Μεσημεριανή σκέψη

   Ακόμα κι αν η καθημερινότητα είναι γεμάτη επαναλήψεις, ο τρόπος που κοιτάει κανείς από μέρα σε μέρα διαφέρει ριζικά. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές κοιτάμε ολόκληρα και συνειδητοποιούμε το βάρος, τον όγκο, την ουσία των όντων και των αντικειμένων της άμεσης ή περιφερειακής μας όρασης και πόσες φορές η όραση μας "φλουτάρει" μη αναγνωρίζοντας πραγματικά τίποτα, ενώ τα μάτια στρέφονται ακαθόριστα προς τα μέσα μας.
   Στη δεύτερη περίπτωση έχεις δύο δυνατότητες. Ή να χαθείς στα βάθη ή να κάνεις ελεύθερη κατάδυση και να βγάλεις στην επιφάνεια τα μυστικά του βυθού. Για να συμβεί το τελευταίο πρέπει να μάθεις δεξιοτεχνικά να συνδέεις την εσωστρεφή ματιά με τη συνειδητή παρατήρηση του χώρου που μοιράζεσαι. Είναι θέμα διαχείρισης. Επώδυνης. Αλλά διαχείρισης. Αν τα καταφέρεις, σου αξίζει ένα χειροκρότημα.
   Και κάπως έτσι γεννιούνται οι καλλιτέχνες.

Σταθμός

Κάποτε δίναμε.
Τώρα γερνάμε.

"Πραξικόπημα", Φ. Γέμτου

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Έσπασε την καρέκλα του.

Πέταξε τα αποφάγια του ψαριού στο κεφάλι του άντρα που καθόταν στο διπλανό τραπέζι.

Σκούπισε τη μύτη του πάνω στο κοριτσάκι που έπαιζε λάστιχο.

Δυο γονείς σε διαφορετικά τραπέζια το μάλωσαν.

Κάποια κυρία πήγε να το χαϊδέψει.

Οι γονείς του εκεί. Παιδί είναι.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Ο ταβερνιάρης πλησίαζε.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Ο ταβερνιάρης πλησίασε.

Ήταν πολύ θυμωμένο.

Οι γονείς του εκεί. Παιδί είναι.

-"Παιδί είναι" απάντησαν,

-"κι εγώ ο ταβερνιάρης".

"Σκυταλοδρομία", Φ. Γέμτου

Έβγαλε τρίχες.

'Εχασε τρίχες.

Βάρυνε στα σημεία.

Το βλέμμα πήρε τη γραμμή της στεναχώριας στο σχήμα

κι όλα τα σχήματα στο σώμα κύρτωσαν από επείγουσα εντολή, αδικαιολόγητη.

Οι αστράγαλοι κι οι φλέβες,

το μαλακό ξεχείλωμα της περασμένης σφριγηλότητας,

οι αστράγαλοι και οι καρποί κι οι φλέβες.

H αργή στροφή του την ώρα που εσύ διανύεις και προσπερνάς.

Η αργή στροφή, μια δήλωση πως σε λαμβάνει ετεροχρονισμένα,

όταν εσύ έχεις ήδη προσπεράσει

κι ύστερα από μακριά παρατηρείς

τη δική του αργή στροφή στη σχετικότητα του χρόνου.

Που δεν αντικρύζει τίποτα,

γιατί εσύ έγινες κιόλας καπνός

κι εκείνος ένας ακόμα γέρος

στο ντουλάπι της ιστορίας.

Κάποτε

θα σε προσπεράσουν με την ταχύτητα φωτός

κι ύστερα

μια μέρα

δε θα υπάρχει ούτε ένα γράμμα για να σε προσδιορίσει.

"Οντολογία" Φ. Γέμτου

Να έβγαζες,
λέει,
το κεφάλι
σα σαλιγκάρι
μέσα
από το καβούκι
και να
ξεδιπλωνόσουν.

"Λεξιλόγιο ωριμότητας" Φανή Γέμτου

πρόθεση (η): εσωτερική τάση, σκοπός, ουσιαστικό, ικανό να δημιουργήσει εκρήξεις, όταν είναι από καθαρό υλικό. Καταποντίζεται συχνά από ένα άλλο ουσιαστικό που αρχίζει από δέλτα, αλλά λυπάμαι να το αναφέρω σε αυτό το λήμμα.
δειλία (η): εσωτερικό εμπόδιο με εξωτερικό αποτέλεσμα, ουσιαστικό, ικανό να παγώσει τρικυμίες, να σιγάσει κραυγές, να μουδιάσει θύελλες.
Περπατώ στο δρόμο. Βλέπω παντού προθέσεις κρεμασμένες σε ψηλά δέντρα και κάτι διαολάκια δειλίες να πηδούν ανεξέλεγκτα σα μεγάλα ελατήρια για να τις φτάσουν. Δεν τις φτάνουν ποτέ. Εκείνες τις νεκρές.
διαπίστωση (η): ουσιαστικό ώριμο, έτοιμο να πέσει από το δέντρο, τώρα που ό,τι ονειρευτήκαμε στ' αλήθεια, απομυθοποιήθηκε.

"Ανίχνευση", Φανή Γέμτου

   Όταν όλα τελειώσουν, δε θα υπάρχει κανείς να μιλήσει για κείνη την ευκαιρία που χάθηκε.Ωστόσο χάθηκε. Όσο κι αν θρηνήσει το μυρμήγκι, καμιά αιωνιότητα δεν πρόκειται να χωρέσει στο δωμάτιο του. Στο 'χαν πει. Τα μόρια του αέρα. Πως εκείνο που τελειώνει δεν έχει έλεος, ούτε θλίψη. Παρά μονάχα παρουσία. Η παρουσία της απουσίας ήταν πάντα το γεγονός των ζωντανών. Κι εκείνων που πέθαναν χωρίς να το μάθουν.
   Κι έρχεσαι τώρα να μου πεις πως υπάρχεις. Πως είσαι η ευκαιρία που χάθηκε. Κι εγώ χαμογελώ με την αβεβαιότητα του παιδιού που είδε το τέρας του Λοχ Νές στο βάθος του διαδρόμου. Και θα μπορούσα να πω πως είναι παραίσθηση ή απύθμενη ανάγκη μου για τη δική σου παρουσία και δεν πιστεύω, μ' ακούς, δεν πιστεύω πως είμαστε δεμένοι μεταξύ μας με κλωστές, γιατί αν ήμασταν, μ' ακούς, αν ήμασταν, θα 'χες φροντίσει να με βγάλεις απ' το αμφίβολο βάθος του νερού την ώρα που πνιγόμουν, δε θα περίμενες με το σαγόνι στραμμένο προς τα πάνω να ικετεύσω το δικό σου επιδέξιο χέρι στην καρδιά μου.
   Εγώ όταν αγαπώ ένα λουλούδι, μ' ακούς, όταν αγαπώ ένα λουλούδι, μαθαίνω να ακούω τα πέταλά του με στηθοσκόπιο. Δεν κάθομαι στο σύννεφό μου να αγναντεύω τις δονήσεις του. Δεν έχω μάθει να φοβάμαι να φωνάζω, ακόμα κι αν η φωνή μου έχει χιλιάδες ρίζες δειλίας στο κέντρο της, δεν έχω μάθει να φοβάμαι να φωνάζω, ακόμα κι αν η ενοχή μου είναι πιο μεγάλη κι απ' τον ήλιο.
   Ο εγωισμός ήταν πάντα ίδιον των μικρών κι ανέραστων διπόδων. Μη μου μιλάς για ζωτικότητα, λοιπόν, όταν ο εγωισμός σου θρέφεται από την δική μου τυφλότητα. Εσύ ήσουν, λένε, η πιο σοφή. Εσύ η μεγαλύτερη. Εγώ απλώς εδώ. Χωρίς να ξέρω ούτε πώς, ούτε γιατί. Μην περιμένεις να σε βρω στα μονοπάτια, αν δεν μου κλείσεις πρώτα εσύ το μάτι. Γιατί, αν σε βρω εγώ στα μονοπάτια, δεν είμαι σίγουρη, αν θα βρω πραγματικά εσένα ή την δική μου αδήριτη ανάγκη να σε βρω στα μονοπάτια. Στο λέω, λοιπόν, μια και καλή: θέλω να σε συναντήσω, μα όχι έτσι, μες στη δική μου φαντασία, μα μέσα σε μια αλήθεια γεμισμένη από αλήθειες πιο πυκνές κι απ' τις δικές μου τις αλήθειες. Για μένα οι συναντήσεις έχουν νόημα στις επιμέρους διεισδύσεις.
Πώς να σε διεισδύσω; Και από πού;
Εγώ θα έχω τις κεραίες μου ανοιχτές. Θα είμαι δύσπιστη, να ξέρεις, μα γεμάτη.