροστά στην τηλεόραση, άκουγε προσεκτικά, ωστόσο, τον υδροχόο της χοντρής αστρολόγου που πάντα έπεφτε μέσα.
Ήταν καλό παιδί. Κι ο κόσμος όλος σε επίθεση εξουσίας επάνω του. Έτσι ένιωθε. Θύμωνε εύκολα. Ξέσπαγε. Τώρα τελευταία είχε βρει  αποκούμπι σε μια ομάδα ανθρώπων που μαζεύονταν κάθε Παρασκευή και μιλούσανε για διάφορα. Ερευνούσαν τους αστρολογικούς τους χάρτες, μιλούσανε για χειρομαντεία, ανέλυαν τα όνειρά τους. Ένας ολόκληρος κόσμος άνοιγε μπροστά του. Για πρώτη φορά μάλιστα τελείωσε ένα ολόκληρο βιβλίο χωρίς να δυσανασχετήσει. "Ίσως τελικά να μη μισώ και τόσο τα γράμματα" σκέφτηκε.
Εκείνη την Παρασκευή γύρισε στο σπίτι. Έμενε ακόμα με τους δικούς του. "Πού ήσουνα, αγόρι μου? Άργησες." "Έκανα έρευνα" απάντησε και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του. "Έλα Παναγία μου, τι είσαι επιστήμονας?" "Σιγά ρε μάνα μην είμαι και νεκροθάφτης. Εδώ μιλάμε για ξύπνιους ανθρώπους, δεν τρώμε κουτόχορτο". Άνοιξε την τηλεόραση. Ειδήσεις.
Μια ζωή η ίδια ταύτιση ανάμεσα στους θεσμούς, τις έννοιες και τα γεγονότα. Κι η ίδια απόρριψη. Των εννοιών απ' τα γεγονότα. Μια ζωή η ίδια συγκεχυμένη σκέψη. Τόσο δυνατή που πάντα να υπάρχει εδώ ένας λύκος κι ένα αρνί. Και καθόλου η σύνθετη επιβίωση τους ή η αλήθεια τους. Μια ζωή χωρίς κριτική ματιά. Όχι τίποτα τόσο σπουδαίο, αφού όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα. Άλλα και τόσο σπουδαίο ταυτόχρονα.

Το επόμενο πρωί όλη η οικογένεια πήρε το πρωινό της ανελλιπώς, όπως κάθε Σάββατο.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς το ίδιο.

Το θέατρο που πιστεύω και νοσταλγώ

Απόσπασμα του Γιέρζι Γκροτόφκσι "Για ένα φτωχό θέατρο":
" Υπάρχει κάτι το ασύγκριτα οικείο και παραγωγικό την ώρα της δουλειάς με τον ηθοποιό, που εμπιστεύτηκε τον εαυτό του στα χέρια μου. Πρέπει να είναι προσεχτικός, να δείχνει εμπιστοσύνη και να νιώθει ελεύθερος, γιατί ο μόχθος μας συνίσταται στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του για το μη περαιτέρω. Η ανάπτυξή του περιβάλλεται στοργικά από την παρατήρηση, την έκπληξη, από την επιθυμία για βοήθεια. Η δική μου ανάπτυξη προβάλλεται πάνω του, ή μάλλον, συντελείται μέσα του. Τότε η κοινή μας ανάπτυξη γίνεται αποκάλυψη. Δεν πρόκειται εδώ για τη διδασκαλία κάποιου μαθητή, αλλά για το υπέρτατο ξάνοιγμα σε ένα άλλο πρόσωπο. Στο πρόσωπο αυτό υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί το φαινόμενο της "μοιρασμένης ή διπλής γέννησης". Ο ηθοποιός ξαναγεννιέται-όχι μόνο σαν ηθοποιός, αλλά και σαν άνθρωπος- και μαζί του ξαναγεννιέμαι κι εγώ. Είναι αδέξιος ο τρόπος που το εκφράζω, αλλά εκείνο που πετυχαίνουμε είναι η ολοκληρωτική αποδοχή ενός ανθρώπινου όντος από ένα άλλο. "