"Η Γυναίκα της Ευτυχίας", Φ. Γέμτου

   Θα μείνω στην αγκαλιά σου, γιατί εκεί έξω νιώθω να σφίγγω το σαγόνι μου. Τις προάλλες κρατούσα τόσο δυνατά την τσάντα μου, που μούδιασε το χέρι μου κι ύστερα, χωρίς να το καταλάβω, αυτό το μούδιασμα ανέβηκε στην καρδιά. Κάπως έτσι πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μια μέρα μεσημέρι. Στο κέντρο της Αθήνας. Λόγω ανεξοικείωτης αγωνίας. Λιποθύμησα στη μέση του δρόμου. Και σκέφτομαι, πως, αν έμενα στην αγκαλιά σου, θα ήμουν ευτυχισμένη. Στ' αλήθεια ευτυχισμένη. Όχι φιλολογικά. Ευτυχισμένη, γιατί θα ανάσαινα ολόκληρη κι ο αυχένας μου δε θα χτιζόταν σε κάθε άμυνα από μικρά ψυχρά επώδυνα μπετόν. Αν δημιουργώ, αν δημιουργώ έστω και κάτι μικρό ή κάτι ανέλπιστα μεγάλο, είναι γιατί έχω ανάγκη αυτή την ευτυχία της ελευθερίας. Υπάρχει ένας κόσμος που ο αέρας είναι πυκνός και δικός σου, υπάρχει ένας κόσμος παράλληλος ακριβώς δίπλα στο χέρι που σφίγγω, στο σαγόνι που μουδιάζω, που απλώς απελευθερώνει την αναπνοή και την ανάγει σε λειτούργημα. Στην αγκαλιά σου θέλω να μείνω. Αλλά δεν ξέρω. Αν υπάρχει, υπήρξε κάποτε ή απλώς τη δημιούργησα. Μικρή ή ανέλπιστα μεγάλη.

   Ένα κοριτσάκι κλαίει απαρηγόρητο στα σκαλιά του κήπου με ένα σπασμένο τακούνι στο πόδι. Βρέχει. Έπαιζε και γλίστρησε στο μέλλον. Μπουκωμένο μερέντα.
  Με ένα σπασμένο τακούνι μπήκα στο μετρό. Βαλαντωμένη στο κλάμα. Μουτζουρωμένη από τη μάσκαρα. Δάκρυα και σταγόνες. Σε περίμενα ώρες, χρόνια. Στα σκοτάδια. Μετά έφυγα, ενώ ροχάλιζες. Έξω έβρεχε. Είπες μέσα στο σαδιστικό ύπνο σου "πού πας;" "άντε και γαμήσου". Βγήκα έξω. Έβρεχε. Αιωρήθηκα ανάμεσα στα ρυάκια. Έτρεξες να με προλάβεις. "άντε και γαμήσου". Το τακούνι σπάει. Μια θλιμμένη κουτσή μουτζούρα στο μετρό. Επιστροφή. 

   Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου, γιατί εκεί έξω νιώθω να σφίγγω το σαγόνι μου.

Δεν μπορώ, όμως, να μείνω ούτε εκεί. Είναι, ξέρεις, σκληρό να αγαπάς και να μην αγαπιέσαι. Πίνω το τσάι μου. Μουδιάζω συχνά. Αλλά δεν μπορώ να μείνω ούτε εκεί πια. Γιατί το εκεί δεν έχει τόπο πια κι ο χρόνος ακυρώθηκε. Στηρίχτηκα πολύ στην καλοσύνη των ανθρώπων. Κι αυτό επιτρέπει μια κάποια απόρριψη, αν το καλοσκεφτείς, ούτως ή άλλως.

Η Φανή Γέμτου γράφει γιατί επιστρέφει πάντα στις Ομπρέλες του Χερβούργου

Η Φανή Γέμτου γράφει γιατί επιστρέφει πάντα στις Ομπρέλες του Χερβούργου

"Η πόρτα προς τα μέσα" της Φ. Γέμτου

   

   Θα δεις που θα 'ρθει μια μέρα που θα κοπεί η φωτογραφία στα δύο κι ο κόσμος τότε σα δυο κομμάτια καθρέφτη θα αιωρείται στο σύμπαν εις τον αιώνα τον άπαντα. Και ύστερα θα γεννηθεί κάπου αλλού, μακριά, στο άγνωστο πουθενά, μια άλλη σταθερά. Δεν ξέρω πώς ή γιατί. Ούτε γνωρίζω πόσες παράλληλες σταθερές λειτουργούν αυθαίρετα για πλάκα την ώρα που γράφω αυτά τα λόγια. 

   Εκεί στις ρωγμές, στα ημιτόνια, αναγνωρίζω το γαλάζιο σου μάτι στις κλειδαρότρυπες. Γνωριστήκαμε την ώρα του ύπνου, γι΄αυτό σε ξεχνώ τις στιγμές που πίνω τον καφέ μου ή περνάω το φανάρι. Στη σειρήνα του ασθενοφόρου αφουγκράζομαι λίγο από το βλέμμα σου μέσα στην αιωρούμενη κλειδαρότρυπα κι ύστερα η μνήμη καταρρέει . Σεντόνι το λένε. Σεντόνι της μνήμης. Όλα τα σεντόνια της μνήμης γεννήθηκαν από μια τέτοια αιτία, μη νομίζεις. Απ' την ανικανότητα να ταυτίσει κανείς την αίσθηση του ενστίκτου με την πραγματικότητα. Κι όλοι οι τρελοί δεν είναι τίποτε άλλο από χάρτινα καραβάκια αφημένα στο ποτάμι του γαλανού σου βλέμματος. 

   Οι καταρράκτες μάς περιμένουν σιωπηλά, να το θυμάσαι. Δεν απέχουν παρά μόνο μερικά εκατοστά από το δεξί σου πόδι. Ή το αριστερό. Δεν έχεις παρά να ανοίξεις την πόρτα του υπνοδωματίου σου, καθώς βγαίνεις, προς τα μέσα - εκείνοι που επιμένουν να ανοίγουν τις πόρτες του δικού τους σπιτιού πάντα  προς τα έξω, ποτέ δε θα σε καταλάβουν, μην προσπαθείς άδικα- κι ένας όγκος νερού θα συνθλίψει τη σπονδυλική σου στήλη. Να πέφτεις στο κενό με τη ροή που δε λυπάται τίποτα κι όλη σου η ύπαρξη να συμπυκνώνεται στο στομάχι σου. Για την ακρίβεια στο κέντρο του στομαχιού σου. Τόσο νερό πάνω από το κεφάλι σου, δεν μοιάζει, αλλά έχει το βάρος πολυκατοικίας. Κι όσο πέφτεις μέσα στην ανεξέλεγκτη υγρή ποσότητα, τόσο το βάρος γίνεται από πολυκατοικία, ουρανοξύστης, από ουρανοξύστης, ουρανοξύστες, πόλη, χώρα, ήπειρος, πλανήτης, σύμπαν, χάος, τίποτα. Κι ύστερα όλα αυτά μαζί, ταυτόχρονα. Δε μοιάζει αλλά το πιο βαρύ από όλα εν τέλει είναι το τίποτα. Να το θυμάσαι.

   Να είσαι προσεκτικός τα βράδια. Όταν σε συναντώ, μην παραλείπεις να με φιλάς και να με παίρνεις αγκαλιά. Για να 'χω να θυμάμαι,  ασυναίσθητα, σε ώρες καταιγίδας, τη μυρωδιά του λαιμού σου και το γλυκό σου στόμα. Κάπως έτσι νιώθουν ασφαλείς οι άνθρωποι. Και πλήρεις.

"Εκείνα που μας όρισαν" της Φ. Γέμτου

Αποφθέγματα μικρών αντρών σε μεγεθυντικά βαζάκια.

Κάποτε μέτραγα μυρμηγκιά στην επιστροφή τους πριν πέσει η νύχτα.

Τώρα ξέρω πως δεν καταφέρνουνε να φτάσουνε πολλά, εκεί, στο μαύρο κενό του χώματος. Δεν προλαβαίνουν, γιατί περπατάς κι ας ακούγεται ασύμβατο μ' αυτό που λέμε. Κανείς δε φτάνει στην τρύπα του. Παραμορφώθηκαν τα σύνορα με τόσες παρεμβάσεις κι όλα λίγο πολύ με τρύπες μοιάζουν. 

Μιλάς πολύ. Ώρες ώρες πιστεύω πως έχεις μια αλήθεια μέσα σου που σπάζει κόκαλα. Μικρή με όριζε η ενέργεια των ματιών, καθόλου τα λόγια. Τα λόγια συχνά στέκονταν αντίθετα από τα μάτια. Έτσι ξεκίνησε η κοσμοθεωρία μου. Εκείνο που είμαστε στ' αλήθεια, σπάνια εκφράζουμε. Αργότερα άλλαξα γνώμη. Γιατί το να κοιτάς πίσω από τη δύναμη ενός βλέμματος είναι μάλλον υπόθεση καταστροφής για 'κείνους που κοιτούν αυτούς που αποφασίζουν στο τέλος με τα λόγια τους. Κι ας είχαν άλλες βλέψεις, πιο τρυφερές και πιο γενναίες. Τα λόγια υπήρξαν η επιλογή τους κι εμείς απλώς πνιγήκαμε στο βάθος ενός κύματος. 

Μιλάς πολύ. Ώρες ώρες πιστεύω πως έχεις μια αλήθεια μέσα σου που σπάζει κόκαλα. Σε σένα τα λόγια μιλούν πιο πολύ απ΄τα μάτια. Να μιαν άλλη εκδοχή. Τα μάτια σου μοιάζουν θολά. Έπρεπε να το καταλάβω, αλλά είχα αποφασίσει χρόνια να ακούω τα λόγια κι όχι τα μάτια. Είπα, τα λόγια είναι η επιλογή, στο τέλος όλων. Κι εσύ μιλάς πολύ. Μπερδεύτηκα στη δίνη της ευγλωττίας σου κι άφησα τα αφτιά να κάνουν τη δουλειά τους. 

Αποφθέγματα μικρών ανδρών σε μεγεθυντικά βαζάκια. Όταν τ' ανοίξεις κάποτε - γιατί ανοίγουν, θες δε θες, είναι θέμα επιβίωσης- μην εκπλαγείς που τόσα τίποτα όρισαν τη ζωή σου.

                                                                                                              Φ.Γ.

"Τέλος αθωότητας, ελήφθη." της Φ. Γέμτου

Μικρό ζούσε μέσα στην εξάρτηση. Κι η εξάρτηση ήταν δεδομένη. Αναμενόμενη. Εξάρτηση από αγκαλιά. Εξάρτηση από θηλή. Εξάρτηση από γάλα. Εξάρτηση από κλάμα. Από γέλιο. Από ύπνο. Μεγαλώνοντας, του πήραν τη βολή του. Βίαια. Μόνο και μόνο γιατί μεγάλωσε, χωρίς ούτε καν να το ζητήσει. Έπρεπε τώρα να πει μέσα του, να πείσει τον εαυτό του, πως δεν εξαρτάται από τίποτα. Του πήραν την αγκαλιά. Τη θηλή. Το γάλα. Το κλάμα. Το γέλιο. Του πήραν τον ύπνο. Κι ήταν φυσιολογικό. Δεδομένο. Αναμενόμενο.
Ακόμα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως δεν αντιλήφθηκε νωρίτερα τους κανόνες του παιχνιδιού. Έξυπνο ήταν. Κι είναι που τώρα αναγκάζεται να κρατάει σφιγμένη την μεγάλη πια καρδούλα του για να υποδύεται, πως αγαπάει λιγότερο όλα εκείνα που ανακάλυψε σκληρά, πως θα πεθάνουν μια μέρα. Γιατί η εξάρτηση- απενοχοποιημένα  την είχε μέσα του, όχι όπως οι μεγάλοι- παραμένει ριζωμένη στο κέντρο του στομαχιού του. Γεννήθηκε απ' αυτήν, δεν φταίει.
Έτσι πάνε και πάνε τόσα μικρά στο δρόμο προς τα τείχη.
Κι αν κάποιος εξωγήινος κοιτάξει μιαν αυγή από πάνω, θα δει έναν ολόκληρο πλανήτη στην επιφάνειά του να κατοικείται από ανθρώπους. Αυτό βλέπω κι εγώ. Δεδομένο. Αναμενόμενο. Αν κάποιος εξωγήινος κοιτάξει μιαν αυγή από πάνω, θα δει έναν ολόκληρο πλανήτη να κατοικείται από ανθρώπους. Στην επιφάνειά του. Γιατί ακριβώς από κάτω από τον καθένα τους-δε φαίνεται, η εξακρίβωση είναι μόνο για εκείνα τα μάτια που ξέφυγαν της συνήθειας- υπάρχουν θαμμένες οι ρίζες της εξάρτησης που ένα μεθυσμένο βράδυ έσκαψαν βαθιά στο χώμα.
Την επόμενη μέρα ξύπνησαν ήδη μεγάλοι.

Ξεχνώντας, όσο καλύτερα μπόρεσε να προσποιηθεί ο καθένας, για χάρη της επιβίωσης.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ, μια θεατρική συναυλία

MΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

Μέσα από ένα ιδιαίτερο πάντρεμα τραγουδιών τζαζ, ροκ και μουσικού θεάτρου, ελληνικών και ξένων, τρεις γυναίκες προσεγγίζουν στιγμιότυπα κι εκδοχές έρωτα που έπαψαν να υποστηρίζονται από το μαγικό «ραβδάκι» του. Υπενθυμίζοντας την αθωότητα του ερωτικού δοσίματος ως αφετηρία, η ιδέα του έρωτα γίνεται αντικείμενο παρατήρησης, ειρωνείας, ανατροπής και τέλος διαφορετικής οπτικής στην πορεία μιας ενήλικης ζωής που δε σταμάτησε ποτέ να αιφνιδιάζεται.

Μια θεατρική συναυλία για τα μεγάλα συναισθήματα και τις μικρές δυνατότητες.

Κείμενα, δραματουργική σύνθεση, ιδέα: Φανή Γέμτου

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά):Φανή Γέμτου, Έλλη Δαδήρα, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου

Πιάνο, Μπάσο: Γιάννης Αναστασόπουλος
Ηλεκτρική Κιθάρα, Σαξόφωνο: Ορέστης Ζυρίνης
Ντραμς: Xρήστος Παπαδόπουλος

Σε διαδικασία προβών και ανεύρεσης μουσικής σκηνής.

(ΕΝ)THROUGH THE EYES OF THE BIG GIRLS

"We were wrongly informed. Wrongly moved on. Love does not need crutches of glitter and mystery veils. We grew up and found out entirely on our own that love needs truth. The calmest and truest truth. "

A theatrical concert about big feelings and small opportunities.

Performers: Fani Gemtou, Elli Dadira, Marouska Panagiotopoulou

Musicians: Giannis Anastasopoulos, Orestis Zyrinis, Christos Papadopoulos

Work in progress.

Εκείνο το αιχμηρό κάτι

Εκείνο το αιχμηρό κάτι που ξύνει,
που τρυπάει βαθιά,
που πιάνει ένα κομματάκι έντερο και το στρίβει,
που σε ορίζει πριν καν υποψιαστείς οτι ορίστηκες,
εκείνο το αιχμηρό κάτι
που ξυπνάει τα από καιρό κοιμώμενα,
που δε σε ρώτησε ποτέ κι ας το ρωτάς εσύ με ξεχασμένη περιοδικότητα
κι ας το κυοφορείς σε μια ξεχωριστή μεμβράνη
δίπλα με εκείνα που συνήθως σε σκοτώνουν-
συγκυριακός θάνατος σαν υαλοκαθαριστήρας σε χαλάζι
ή και το αντίστροφο.
Εκείνο το αιχμηρό ο,τιδήποτε , θέλω να πω,
το φιλοξενώ τρεις μέρες τώρα στο κρεβάτι μου.
Το κέρδος πως το ονόμασα.
Το κέρδος πως τίποτα δεν πλανάται πια
στον κόσμο του αέναου φόβου.
Κι ο μόνος τρόπος για να μάθεις να ζεις
είναι να αποδέχεσαι το γεγονός χωρίς να το θρηνείς ή να το αποθεώνεις.
Το γεγονός καθ΄εαυτό. Ολόκληρη κοσμοθεωρία.
Το μάτι μου κοιτάει μπροστά.
Και το τιμόνι είναι στα χέρια μου.
                                                         Φ.Γ