Μία φιλική συμβουλή

Πονάει, λέει, στο στέρνο.
Δωστης λίγο οινόπνευμα να κάψει το μέσα της
κι ύστερα θύμισέ της πως εδώ το στέρνο έχει περιττή λειτουργία.
 Εδώ οι άνθρωποι έχουν ένα κεφάλι, ναι, αλλά καθόλου λαιμό.
Τα πόδια ξεκινούν κατευθείαν από το κάτω μέρος του κεφαλιού και τα χέρια από τα μάγουλα.
Θύμισέ της να αφήσει, ωστόσο, την ακτινογραφία της στο τραπεζάκι του καθιστικού σε θέση φωτογραφίας για να γνωρίζουν οι νεότεροι τα μέλη που εξαφανίστηκαν στην εξέλιξη.
Και πες της να μην πολυμιλάει γιαυτό, γιατί θα τη θεωρήσουν γραφική κι είναι κρίμα.
Πονάει, λέει, στο στέρνο.
Ξυδάκι. 

"Κοσμοθεωρία σε δυο λέξεις", Φανή Γέμτου

   Ένα πεδίο αναφοράς από τράπουλες. Λεπτές, παχιές, χρωματιστές, σκισμένες, ολοκαίνουργιες, φθαρμένες τράπουλες. Τράπουλες με όλους τους αριθμούς, με τις ντάμες τους, τους βαλέδες και τους βασιλιάδες τους. Όλες ίδιες, μονάχα το πίσω τους διαφορετικό. Μια διαρκής επανάληψη τραπουλόχαρτων σε έναν κενό χώρο. Και μόνη ταυτότητα η πλάτη τους. Κι οι συνδυασμοί καθόλου δικοί τους, οι συνδυασμοί  στα χέρια των παικτών. Τα χέρια εκείνων που δεν ανήκουν στον κενό χώρο, αλλά παρεμβαίνουν για να ορίσουν τους συνδυασμούς και μόνο. Και να νικήσουν ή να χάσουν. Για τις τράπουλες, όμως, για κείνα τα πολλά, ατέρμονα τραπουλόχαρτα, τα αιωρούμενα σε έναν άγνωστο τόπο δεν υπήρξε ποτέ νίκη, παρά μονάχα κίνηση. Για εκείνη την κίνηση σας λέω, που θα μπορούσε στο πιο βαθύ όνειρό της να γευτεί την ένωση των τραπουλόχαρτων, τη διείσδυση των πολτών τους σε μια και μόνο σφαίρα, το μοίρασμα της μπογιάς τους σε ένα και μόνο χρώμα. 
   Δεν πιστεύω στα χέρια των παικτών. Και δεν πιστεύω μάλλον σε καμία  άχρονη σφαίρα. Την κίνηση εμπιστεύομαι και το όνειρό της. Κι ας μη σωθώ.

"ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ" έρχεται ξανά το 2016

Όταν τρεις γυναίκες performers (Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Έλλη Δαδήρα, Φανή Γέμτου) ξορκίζουν κι απομυθοποιούν τον έρωτα μέσα από ροκ, τζαζ, μιούζικαλ μελωδικές εκδοχές και τέσσερις άντρες μουσικοί γκαζώνουν, αφήνοντας πίσω τους νότες έτοιμες να εκραγούν, το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερο live θεατρικής κοπής που δεν επιδέχεται ετικέτα. Εκεί ανάμεσα στα σουρεαλιστικά κείμενα και στα διαφορετικά μουσικά είδη βρες μια θέση κι απόλαυσέ το μαζί μας. 

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ.

Έρχεται μέσα στο 2016 στο Χυτήριο,

ανανεωμένο κι ανατρεπτικό!

Πάρτε μια γεύση από τις προηγούμενες εμφανίσεις μας:

  ΜΕIΝΕΤΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Πάτα εδώ

Φανή Γέμτου

Έλλη Δαδήρα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Γιάννης Αναστασόπουλος

Έλλη Δαδήρα

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου


Φανή Γέμτου

Μεσημεριανή σκέψη

   Ακόμα κι αν η καθημερινότητα είναι γεμάτη επαναλήψεις, ο τρόπος που κοιτάει κανείς από μέρα σε μέρα διαφέρει ριζικά. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές κοιτάμε ολόκληρα και συνειδητοποιούμε το βάρος, τον όγκο, την ουσία των όντων και των αντικειμένων της άμεσης ή περιφερειακής μας όρασης και πόσες φορές η όραση μας "φλουτάρει" μη αναγνωρίζοντας πραγματικά τίποτα, ενώ τα μάτια στρέφονται ακαθόριστα προς τα μέσα μας.
   Στη δεύτερη περίπτωση έχεις δύο δυνατότητες. Ή να χαθείς στα βάθη ή να κάνεις ελεύθερη κατάδυση και να βγάλεις στην επιφάνεια τα μυστικά του βυθού. Για να συμβεί το τελευταίο πρέπει να μάθεις δεξιοτεχνικά να συνδέεις την εσωστρεφή ματιά με τη συνειδητή παρατήρηση του χώρου που μοιράζεσαι. Είναι θέμα διαχείρισης. Επώδυνης. Αλλά διαχείρισης. Αν τα καταφέρεις, σου αξίζει ένα χειροκρότημα.
   Και κάπως έτσι γεννιούνται οι καλλιτέχνες.

Σταθμός

Κάποτε δίναμε.
Τώρα γερνάμε.

"Πραξικόπημα", Φ. Γέμτου

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Έσπασε την καρέκλα του.

Πέταξε τα αποφάγια του ψαριού στο κεφάλι του άντρα που καθόταν στο διπλανό τραπέζι.

Σκούπισε τη μύτη του πάνω στο κοριτσάκι που έπαιζε λάστιχο.

Δυο γονείς σε διαφορετικά τραπέζια το μάλωσαν.

Κάποια κυρία πήγε να το χαϊδέψει.

Οι γονείς του εκεί. Παιδί είναι.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Ο ταβερνιάρης πλησίαζε.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Ο ταβερνιάρης πλησίασε.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Οι γονείς του εκεί. Παιδί είναι.

-"Παιδί είναι" απάντησαν,

-"κι εγώ ο ταβερνιάρης".

"Σκυταλοδρομία", Φ. Γέμτου

Έβγαλε τρίχες.

'Εχασε τρίχες.

Βάρυνε στα σημεία.

Το βλέμμα πήρε τη γραμμή της στεναχώριας στο σχήμα

κι όλα τα σχήματα στο σώμα κύρτωσαν από επείγουσα εντολή, αδικαιολόγητη.

Οι αστράγαλοι κι οι φλέβες,

το μαλακό ξεχείλωμα της περασμένης σφριγηλότητας,

οι αστράγαλοι και οι καρποί κι οι φλέβες.

H αργή στροφή του την ώρα που εσύ διανύεις και προσπερνάς.

Η αργή στροφή, μια δήλωση πως σε λαμβάνει ετεροχρονισμένα,

όταν εσύ έχεις ήδη προσπεράσει

κι ύστερα από μακριά παρατηρείς

τη δική του αργή στροφή στη σχετικότητα του χρόνου.

Που δεν αντικρύζει τίποτα,

γιατί εσύ έγινες κιόλας καπνός

κι εκείνος ένας ακόμα γέρος

στο ντουλάπι της ιστορίας.

Κάποτε

θα σε προσπεράσουν με την ταχύτητα φωτός

κι ύστερα

μια μέρα

δε θα υπάρχει ούτε ένα γράμμα για να σε προσδιορίσει.